De keuken van Giphart XXVI

Ronald Giphart, de schrijver van onder andere GiphPhileine zegt sorry, en Ik omhels je met duizend armen, schreef een feuilleton voor de weekend-editie van De Volkskrant.  Dat deed hij niet alleen. Via social media als de Facebook-pagina Volkskrant Feuilleton vroeg Giphart zijn volgers om tips, ideeën en liet hij af en toe een poll op hen los. Zo kreeg je een mooi kijkje in de keuken van een schrijver en het ontstaan van een verhaal, boek of in dit geval een feuilleton.

giphartHet is voltooid verleden tijd. Het feuilleton is klaar. En toen ik het de eerste keer las dacht ik, “die Ronald Giphart is een empathische goedzak, hij heeft zelfs mededogen voor zijn zelf gecreëerde hoofdrolspelers”.  Er gaat op het eind niemand dood, er is geen ruzie, de vriendinnengroep lijkt hechter dan ooit, ze hebben weer een crisis overleefd, op naar de volgende. Het feuilleton heeft een open eind.

Ik moest gelijk weer denken aan de sketch van Jiskefet waar proleet Johnny in een boekhandel een boek gaat zoeken voor zijn vriendin. De enige voorwaarde waaraan het boek moest voldoen was een open einde. Zoals in dit feuilleton als het ware. “Een open einde,  jaaa?” Maar helaas had het boek volgens de vriendin van Johnny helemaal geen open einde, met alle gevolgen van dien.

Tijdens de Bastaardgroepbijeenkomst heb ik nog geopperd om een afgerond apocalyptisch einde aan het feuilleton te breien. Naar het voorbeeld van de prachtige Engelse series This Life en Cold Feet. Maar toen liet Ronald al doorschemeren dat hij het einde bij die series wel heel triest vond.

Bij This Life valt de groep juristen uit elkaar tijdens een bruiloft na bekend wordt dat één van de karakters haar vriend belazerd heeft en vreemd gaat met haar baas. Bij Cold Feet komt Rachel Bradley, één van de hoofdkarakters in de serie, te overlijden als gevolg van een auto-ongeluk. Twee schitterende series met, voor mij, een mooi afgerond einde. Misschien dat het in een volgend leven weer goed komt, maar nu even niet. Dat gevoel.

In één van de twee Bastaardgroepbijeenkomsten hadden we wel gesproken over de optie om iemand te laten overlijden. Je bent als schrijver een God van je eigen universum, dus alles is mogelijk. Dat ongeluk zou dan plaatsvinden tijdens de nieuwjaarsduik. Maar wie? Kleine Kick, er is niets zo dramatisch als het verlies van een kind. Of Opa Kick, die in eerste instantie op het eiland was gekomen om zijn dood aan te kondigen. En wat dan te kiezen, wat klopt voor het verhaal? Ook kwam ter sprake dat Opa Kick de kleine Kick zou redden van de verdrinkingsdood, en daarbij zelf zou komen te overlijden.

De schrijver heeft mededogen, ook met Opa Kick. Die wordt opgetakeld door een heli van de reddingsmaatschappij na een geweldig monoloog te hebben afgestoken voor zijn toehoorders. Ondanks dat Giphart Opa Kicks stem laat bibberen, kan ik me niet voorstellen dat hij ineens in de heli de spreekwoordelijke pijp aan de nog spreekwoordelijkere Maarten geeft. Daarvoor was zijn monoloog te helder, te diep en had hij geen enkele moeite om zijn woorden te vinden.

De laatste woorden van Opa Kick beslaan ongeveer één derde van de hele krantenpagina. Dat is toch wel wat anders dan “Cool it  Brothers…” de laatste woorden van Malcolm X voordat hij werd vermoord, “Kiss me, Hardy” van Lord Nelson of “My fun days are over” de laatste woorden gesproken door James Dean vlak voor hij zijn sportwagen in de prak reed.

Nu dat het allemaal voorbij is blijf ik toch met een vraag zitten, dezelfde vraag die Bibi aan Kick stelt: “En waar heb jij de hele tijd uitgehangen?” We zullen het helaas nooit weten. En waar kwam hij zo ineens vandaan, zo uit het niets om zijn zoon en zijn vader te redden uit de winterkoude golven? Net op tijd even de held uithangen, en zijn vrouw verwijten dat zij niets doet. Hij had het kunnen weten, want had Giphart niet eerder iets geschreven over de verlammende angst die haar kan overspoelen? En als Giphart het weet moet Kick het ook weten, het is tenslotte zijn vrouw. Maar goed, Kick vraagt op zijn beurt hoe Bibi het in haar hoofd haalt om hem die vraag te stellen. Hoe het ook zij, het is geen makkelijk koppel, die Kick en Bibi.

Als de wagneriaanse storm is gaan liggen en iedereen veilig uit zee gesleept is begint Opa aan zijn monoloog. In het kort: ga lekker vreemd, pak wie je pakken kan, zolang je maar van je partner houdt. Opa Kick heeft duidelijk nog sporen van een uitbundig leven ten tijde van het hippietijdperk en de vrije seksuele moraal van de jaren zeventig. En hij heeft waarschijnlijk veel geluisterd naar “Mensch durf te leven” van Dirk Witte.

In het begeleidend interview met de titel Faceboek als redacteur van Carlijn Vis met Ronald Giphart doet de auteur uit de doeken dat het nog niet eens zo makkelijk was, dit experiment, maar dat hij er wel veel plezier aan beleefd heeft. De interactie met lezers, via Faceboek en Twitter heeft hem aangenaam verrast. En het was natuurlijk heel prettig te lezen wat Giphart over de bloggers te melden had. “Wat hem in die veertig weken het meest verraste en ontroerde, was de betrokkenheid van Etienne Stekelenburg en Theo Stepper, twee lezers die een blog bijhielden over het feuilleton”. 

Ik neem aan dat ik ook even voor Theo mag spreken en mag delen dat het voor ons een bijzondere reis was. We mochten meeliften op het verhaal van Giphart, die ons tijdens de reis af en toe liet uitstappen om de bezienswaardigheden van het schrijverschap te laten zien. Het is voor ons zeker een stimulans geweest om zelf ook te beginnen met schrijven. Dat is dan het cadeau dat we van Ronald Giphart hebben mogen ontvangen. Een opstapje naar het schrijven van een boek.

Aan het eind van het interview brengt Giphart chef Jonnie Boer ten tonele. Boer gaat ten allen tijde voor perfectie, maar de chef maakt ook wel eens een pasta voor zijn dochter. Het zal goed smaken, maar heeft niet de perfectie van zijn sterrenrestaurant. Zo kijkt Giphart ook naar zijn feuilleton. Het is niet zijn meesterwerk, en hij twijfelt of hij het ooit tot zijn oeuvre zal rekenen. Het feuilleton is als de pasta voor de dochter van een sterrenchef. Dus dat is wat ik telkens rook. Die geur uit de keuken van Giphart, niet zomaar een gewone pasta maar de pasta van een Michelinsterrenchef, bereid voor wat hem het allerdierbaarst is.

 

 

 

 

 

De keuken van Giphart XXV

Ronald Giphart, de schrijver van onder andere GiphPhileine zegt sorry, en Ik omhels je met duizend armen, schrijft een feuilleton voor de weekend-editie van De Volkskrant.  Dat doet hij niet alleen. Via social media als de Facebook-pagina Volkskrant Feuilleton vraagt Giphart zijn volgers om tips, ideeën en laat hij af en toe een poll op hen los. Zo krijg je een mooi kijkje in de keuken van een schrijver en het ontstaan van een verhaal, boek of in dit geval een feuilleton.

giphartGiphart heeft mij aangenaam verrast met aflevering 39 van het feuilleton. Had hij ons in 38 nog achtergelaten met twee cliffhangers vanjewelste waarvan je dacht, volgende week wordt het spannend en knallen, neen niets van dat al. We gaan gewoon weer een tandje langzamer. De apocalyps nog even uitstellen. Bij het herlezen van deze aflevering dacht ik: maar natuurlijk. De apocalyps is niet now, maar in de allerlaatste aflevering uiteraard. Zo zie je maar weer, Giphart heeft meer verstand van schrijven dan ik van lezen.

We gaan de lezer eens laten zien hoe sterk de vriendengroep is, moet Giphart gedacht hebben. Of iets dergelijks, want zo komt het over op mij. Er hoeft niet veel gezegd te worden, maar je leest dat de meiden uit de groep in staat moeten zijn om het gewone leven weer op te pakken. Desnoods zonder hun kerels. Misschien lees ik het niet goed, maar ze hebben elkaar ook in tijden van crisis ontmoet en steun gezocht bij elkaar, daar bij die ontgroening in het begin van het feuilleton.

Zo te lezen kunnen ze elkaar ook met deze laatste crisis bijstaan. Ik had eerder gedacht dat de groep uit elkaar zou vallen. Ben ik misschien op het verkeerde been gezet? Nou dat niet denk ik, ik heb mezelf op het verkeerde been gezet. Wat is overigens mijn verkeerde been? Rare uitdrukking als je er zo bij stilstaat, met beide benen stevig op de grond.

Nu er in de op één na laatste aflevering nog wat gas wordt teruggenomen en de meidengroep nog eens wordt neergezet als hechte groep die zich er wel doorheen lijkt te slepen, moet de laatste aflevering van het feuilleton wel een Francis-Ford-Coppola-achtige-uitsmijter worden. Ik stel me zo voor dat in deze aflevering de heli’s net zijn opgestegen en richting het strandje vliegen. Maar zodra aflevering 40 begint moet Wagner toch wel aan staan dacht ik zo.

Tijdens de bespreking met de Bastaardgroep liet Giphart doorschemeren dat hij misschien wel twee pagina’s kon gebruiken voor de Apocalyps. Nu er nog maar één aflevering te gaan is lijkt dat ook wel nodig. Ik krijg ook het idee dat hij dat heeft kunnen regelen. Dan kan hij groots uitpakken. Om alles uit de doeken te doen, om alles een plaats te geven lijkt één pagina voor de laatste aflevering echt te beperkt. Maar wie weet hoe hij het voor elkaar speelt. Vooral omdat deze aflevering geen enkele onthulling weggeeft ga ik er stiekem van uit dat hij twee pagina’s krijgt voor een dubbelaflevering nummer 40. De cd van Wagner kan uit de kast volgende week.

Volgende week nog één feuilletonstukkie schrijven op mijn blog en dan kan de keuken van Giphart gesloten worden. Wie weet kan ik dan wat schrijven over de keuken van Theo Stepper, de meeblogger die ook een bijzonder keuken heeft waar allemaal lekkers uit komt. Wie weet kan ik dan eens een vorkje meeprikken met dat andere Bastaardgroeplid?

De keuken van Giphart XXIV

Ronald Giphart, de schrijver van onder andere GiphPhileine zegt sorry, en Ik omhels je met duizend armen, schrijft een feuilleton voor de weekend-editie van De Volkskrant.  Dat doet hij niet alleen. Via social media als de Facebook-pagina Volkskrant Feuilleton vraagt Giphart zijn volgers om tips, ideeën en laat hij af en toe een poll op hen los. Zo krijg je een mooi kijkje in de keuken van een schrijver en het ontstaan van een verhaal, boek of in dit geval een feuilleton.

giphartMijn vijfentwintigste blog alweer over het feuilleton van Giphart. Alhoewel ik het feuilleton vanaf de eerste aflevering met veel belangstelling gevolgd heb, heb ik niet consequent na iedere aflevering een blog geschreven zoals Theo Stepper dat wel na elke aflevering deed.   Ik bewonder zijn discipline. Soms las ik bij Theo in zijn blog dat we zonder dat we het van elkaar wisten op één lijn zaten. Andere keren belichtten we verschillende kanten van Ronald Gipharts feuilleton. Nu het eind nadert merken we allebei in onze blogs op dat de auteur in rasse schreden naar het einde schrijft.

Ik denk dat het verschil tussen een roman en een feuilleton het duidelijkst wordt aan het eind van het verhaal. Ik geloof dat het voor een roman niet zoveel verschil maakt of het verhaal afgerond is op pagina 473 of 476. Als het rond is op 473 is dat prima, als het nodig is om er drie pagina’s langer over te doen zal dat ook wel kunnen, zo lijkt mij. Misschien is het niet zo, maar het lijkt of je bij een roman wat meer ruimte hebt voor een mooie einde.

Bij dit feuilleton moet het klaar zijn op aflevering 40, je hebt geen aflevering 41 en de boel afsluiten op aflevering 39 is ook geen optie. Je hebt ook geen aflevering 40 en een beetje. Misschien dat Giphart het voor elkaar krijgt om wat meer ruimte te krijgen voor de laatste aflevering. Een soort dubbelaflevering wellicht die gewoon 40 genoemd wordt, maar dan nog heb je geen mogelijkheid om iets uit te lopen.

Het was in de laatste afleveringen dus wel duidelijk dat de feiten op tafel diende te komen. Dit wellicht om geen tijd en ruimte te verliezen aan sfeerbeelden, overpeinzingen en flashbacks naar het verleden.  De vaart zit er goed in en het is goed te zien dat Giphart tegen het einde zijn eigen plan trekt. Er is geen plaats meer voor Audience Participation Time zoals Frank Zappa het noemde wanneer hij de hulp van zijn publiek wenste op het podium. De hulp van het meelezende publiek op Twitter en Faceboek blijkt niet langer nodig. Geen polls meer die de plannen van Giphart nog kunnen verstoren.

Het verhaal loopt op zijn eind en de spanning loopt alleen maar op. Je voelt het bijna in elke zin. In de details die weggelaten worden. Want waar zou Kick uithangen? En in de details die we wel te weten komen. De smeuïgste details die we wel lezen, zoals de aanleiding tot het ongeluk waarin de vrouw van Silvijn is omgekomen. Een geweldig Giphart tafereel, alhoewel ik bekend ben met Gipharts werk had ik deze scene nooit aan zien komen. Het is ook geen wonder dat Kick niet op de begrafenis van zijn minnares aanwezig was, hij krijgt dat beeld ook nooit meer uit zijn hoofd natuurlijk. Hoe je het wendt of keert, hij is toch de oorzaak en het gevolg van haar dood. Onbedoeld uiteraard.

Op de vraag op de faceboekpagina of het huwelijk tussen Kick en Bibi standhoudt kan het enige antwoord nu toch alleen nog een keihard ‘Nee’ zijn, dacht ik zo. Dat Kick al de vriendinnen van Bibi langs is geweest voor wat avontuur lijkt mij voor Bibi toch al een reden om er een eind aan te breien. Maar nu ze weet dat hij ook nog andere dingen voor haar verzweeg, zoals zijn betrokkenheid bij de dood van een vrouw, zou je denken dat dat toch een laatste druppel zou zijn om haar te doen laten besluiten weg te gaan bij Kick.

En inderdaad, de volgende cliffhanger aan het eind van aflevering 38 van het feuilleton is dan ook dat Bibi haar jongste zoon Kick Jr. optilt en in zijn oor fluistert om er samen vandoor te gaan. Weg bij het feest? Weg van het eiland? Weg bij haar zogenaamde vriendinnen en weg bij de man van wie ze houdt maar wellicht nooit meer vertrouwt? De missie van Silvijn, om Bibi op te halen, lijkt kansloos. Met de nadruk op lijkt, want wie weet verdwijnt Bibi uiteindelijk toch nog met Silvijn. Je weet het tenslotte maar nooit in de liefde.

Over liefde gesproken: ik stel voor dat Corine Koole een interview met Bibi of Kick opneemt in het Volkskrant Magazine. Die hebben tenslotte genoeg stof om daarover een boekje open te doen in Koole’s rubriek ‘lust & liefde’.

Over lust gesproken: vandaag zag ik nog wat verleidelijke ‘Food Porn’, zoals mijn Amerikaanse vriendin Linda het ooit noemde, voorbij komen via de faceboekpagina van Ronald Giphart. Foto’s van de meest lustopwekkende gerechten, foto’s waarvan het water je in de mond loopt. Je reinste ‘Food Porn’ dus. Onze schrijver aan de lunch met Bart Chabot. Een feestmaal, tenminste zo zag het eruit. Wellicht inspiratie voor Giphart om voor de twee laatste afleveringen alles uit de keukenkastjes te halen en zijn lezers te verleiden met lekkers.

De keuken van Giphart XVIII

Ronald Giphart, de schrijver van onder andere GiphPhileine zegt sorry, en Ik omhels je met duizend armen, schrijft een feuilleton voor de weekend-editie van De Volkskrant.  Dat doet hij niet alleen. Via social media als de Facebook-pagina Volkskrant Feuilleton vraagt Giphart zijn volgers om tips, ideeën en laat hij af en toe een poll op hen los. Zo krijg je een mooi kijkje in de keuken van een schrijver en het ontstaan van een verhaal, boek of in dit geval een feuilleton.

giphartWe zijn er bijna. Het eind van het feuilleton komt in zicht. Giphart heeft met de krant afgesproken dat na 40 afleveringen een eind komt aan het feuilleton. Nog 9 afleveringen te gaan. Na de kroningspauze heeft Giphart de draad weer opgepakt. Toch raar zo’n weekje geen feuilleton, het is iets om naar uit te kijken, de zaterdageditie van de Volkskrant. Moeten we over 10 weken maar een andere reden zoeken om een Volkskrant te halen, of een misschien een andere krant kopen.

Ik ga het zeker missen dat wekelijkse kijkje in de keuken van Giphart, want ik voel me betrokken bij het verhaal. Misschien omdat ik me meer verdiep in het verhaal dan de gemiddelde lezer. Omdat ik een blog schrijf over het feuilleton, omdat het mij inspireert om zelf ook te schrijven en misschien ook omdat ik er van kan leren. Daarbij helpt het zeker dat Giphart veel deelt op Facebook en Twitter. Je krijgt het idee dat je mee kan denken, wat er gebruikt wordt van je inbreng weet je niet, maar de mogelijkheid om mee te denken is er. Voor mede blogger Theo Stepper werd het wel heel concreet, die kans om mee te denken met het feuilleton, toen hij de uitnodiging kreeg van Ronald Giphart om eens een boom op te zetten over hoe het feuilleton verder zou kunnen lopen. Zijn ervaring is te lezen in zijn blog Wordt Vervolgd.

En nu weer verder met het verhaal. We moesten een weekje wachten om te weten wat er zou gebeuren na de vlucht van Bibi. Ze had gesuggereerd dat haar vriendin Frederique een geheime relatie had met haar man Kick. Dat is wat ze van Silvijn gehoord had, de man met wie ze zelf een geheime liefde deelt, Silvijn kende Kick van een ontmoeting in Barcelona. Dat had Giphart ons eerder al verteld. Hij noemt dat een ‘ankertje’. Mooi zo’n haakje in een eerder stadium van het verhaal waar je later nog eens een gebeurtenis aan kan ophangen. In de zijlijn beschrijft Giphart dat hij vaak nog niet weet of zo’n ‘ankertje’ wel van pas komt, of hij er wat mee kan. Als het achteraf niets toevoegt schrapt hij het haakje gewoon uit het verhaal.

Bibi was het gezelschap dus ontvlucht na haar uitspraak over Kick en Frederique. Ze had helemaal geen zin meer in al die mensen. Ze wilde weg, gewoon weg van alles. En wat moet je dan? Er moet wat gebeuren met dat gegeven. Je kan als schrijver in je verhaal toch niet zomaar iemand zonder jas de sneeuw insturen zonder dat er iets op volgt. Dat zou heel raar zijn. Dus bedacht Giphart dat Pim de man van Frederique recht had op een uitleg. Uitleg over wat Bibi zoal beweerde, dat zijn vrouw vreemd ging met haar man. Hij wilde het niet geloven en wilde weten hoe ze daarbij kwam, bij die onzin.

En dan komt Giphart met zijn ‘ankertje’, Silvijn had niet alleen Kick gezien in Barcelona, maar uit dezelfde hotelkamer kwam ook Frederique. Pim herinnert zich dat zijn vrouw met een vriendin naar Barcelona was geweest, een jaar of vier geleden. Nu gelooft hij Bibi. Zij hebben een speciale band Pim en Bibi. Giphart heeft mooi uitgelegd hoe die band ontstaan is en waarom zij zo erg op elkaar gesteld zijn. En hoe het bijna fout ging, maar dat de twee  zich konden beheersen en zich niet aan elkaar vergrepen. Dat vertrouwen heeft hun vriendschap alleen maar hechter gemaakt zo lijkt het. “We moeten dit niet doen”, zeiden ze tegelijk tijdens een omhelzing. Mooi dat ze het tegelijk zeiden, dan was het voor niemand een pijnlijke teleurstelling of afwijzing. Ze voelde hetzelfde, soulmates, dikke vrienden. Aflevering 31 eindigt met een verwarde Pim die op de fietst springt en waarschijnlijk verhaal gaat halen bij zijn vrouw Frederique. Wat zich daar afspeelt lezen we in aflevering 32, of 33 wellicht.

Ik heb vandaag van mijn tweede les van de cursus ‘Autobiografisch Schrijven’ genoten. Een prettige cursus waar ik nuttige schrijftips krijg. Ondertussen heb ik van Giphart, gewoon door zijn feuilleton te volgen, ook al mooie tips gekregen over stijlfiguren, schrijftechniek, over ‘ankertjes’,  over hoe leuk het is om regelmatig wat weetjes te delen met je lezers, en nog meer van dat moois. Dat komt allemaal van pas in het boek dat ik op het moment aan het voorbereiden ben. Niet alleen het lezen van het feuilleton, het volgen van de Facebookpagina en de ontmoeting met de auteur geeft enorm veel plezier, ook het leren van wat een schrijver doet geeft inspiratie. Misschien komt het door mijn in de jaren zeventig aangenomen ‘Do It Yourself’ adagium van de punkgeneratie waardoor ik als 15-jarig jochie een gitaar ter hand nam en zelf muziek ging maken. En nu na zoveel inspiratie en kijkjes in de keuken van Giphart wil ik het zelf ook wel eens proberen, een boek schrijven.

 

De keuken van Giphart VII

Ronald Giphart, de schrijver van onder andere GiphPhileine zegt sorry, en Ik omhels je met duizend armen, schrijft een feuilleton voor de weekend-editie van De Volkskrant.  Dat doet hij niet alleen. Via social media als de Facebook-pagina Volkskrant Feuilleton vraagt Giphart zijn volgers om tips, ideeën en laat hij af en toe een poll op hen los. Zo krijg je een mooi kijkje in de keuken van een schrijver en het ontstaan van een verhaal, boek of in dit geval een feuilleton.

giphartDonderdag 7 februari was het dan zover. Ronald Giphart had een aantal meedenkende feuilletonvolgers gevraagd voor een breinbruissessie in het Utrechtse Theatercafé De Bastaard. In dit experiment wil Giphart interactief met lezers tot een mooi verhaal komen. Het feuilleton blijkt een prima platform om eens lekker los te gaan met het experiment. Dus met vijf taalliefhebbers rond een tafel om te parlevinken over het wekelijkse feuilleton in De Volkskrant.

Het was sowieso leuk eens kennis te maken met Ronald Giphart, de man achter de verhalen in de boeken die we kennen. Ook de kennismaking met de drie andere meelezers, Theo Stepper, de schrijver van het blog ‘de warme loper’, Marjan Keuter en Erik Helleman was uitermate plezierig. Een groep taal- en verhaalliefhebbers die door Giphart al gelijk De Bastaardgroep gedoopt werd. Hadden we in het Muiderslot afgesproken dan waren we zeker en vast de Muiderkring gaan heten. Maar nee, het werd De Bastaard in Utrecht. Maar goed dat we niet hebben afgesproken in Utrechtse cafe’s als De Flater, De Kneus, De Rat, of De Zotte. Dan valt ‘De Bastaardgroep’ nog alles mee.

Het werd gelijk al duidelijk dat Ronald Giphart het ook allemaal niet wist. Wel een idee in grote lijnen maar geen plot of slotakkoord waarmee het feuilleton tot een uitbarsting komt. En De Bastaardgroep was uiteraard bereid om de fantasie te laten gaan over de ontwikkelingen van de personages in het feuilleton. Giet er een paar biertjes in en De Bastaardgroep gaat los met de meest waarachtige, en gelukkig ook enkele onwaarachtige, verhaallijnen. Aanvankelijk was het de bedoeling geweest om met z’n allen een paar scènes te schrijven, Giphart had de kaartjes al klaar gelegd. Maar daar is het nooit van gekomen.

We waren te druk met het verhaal. Zo vroegen we ons af welk personage in het feuilleton het grootste geheim zou hebben. Ligt de focus wel op de De Vijf vriendinnen? Welke rol speelt die ongenode gast Sylvijn op het eiland. Dat lijkt een behoorlijke mafkees te zijn, dat wisten we nog niet, maar dat kwamen we juist deze avond te weten. Hij is daar niet voor niets op dat eiland uiteraard. Met welke verrassing komt Opa Kick op de proppen, het ultieme geheim dat alle andere geheimen doet verbleken? Er is veel te bedenken, zoiets als een oud Grieks drama waar Erik Helleman mee op de proppen kwam, maar dan in een mooi haute couture kek pakje.

Net zo boeiend als het verzinnen van verhaallijnen voor het feuilleton waren de kijkjes in de keuken van Giphart. Tussen de bedrijven door vertelde Giphart over zijn ervaring als schrijver, optreden voor publiek, het werken met collega’s, met meelezers en de soms falende redacties. Hij was vrij duidelijk dat schrijven toch ook wel een eenzaam beroep kan zijn. Dat je voor God speelt in je eigen universum. In een kantoor met een toetsenbord, een muur vol met schema’s en aantekeningen en vooral je eigen hoofd waar het allemaal uit moet komen.

Deze keer zaten we dus in Café De Bastaard maar de volgende sessie gaan we ideespuien in de keuken van Giphart. Nou ja, de spreekwoordelijke keuken dan, eigenlijk zijn kantoor. ‘Een kijkje in het kantoor van Giphart’ klinkt gewoon minder goed dan een ‘kijkje in de keuken van Giphart’, zoals de titel doet vermoeden. En ‘De Bastaardgroep’ klinkt overtuigend meer literair dan ‘De Keukengroep’.