Dagboek van een werkzoekende #29

eigenbedrijfEen nieuw record. Afgelopen maandag kreeg ik om 12:35 uur de bevestiging dat mijn sollicitatie op de functie Redacteur Social Media was ontvangen. Normaal gaat er wat tijd overheen voordat een recruiter of werkgever heeft gewikt en gewogen of de sollicitant geschikt is. Maar wat is normaal? Om 12:51 uur kreeg ik het bericht: Onlangs heeft u gesolliciteerd naar de functie van Redacteur Social Media. Na een eerste selectie …. et cetera enfin afgewezen. Hoezo onlangs? U bedoelt: “nog geen 20 minuten geleden heeft u gesolliciteerd en binnen 20 minuten hebben wij in al onze wijsheid besloten dat u niet geschikt bent”. Helaas. Soms krijg ik het vermoeden dat een blik op mijn geboortedatum al een reden is om mijn sollicitatie ter zijde te schuiven. Maar dat is natuurlijk mijn idee, misschien is goed afgewogen of ik ervaring en kennis genoeg heb voor de functie.  En soms denk ik: “misschien hebben ze gelijk en ben ik niet gekwalificeerd voor zulke banen”. 

Vorige week vertelde ik mijn vriendin dat ik mij regelmatig schaam voor het feit dat ik geen volledige baan heb. Dat, wanneer ik alles over mocht doen, ik het heel anders zou doen. Niet gaan werken op mijn vijftiende om in de praktijk en met behulp van avondopleidingen een vak te leren. Maar te blijven leren om de kans op een baan te vergroten omdat ik dan gewoon een goeie opleiding heb. Ook al heb ik vanaf mijn vijftiende tot mijn vijftigste levensjaar altijd werk gehad met een redelijk salaris. Nu betaal ik de rekening dat opleidingen en cursussen die ik in de avonduren deed niet gewaardeerd worden als een H.B.O. opleiding. En eigenlijk is dat wel een logische gedachte.

Ik schaam mij soms omdat ik blijkbaar niet het lef of het vertrouwen heb om als ZZP’er aan de slag te gaan. Er zijn zoveel mensen (succesvol of niet) die ZZP’er zijn geworden omdat ze geen werkgever meer konden vinden. Sommige zeggen: “dat had ik jaren eerder moeten doen” en anderen zijn ondanks hun harde werk zo arm dat ze hulp nodig hebben om financieel de eindjes elkaar te knopen. En dat is dan gelijk mijn grootste angst. Geen geld om mijn hypotheek te kunnen betalen, mijn huis moeten verkopen en weer bij ma op zolder wonen. Gewoon een gebrek aan zelfvertrouwen.

Maar ik word, zolang ik geen werkgever kan vinden voor een volle werkweek, gedwongen om de stap te zetten. Dus verdiep ik mij in de informatie die de Kamer van Koophandel verstrekt, bezoek ik webinars bij ZZP hulpverleners, schreef ik mij in bij LinkedIn groepen voor ZZP-informatie en volg ik twitterberichten over alles en nog wat over werken als ZZP’er. Ik lees en lees en lees alles wat ik kan vinden. Eerder bezocht ik de informatiemiddagen en -avonden van het FNV en het UWV, over het starten van een eigen bedrijf. En in mijn netwerk zitten veel mensen die hun kennis met mij willen delen.

Maar voordat ik geld kan verdienen met het schrijven van levensverhalen, onderhouden van websites en het verkopen van grammofoonplaten en boeken moet ik ook op zoek naar een webinar, informatieavond of de gratis cursus: ‘Hoe leef ik zonder inkomen’.

 

 

 

Dagboek van een werkzoekende #8

De Stentor Zwartboek UWVHet is inmiddels 7 juli en ik ben een week ‘in dienst’ bij het UWV. Het opzegtermijn van twee maanden zit er op. De laatste betaling van mijn voormalig werkgever is binnen. Vorige week dinsdag werd het dus echt concreet. Ik ben nu echt werkloos en overgeleverd aan de nukken van het UWV, het schier onneembare bolwerk van ambtenaren die er alles voor over lijken te hebben om het werkschuwe tuig zoals ik een depressie binnen te loodsen. Inmiddels heb ik vreselijke verhalen van lotgevallen gehoord en gelezen. Ik ben niet de enige die zich door het UWV behandeld voelt als uitschot. Ze gaan er zo makkelijk aan voorbij dat ik er niet zo veel aan kan doen dat mijn voormalig werkgever mij, samen met zestien collega’s, de laan uit heeft gestuurd. Dat voelt niet goed, het voelt als onrecht. Het dagblad De Stentor heeft sinds mei een ‘Zwartboek UWV’ geopend, het is schrijnend.  

Gelukkig is er in ieder geval één UWV medewerkster die wel hulp biedt. Ik heb haar vorige week maandag om half negen ‘s ochtends een bericht gestuurd. Kwart over negen belde ze mij omdat ze in mijn e-mail erg veel bezorgdheid had gelezen. En dat had ze goed, ik maakte me zorgen. In de brief die het UWV mij gestuurd had stond dat ik rond 25 augustus bericht zou krijgen of mijn aanvraag voor een uitkering gehonoreerd zou worden. Ik vroeg mevrouw Wever hoe het mogelijk is dat ik twee maanden moet wachten voordat ik zekerheid heb over mijn inkomen. Ik was niet de enige die een uitkering krijgt, was de dooddoener. En ik zou een voorschot krijgen. Maar wat heb je eraan als je die terug moet betalen omdat blijkt dat ik niet in aanmerking zou komen voor WW.

Mijn vraag aan mevrouw Wever was ook of ik 2 augustus wel naar de kaakchirurg kan, want als ik geen inkomen heb wordt er ook geen premie afgedragen aan mijn zorgverzekeraar dacht ik zo. Mevrouw Wever:” Weet u dat u de eerste bent van wie ik die vraag krijg?” Ik vond dat heel vreemd. Dus er is niemand die tijdens het wachten op een uitkering bezorgd is over de zorgverzekeraar? Ik kan het mij nauwelijks voorstellen. En daarbij moet het UWV daar toch zelf ook over nagedacht hebben? Zij zijn de experts, ik werk sinds mijn vijftiende jaar en werkloos zijn is niet mijn core business. Ik weet niks.

Mevrouw Wever ging er gelijk achteraan zei ze. Een dag later belt ze terug, ik zit die dag bij FNV-Kiem voor een workshop over het starten van een eigen onderneming. De volgende dag belt mevrouw Wever weer, ze heeft goed nieuws. Mijn aanvraag voor de uitkering wordt gehonoreerd en op 13 juli is de eerste betaling. Dus omdat één mevrouw zich inzet, haar best doet om mij te helpen met mijn vragen, is het mogelijk om binnen twee dagen een antwoord te krijgen op de vraag of ik in aanmerking kom voor een uitkering. En of ik gewoon mijn verstandskies kan laten trekken omdat niet duidelijk is of ik nog wel verzekerd ben. Ik hoef niet langer in onzekerheid te zitten wachten tot 25 augustus of ik bij de gratie van het almachtige UWV een inkomen krijg. Ik heb mevrouw Wever dan ook hartelijk bedankt en haar een welverdiend compliment gegeven. Het is goed zo.