Dagboek van een werkzoekende #26

belastingHet is al weer een tijdje geleden dat ik in mijn dagboek van een werkzoekende schreef. En je zou het bijna vergeten nu ik een flink aantal dagen in de week werk, maar ik ben nog steeds werkzoekende. Ik werk met heel veel plezier twee dagen als webredacteur bij Huuralarm. En daarnaast ben ik (ijs en weder dienende) te vinden in de keuken van ijssalon ‘Fanielje’ in Leidschendam. Ik kom dus nog steeds uren werk te kort om mijn uitkering vaarwel te zeggen. Dus op zoek meer uren werk.

Ik richt mijn pijlen op de platenwinkels in de regio Zuid en Noord Holland en Utrecht. Ik stuur open sollicitaties en zie wel hoe daar op gereageerd wordt. Ik ambieer eigenlijk al een baan in een platenwinkel sinds de lagere school. Ik ging dan ook naar de L.E.A.O. in Leiden want daar werd je opgeleid voor zulk werk, zo zeiden ze. Wie weet. De platenwinkels schieten als paddenstoelen uit de grond, wellicht is er een plek voor mij.

Toen ik laatst met mijn vriendin door Lisse liep zagen we dat er wat winkelpanden leeg stonden. Dus ik vroeg zo maar:” zou men in Lisse behoefte hebben aan een platenwinkel?” Het dromen gaat dan beginnen. Een eigen platenwinkel, met vinyl, cd’s, dvd’s, boeken, films en vooruit muziekinstrumenten en alles wat je nodig hebt om muziek te luisteren of muziek te maken. Eigenlijk wil ik dus een muziekwinkel. Met gewoon alles op het gebied van muziek. Maar hoe ga ik dit aanpakken? Zou daar behoefte aan zijn.

Terwijl ik dit soort plannen maak krijg ik bericht van de belastingdienst. Waar ik in het verleden, toen ik nog gewoon een baan had van veertig uur, kreeg ik elk jaar € 2.500 retour van de dienst. En omdat ik afgelopen jaar een vol jaar een uitkering ‘genoot’, toch niet een heel groot salaris, moet ik nog eens € 588,– belasting betalen. Dan schrik je toch. Ik heb een uitkering en wat loon van twee werkgevers, daar kom ik net mee rond. En dan, want leuker kunnen ze het niet maken, moet ik ook nog eens € 588,– ophoesten. Ik snap best dat het belasting is die ik blijkbaar niet betaald heb. Het zal best kloppen maar mijn inkomen is niet zo heel veel hoger dan zo’n € 1.500,– schat ik zo. Ja, de staatskas gaat mijn € 588,– erg missen als ik die niet betaal.

Enniewee, ik ben altijd een voorstander geweest van belasting betalen dus nu ook maar terwijl ik luister naar berichten over de grote graaiers, die op advies van onze staatsbankier Zalm, belasting-ontwijkende maatregelen nemen en hun belastingvrije vermogens dumpen in Panama. Niemand heeft ooit gevraagd om een regering die streeft naar wat meer rechtvaardigheid, blijkbaar. Het land krijgt de leiders dat het verdient.

Terwijl de eerste maand van het ijsbereiden er op zit en ik mijn verdiende loon krijg blijkt dat ik ruim € 200,– minder betaald krijg voor meer uren werk, vergeleken met april 2015. Omdat ik nu twee banen heb, vorig jaar april alleen nog als ijsbereider, geldt de loonheffing maar voor één baan. Met als gevolg dat ik voor hetzelfde werk en meer uren dan vorig jaar zomaar € 200,– minder verdien. Niet dat ik heel veel verdien uiteraard. Er zijn mensen die alleen al met koffie drinken op kantoor meer verdienen. Nee, het is uiteraard terecht dat ik die € 200,– per maand inlever want ik krijg tenslotte ook al zo’n ‘enorme’ uitkering.

Het is dus noodzaak om weer één baan te zoeken, gewoon een baan voor veertig uur. Op deze manier sta ik om kwart over zes naast mijn bed om belasting te betalen. Of ik moet gewoon lef hebben en mij in een avontuur storten waar ik de uitkomst niet van weet. Iets beginnen waarvoor ik ooit naar die L.E.A.O. ben gegaan.  Voor het exploiteren van een muziekwinkel met lp’s, singles, cd’s, dvd’s, boeken, tijdschriften, gitaren, snaren, versterkers, drumvellen, platenspelers. Nou ja zo’n beetje alles zolang er muziek in zit.

Dagboek van een werkzoekende #24

huuralarm1Welk signaal zend je politiek beschouwd uit wanneer je als regering zegt:”Iedereen krijgt een paar procent extra inkomen, behalve diegene die van een uitkering leven”? Voor mij klinkt dat als, “die met een uitkering krijgen al genoeg”. Of “die met een uitkering verdienen geen extraatje want ze dragen toch niks bij”. Ik kom wel rond met mijn uitkering want ik hoef geen gezin te onderhouden maar niet iedereen met een uitkering kan rondkomen. Het signaal is volgens mij; “die mensen verdienen het niet, laat ze eerst maar eens hun handen uit de mouwen steken”. 

Ik verbaas mij ook altijd dat het UWV helemaal niks doet om dat beeld van de werkzoekenden bij te stellen. Als een werkgeversvoorzitter de werkzoekenden labbekakkerig volk noemt hoor je Hans Böhm in een UWV-spotje nooit eens op de radio zeggen wat die werkzoekenden echt meemaken. De constante stroom van afwijzingen, de niet beantwoorde sollicitaties, de angst om je huis uit te moeten omdat de hypotheek te zwaar wordt, het sociale isolement waarin je terecht komt omdat je geen contributie meer kan betalen van je vereniging of omdat je geen collega’s meer hebt. Nooit wordt door een autoriteit eens benoemd hoe 650.000 werkzoekenden moeten knokken voor de 125.000 beschikbare vacatures. Geen wonder dat velen die niet werkloos zijn een verkeerd beeld hebben van zij die ‘zonder inspanningen’ te leveren elke vier weken gratis een ‘smak’ geld op hun rekening gestort krijgen.

Gelukkig heb ik een mooi netwerk opgebouwd. Een netwerk met vrienden die meedenken. Ondernemers die mij een baan gunnen, die mij de kans geven om een aantal uur in de week te werken in hun bedrijf. Het is hartverwarmend. Tussen de dagelijkse onbeantwoorde sollicitaties en afwijzingen zonder reden zijn er die fijne uren dat ik weer werk. Aan het werk met een stel leuke collega’s, met mensen die mijn werk waarderen en voor wie ik hard mijn best wil doen. Zulke kansen krijgt niet iedereen.

Gisteren was mijn eerste werkdag bij Huuralarm in Den Haag. Een maat met wie ik 20 jaar geleden in een bandje fijn muziek maakte gunt mij die baan. Ik mag teksten schrijven voor de website en aan het werk met de social media-middelen. Een prachtige baan waarbij ik veel mogelijkheden zie. En wie weet wat voor werk ik nog meer kan doen, al heb ik geen enkele ervaring in het beveiligen van bouwterreinen, woningen en andere inbraakgevoelige plaatsen. Ik had het geweldig naar mijn zin bij het plaatsen van de beveiligingsdetectie. Het signaal dat de detectie van Huuralarm uitzendt is in ieder geval heel duidelijk; als de bouw gesloten is hoor je er niet te zijn en de beveiligers zijn reeds onderweg.

 

Een dag niets geleerd, een dag niet geleefd

Het belooft een prachtige dag te worden. Hartje zomer, een on-Hollandsche zomer deze keer. Het KNMI geeft een hittewaarschuwing, een zomerdag die angst inboezemt. Zo heet zal het dus worden.

folieDe digitale thermometer laat zien dat het om 8:00 uur al 25.8 graden is in de drukkerij. Op dat moment staan de droogtunnels, de UV-lampen en de printer nog uit. Deze warmtebronnen zullen de temperatuur vandaag nog laten stijgen. Ondanks de warmte gaat het weer een leerzame, inspirerende en vermakelijke dag worden in de drukkerij.

Ik krijg de taak om folie te verwijderen. Gelukkig heb ik het vaker gedaan, veel vaker zelfs, dus ik hoef niet meer ingewerkt te worden. Waar het bij het folie verwijderen om gaat is dat de beschermfolie van de kunststof platen afgehaald wordt. Dat is nog niet eens zo simpel, ik ben daarom blij dat ik die uren aan avondschool op de Grafische school aan de Amsterdamse Dintelstraat heb genoten.

Niet alleen daar, maar ook mijn staf en kadercursus op het Amsterdamse Grafisch Lyceum komt goed van pas. Net als overigens mijn ISBW cursus Leidinggeven. Een mooie cursus die je laat zien hoe je door het ontwikkelen van je communicatieve vaardigheden beter leiding kan geven. Zonder deze basis zou ik het folie verwijderen als een schier onneembare vesting tegemoet treden en mezelf geen raad weten met deze taak.

“Wat is de essentie van het folie verwijderen”, hoor ik je vragen. Dat zal ik je haarfijn uitleggen. Het materiaal, ditmaal transparante platen acrylaat van 1220 x 690 x 2 mm zijn voorzien van een beschermende folie aan beide kanten. De drukker drukt natuurlijk op het acrylaat en niet op de folie. Vandaar dat de folie aan één kant verwijderd wordt.

“En hoe doe je dat dan?”, is dan je volgende vraag zeker. Nou, men neme twee pompwagens die je op werkhoogte oppompt. Bukken is geen optie, je hebt maar één rug. Op één pompwagen staat de volle pallet met platen met folie, de andere pompwagen heeft een lege pallet waar je de ont-folie-de platen neerlegt. Van de stapel platen met folie pulk je van de bovenste een hoekje van het folie los, en zodra je het te pakken heb trek je het folie van de plaat. Daarna leg je de plaat op de andere pallet. En dat dan acht uur per dag, hoekje folie pakken, en het hele vel van de plaat trekken en de plaat op de andere pallet leggen. Een hoekje folie lospeuteren, dat beetpakken en de hele vel folie lostrekken. Dan de plaat zonder folie op de andere pallet… en nog een keer…. en nog een keer…..

Tijdens het hoekje folie lospeuteren, de folie in een ruk verwijderen en de plaat op de andere pallet leggen, heb je een hoop tijd om te denken. Je hoeft niet perse te bedenken hoe je de folie verwijdert, niet een hele moeilijke handeling. Het valt onder de categorie ‘bajeswerk’ of ‘socialewerkplaatswerk’. Niets mis mee, in de bajes moet ook werk zijn, en ook voor de mindervalide medemens met een Downsyndroom is het leuk als die klusjes kunnen doen. Maar terwijl ik dit soort werk doe denk ik regelmatig “wat ben ik in godsnaam aan het doen?”. Ik kan meer, ik heb ambities en ik wil best mijn hersens gebruiken.

Om niet depressief te worden luister ik illegaal naar mijn iPod. We mogen geen mp3 spelers of andere geluidsdragers gebruiken want dat komt de communicatie niet ten goede zo zegt men. Maar ik word gek als ik geen afleiding heb tijdens dat soort hersenloos werk. Ik combineer mijn geestdodende werk liever met wat educatieve informatie.

Zo hoor ik vandaag in de BBC History Extra podcast dat er vijftien miljoen Chinezen zijn omgekomen in de strijd tegen de Japanners tijdens de Tweede Wereldoorlog. En wij maar denken dat de Amerikanen in hun uppie de Japanners op de knieën heeft gekregen. Zonder de Chinezen zouden de Amerikanen waarschijnlijk geen schijn van kans hebben gehad, blijkt achteraf.

Zo leer ik ook via de BBC podcast dat in de Victoriaanse tijd, de heren hun vrouw gewoon op de markt mochten verkopen. Ik wist het niet. Toch weer een leermomentje tijdens de oeverloze arbeid. Ik leer veel tijdens mijn werk, over geschiedenis, over taal, over muziek en in het verleden zelfs een cursus Russisch gedaan. Maar niets over mijn werk helaas.

Als ik een moment heb van contemplatie, introspectie of zelfreflectie desnoods weet ik dat ik wat anders moet gaan doen. Acht uur per dag folie verwijderen is geen vak voor mij. Het wordt tijd dat ik iets vind waar ik mijn hersens weer eens kan gebruiken voordat mijn brein in slaap sukkelt om nooit meer wakker te worden door het monotone geneuzel waar ik nu in beland ben.