De keuken van Giphart XXV

Ronald Giphart, de schrijver van onder andere GiphPhileine zegt sorry, en Ik omhels je met duizend armen, schrijft een feuilleton voor de weekend-editie van De Volkskrant.  Dat doet hij niet alleen. Via social media als de Facebook-pagina Volkskrant Feuilleton vraagt Giphart zijn volgers om tips, ideeën en laat hij af en toe een poll op hen los. Zo krijg je een mooi kijkje in de keuken van een schrijver en het ontstaan van een verhaal, boek of in dit geval een feuilleton.

giphartGiphart heeft mij aangenaam verrast met aflevering 39 van het feuilleton. Had hij ons in 38 nog achtergelaten met twee cliffhangers vanjewelste waarvan je dacht, volgende week wordt het spannend en knallen, neen niets van dat al. We gaan gewoon weer een tandje langzamer. De apocalyps nog even uitstellen. Bij het herlezen van deze aflevering dacht ik: maar natuurlijk. De apocalyps is niet now, maar in de allerlaatste aflevering uiteraard. Zo zie je maar weer, Giphart heeft meer verstand van schrijven dan ik van lezen.

We gaan de lezer eens laten zien hoe sterk de vriendengroep is, moet Giphart gedacht hebben. Of iets dergelijks, want zo komt het over op mij. Er hoeft niet veel gezegd te worden, maar je leest dat de meiden uit de groep in staat moeten zijn om het gewone leven weer op te pakken. Desnoods zonder hun kerels. Misschien lees ik het niet goed, maar ze hebben elkaar ook in tijden van crisis ontmoet en steun gezocht bij elkaar, daar bij die ontgroening in het begin van het feuilleton.

Zo te lezen kunnen ze elkaar ook met deze laatste crisis bijstaan. Ik had eerder gedacht dat de groep uit elkaar zou vallen. Ben ik misschien op het verkeerde been gezet? Nou dat niet denk ik, ik heb mezelf op het verkeerde been gezet. Wat is overigens mijn verkeerde been? Rare uitdrukking als je er zo bij stilstaat, met beide benen stevig op de grond.

Nu er in de op één na laatste aflevering nog wat gas wordt teruggenomen en de meidengroep nog eens wordt neergezet als hechte groep die zich er wel doorheen lijkt te slepen, moet de laatste aflevering van het feuilleton wel een Francis-Ford-Coppola-achtige-uitsmijter worden. Ik stel me zo voor dat in deze aflevering de heli’s net zijn opgestegen en richting het strandje vliegen. Maar zodra aflevering 40 begint moet Wagner toch wel aan staan dacht ik zo.

Tijdens de bespreking met de Bastaardgroep liet Giphart doorschemeren dat hij misschien wel twee pagina’s kon gebruiken voor de Apocalyps. Nu er nog maar één aflevering te gaan is lijkt dat ook wel nodig. Ik krijg ook het idee dat hij dat heeft kunnen regelen. Dan kan hij groots uitpakken. Om alles uit de doeken te doen, om alles een plaats te geven lijkt één pagina voor de laatste aflevering echt te beperkt. Maar wie weet hoe hij het voor elkaar speelt. Vooral omdat deze aflevering geen enkele onthulling weggeeft ga ik er stiekem van uit dat hij twee pagina’s krijgt voor een dubbelaflevering nummer 40. De cd van Wagner kan uit de kast volgende week.

Volgende week nog één feuilletonstukkie schrijven op mijn blog en dan kan de keuken van Giphart gesloten worden. Wie weet kan ik dan wat schrijven over de keuken van Theo Stepper, de meeblogger die ook een bijzonder keuken heeft waar allemaal lekkers uit komt. Wie weet kan ik dan eens een vorkje meeprikken met dat andere Bastaardgroeplid?

De Bloedgabber van….

“Goedenavond lieve kijkers en welkom op de zaterdagavond bij SBS6, bij een nieuwe aflevering van De Bloedgabber van….”

BloedgabberMaar voor we naar de Bloedgabber van deze avond gaan, nog even naar de Bloedgabber van vorige week. Toen beweerde Matthieu Mortel de Bloedgabber te zijn van de acteur Björn Birkenau, die in de jaren 90 zoveel bekendheid genoot door zijn rol in GTST, waar hij in twee afleveringen een briljante naamloze kelner neerzette. Daarna is zijn acteercarrière een beetje in het slop geraakt.

Björn liet na de uitzending onze redactie weten nog nooit gehoord te hebben van zijn zogenaamde Bloedgabber Matthieu Mortel. Zo ziet u maar weer, dames en heren, ook al zit onze redactie er bovenop, er zijn altijd mensen die Bloedgabber willen zijn van de allergrootste BN’ers die ons land kent.

Björn wil nog wel even een scoop delen voor zijn fans. Hij is na zijn afwijzing voor de rol van Peter in de musical ‘Het dagboek van Anne’, gevraagd voor de musical ‘Houzee, de vroolijke caprioolen van Anton Mussert’ in de rol van Anton. Het wordt een waar spektakelstuk waarvoor het terrein in Lunteren, waar eens de befaamde Hagenspraken werden gehouden, in oude luister wordt hersteld. Het aanwezige publiek zal dan ook om wat publieksparticipatie, een neuheit in het musicalgebeuren, gevraagd worden, door het vrolijk meeroepen van ‘Houzee’ en andere strijdkreten uit vervlogen jaren. Maar daarover later meer in het Shownieuwsblokje.

Inmiddels is aangeschoven Hero van Heemschut. Goedenavond Hero. Hero gaat ons alles vertellen over zijn Bloedgabber ….. na de break.

Dames en heren, welkom terug bij een nieuwe aflevering van De Bloedgabber van… Bij ons zit Hero van Heemschut. Nou Hero, wie is jouw Bloedgabber? Nee, wacht even Hero, jij bent toch het jongste broertje van Tony van Heemschut. De grote gitaarvirtuoos Tony van Heemschut? Hoe is het nu met Tony?

Ja, stabiel denk ik. Hij is vorige maand overleden en er lijkt geen verandering in zijn situatie te zijn opgemerkt.

Ah, Hero, je bent al net zo’n grappenmaker als Tony zelf. Heerlijk, een echte van Heemschut dus.

Nee meneer van Ingen, Petor, Peet, Petortje… Tony is al een maand dood. Hartfalen, nierfalen, leverfalen, blaasfalen, mildfalen en anusfalen. Je kent dat wel… Tony was een echte Rockstar, leidde het leven van een echte Rockstar. En betaalde zijn tol. Ik zei nog tegen Tony, “Joh Toon, neem nou gewoon de Route Nationale. Maar nee hij betaalde liever tol, ‘sneller thuis’ zei hij dan altijd”.

Maar goed Hero, genoeg over Tony. We zitten hier bij De Bloedgabber van… en niet bij De Broer van… Dat is een programma bij de concurent RTL5. En jouw Bloedgabber is ook al dood hé?

Ja, ook een soort Rockstar, anders dan Tony maar toch een hele hoop falen zal ik maar zeggen.

Wanneer ontmoette jij je Bloedgabber voor het eerst Hero?

Ik moet een jaar of 14, 15 geweest zijn Petor. Hij was op de top van zijn roem weet je. Volle zaaltjes, discotheken, dorpspleinen, you name it. En natuurlijk Ahoy hé. Ja joh, dat waren tijden. Je zag nog eens wat van de wereld Peet. Middelburg, Middelharnis, Middelvingers… Hahahaha nee dat is een geintje joh..

En we zijn zo terug met De Bloedgabber van…. na de break.

Welkom terug bij het SBS6 programma De Bloedgabber van… waar we kennis maken met Hero van Heemschut die vertelt over zijn Bloedgabber.

Wat is dat snel om Peet, zo’n commercial break. Eigenlijk net aan tijd genoeg om een koud buffet naar binnen te schuiven in die lousy twintig minuten. Oh ja, nee dat reizen was prachtig Peet. Zo zit je in hartje Amsterdam bij Café Tante Miep, dan in Spanje en dan weer gewoon lekker thuis in Vinkeveen.

Ik kan me nog Gouda herinneren, of was het Alkmaar, nou ja er was iets met kaas. Zei die tegen die burgemeester of één of andere dromedaris van de Koningin… “Ik maak mijn eigen kaas, maar het is nooit genoeg voor op een bolletje”.. Ja en wij dan allemaal lachen hé, hij was echt grappig, dat mis ik nog wel eens. Die grappenmakerij.

‘s Avonds moest hij zingen in één of andere feesttent in Den Ham. Had hij de hele achterbak volgestort met hamkaas, die zoutjes, Den Ham, Kaas… Nou dat is toch lachen of niet?

Ja leuk, wat deden jullie zoal als je bij hem thuis zat?

Nou niet veel Peet, gewoon uitrusten, een beetje op het terras over het water kijken. Een beetje drinken. We hadden allebei onze eigen thuistap, gewoon naast de ligstoel. Dan hoefde je je lichaam niet te belasten, zei hij dan. Gewoon liggen over het water kijken en bier drinken. Af en toe wat eten. Hij had na die reclame zijn garage vol staan met blikken worst. Dus trokken we een paar blikken worst open. “Warme worsten zijn voor homo’s” zei hij dan, dus aten we ze gewoon koud uit het blik. Ja mooie herinneringen Peet.

Over homo’s gesproken Hero, er gaan toch ook wel geruchten dat jullie niet alleen Bloedgabbers waren maar ook aan de herenliefde deden.

Over homo’s gesproken, flikker op Peet,… hahahaha. Geintje.. Nee hoor, ik heb hem nooit kunnen betrappen op homoseksuele neigingen. Als hij thuis weer eens ruzie had dan kwam hij wel bij mij slapen. Gewoon met z’n tweeën in mijn bed. Ja, ik heb maar één bed Peet. En je kent zijn postuur, dus het bed is dan snel vol. En als het dan zomer is dan is het best warm onder dat platte dak van mij. Nee, dan trek je geen pyjama aan Peet. Dat ken je toch. En voor je het weet heb je dan ‘s ochtends de verkeerde piem in je hand. Dan schrik je toch even. En als het zo warm is lig je toch te woelen, werd ik ‘s nachts een keer wakker met zijn geslachtsapparaat in vol ornaat tegen mijn gelaat.. Ja die dingen gebeuren Peet. Maar homoseksueel gedrag nee hoor. Ik heb niks tegen homo’s, maar zo waren we niet getrouwd.

Wat bewonderde je het meeste aan je Bloedgabber, wacht even Hero, dat horen we na de break.

En we zijn weer terug met Hero van Heemschut die verteld over zijn avonturen met zijn Bloedgabber. Wat bewonderde je het meest aan hem Hero?

Ja dat is makkelijk, zijn teksten hé. Hij was een briljant tekstschrijver als je het mij vraagt Peet. Hoe hij in een paar woorden een hele wereld kon neerzetten. Met een paar woorden een hele scene kon schrijven. Ja dan ben je een grote. Neem nou hoe hij de sfeer in een discotheek beschrijft in nog geen twee zinnen. “Het was er warm en druk en ik zat naast een lege kruk”. Pats, dan heb je verdomme de essentie wel te pakken hoor Peet. Je weet gelijk hoe het zit daar in die disco. En er is nog ruimte voor interpretatie ook. Het was druk, heel druk, maar toch was er nog een kruk onbezet. Ken je nagaan, een stampvolle disco en toch nog een lege kruk. Die is leeg met een reden Peet. Dat is geen toeval. Dat gaat diep.

En dan dat geniale rijmbrein… alleen de allergrootste kunnen dat Peet. Ik noem een Brel, een Toon Hermans, een… Job Cohen.

Ik denk dat je Leonard Cohen bedoelt Hero…

Ja die, Lennet Cohen, en mijn Bloedgabber natuurlijk. Zoiets als “Ik zag je op het station en ik wist dat ik je kon” dat bedenk je niet. Zo’n rijmvondst zit in je genen, dat zit zo diep van binnen. Dat is je zijn. Je ben een rijmer of je ben geen rijmer.. mijn Bloedgabber was een rijmer puur zang.

Pur sang, denk ik Hero, is wat je bedoelt. Dat het in je bloed zit.. zoiets. Nou dan is het cirkeltje mooi rond. Meer tijd hebben we niet Hero. Ik wil je bedanken voor je openhartige ontboezemingen. Je mooie verhalen over je Bloedgabber… Bedankt Hero.

Ja, lieve kijkers, ik hoop dat u net zo genoten heeft als ik en ik hoop u volgende week weer te treffen aan de flatscreen wanneer Petor Erdevries verteld over zijn Bloedgabber Corretje van Hout, de geliquideerde leuke schobbejak uit de Amsterdamse onderwereld. Goedenavond en tot de volgende Bloedgabber van…

De Bloedgabber van …. werd mede mogelijk gemaakt door Sanguin Bloedvoorziening, uw bloed is onze winst pur sang.

 

 

De keuken van Giphart XXII

Ronald Giphart, de schrijver van onder andere GiphPhileine zegt sorry, en Ik omhels je met duizend armen, schrijft een feuilleton voor de weekend-editie van De Volkskrant.  Dat doet hij niet alleen. Via social media als de Facebook-pagina Volkskrant Feuilleton vraagt Giphart zijn volgers om tips, ideeën en laat hij af en toe een poll op hen los. Zo krijg je een mooi kijkje in de keuken van een schrijver en het ontstaan van een verhaal, boek of in dit geval een feuilleton.

giphartDaar staan ze dan, eindelijk tegenover elkaar. Kick en Silvijn, als twee rivalen in het Wilde Westen in een verlaten straat voor een saloon, elk moment kan één van hen zijn figuurlijke revolver trekken. Giphart heeft weer voor een mooi filmisch beeld gekozen. Je weet precies welke spanning er bedoeld wordt tijdens de scene. Giphart schrijft

“De mannen stonden tegenover elkaar, de wasem van hun ademstoten wolkte ineen. Hun opstelling oogde als een klassieke gunslinger uit een western. Twee outlaws, in een verlaten straat, tegenover el-kaar, met hun handen op hun holsters. Good versus bad. Villain versus heroe. Gieren daalden neer op het dak van de saloon”.

Jammer dat de redactie het spelfoutje in ‘heroe’ heeft laten staan. Of heeft de redactie een voorkeur voor de Oud Engelse versie van ‘hero’, die uit de tijd van het Wilde Westen? Hoe het ook zij, ik hoorde de muziek van Ennio Morricone al aanzwellen. Het is mij sowieso opgevallen hoe vaak Giphart weetjes deelt uit de filmwereld, en het feuilleton roept bij mij toch al vaak filmbeelden op. Eerder had ik al geschreven hoe een scene mij deed denken aan still uit een Aki Kauresmaki-film, die Finse droefheid. Die noordelijke treurnis.

Er moet door Giphart naar een einde gewerkt worden omdat we nog maar vier afleveringen te gaan hebben. De confrontatie tussen Kick en Silvijn komt dan ook op een prettig moment. Kick wil weten wat Silvijn op het eiland komt doen, waar hij zich mee bemoeit en welk spel hij speelt. Het is Silvijn die in dit duel het spreekwoordelijke eerste rake schot afvuurt.

“Mijn vrouw, de moeder van de kinderen die ik niet heb gehad, is verongelukt terwijl ze naar jou op weg was, Kick. Jij bent medeverantwoordelijk voor haar dood, en dat weet je. Denk je dat ik een spel speel?” 

Kick lijkt als door een kogel geraakt door deze onverwachte aanval van Silvijn. Kick suggereert dat Silvijn hierom uit is op wraak, om de dood van zijn vrouw Nathalie te wreken op het eiland. Silvijn richt nog één keer voor een genadeschot om het duel te beslechten. ‘Nee, ik ben niet naar Vlieland gekomen om wraak te nemen, ik ben gekomen…..omdat ik van Bibi hou,” zegt Silvijn. “Ik hou van Bibi en ik denk dat ze ook van mij houdt. Daarom ben ik op Vlieland.” Kick is gevloerd, het zijn die woorden die hem het meeste raken. Die scene komt bij mij voorbij als duel in een film.

Wordt het voor de schrijver niet steeds moeilijker die laatste vier afleveringen? Nu er tegen het einde geen tijd meer te verliezen is. Nu aflevering 40 nadert lijkt er meer vaart in het verhaal te zitten. Tenminste dat gevoel krijg ik toch. Geen tijd om uit te wijden. Mooie bespiegelingen of anderszins fraaie teksten. Wat geef je alvast weg zo voor het slotakkoord, wat wil je perse voor de laatste aflevering houden? Hoe kan je de laatste vier afleveringen spannend houden? Dat lijkt mij een karwei van jewelste.

Ik neem aan dat de blauwdrukken voor die laatste vier afleveringen al klaar liggen. Misschien ruwe schetsen, misschien al uitgewerkt. Ik kan me niet voorstellen dat de schrijver niet is voorbereid om het verhaal mooi af te ronden. Je zal maar in de laatste week zitten en alles al hebben weggegeven, of te weinig ruimte hebben om alles wat je nog wilde zeggen te kunnen delen met je lezers. Dat gaat Giphart toch niet overkomen, hij zal het eindresultaat toch enigszins voorbereid hebben? Hij laat het toch niet gebeuren dat de Coq au vin de keuken uit komt zonder de kip omdat hij er niet op voorbereid was dat er kip in moest?

 

 

 

 

 

De keuken van Giphart XXI

Ronald Giphart, de schrijver van onder andere GiphPhileine zegt sorry, en Ik omhels je met duizend armen, schrijft een feuilleton voor de weekend-editie van De Volkskrant.  Dat doet hij niet alleen. Via social media als de Facebook-pagina Volkskrant Feuilleton vraagt Giphart zijn volgers om tips, ideeën en laat hij af en toe een poll op hen los. Zo krijg je een mooi kijkje in de keuken van een schrijver en het ontstaan van een verhaal, boek of in dit geval een feuilleton.

giphartDat er niet alleen feuilletons uit de keuken van Giphart komen, dat weet een kind. Hij schrijft romans, verhalen, een novelle, over eten, columns, hij werkt mee aan tv programma’s, leest voor aan bejaarden in kleine zaaltjes en nog zo wat. De dis die ik afgelopen zondag in De Melkweg opgediend kreeg was heel erg smaakvol. De Matennaaiers, zoals het programma heet, werd voor de laatste keer ten tonele gevoerd.

Natuurlijk stond bij dit programma Giphart niet alleen in de keuken maar had ook Nico Dijkshoorn wat pannetjes op het vuur staan. Onder aanvoering van regisseur Wilfried de Jong, die met de verschillende gerechten een mooi menu had samengesteld, werd De Melkweg een naar vers brood riekende keuken waar verhalen, gedichten en de muziek van Hank Five werden uitgeserveerd. Dit tot groot genoegen van de aangeschoven gasten.

Vooral het verhaal van Giphart over zingen in het café met vrienden was herkenbaar. Dat had ik zelf nog niet zo lang geleden meegemaakt, dus ik had een beetje een idee hoe de sfeer was in zijn verhaal. Hilarisch was het zingen van Dijkshoorn en Giphart. Had Ronald eerder nog verteld dat hij niet kon zingen, welnu met een autotuner kan iedereen zingen. Dat blijkt wel weer. Zelfs Giphart kan dan zingen. Het duet nam een mooie wending toen beide heren elkaars werk gingen bekritiseren. Zo kreeg Giphart van Dijkshoorn te horen dat hij nooit iets alleen kan schrijven maar altijd hulp nodig heeft van een clubje meelezers op Facebook en Twitter. Maar goed, je had er gewoon bij moeten zijn om er van te kunnen genieten.

Terug naar het feuilleton, want daarom zijn wij hier. Aflevering 34 krijgt de titel De Val, maar een verwijzing naar het boek van Albert Camus uit 1956 heb ik niet kunnen ontdekken. Geen vrouwen die van bruggen springen, geen mannen die verzuimen om hulp te bieden en zichzelf daarover verbazen. Zoveel drama is er nog niet. Nee, de titel komt terug in het allerlaatste woord van aflevering 34. Nu het ‘naming and shaming’ goed en wel is aangevangen, lijken de hoofdpersonen stuk voor stuk als domino’s om te vallen. Of van hun voetstuk te vallen zo u wilt. “Er was het besef dat er gepraat moest worden. Als ze dat nu niet deden zou de vriendschap, na bijna twintig jaar, geheid uit elkaar spatten. En wellicht vier relaties meesleuren in de val”.

Hoe is het toch mogelijk dat zo’n hechte club vrienden er pas na twintig jaar achter komt dat de loyaliteit niet altijd bij vriendschap ligt wanneer het komt op overspel of vermeend overspel met de partner van je beste vriend of vriendin? Zijn ze er altijd blind voor geweest? Hebben ze het altijd gedoogd? Zijn de geheimen echt altijd zo goed geheim gebleven? Knap als dat zo lang onder de pet blijft. Maar het domino-effect lijkt hier zeker plaats te vinden. Eén dominosteentje krijgt een zetje en sleurt alles wat in de buurt staat mee in zijn val.

Silvijn, de grote onbekende voor de groep heeft dat eerste zetje gegeven. Maar we weten nog steeds niet waarom. Was het wraak op Kick, omdat hij met zijn inmiddels overleden vrouw lag te rolbezemen, om met Koot & Bie te spreken? Een poging om Bibi voor zichzelf te krijgen en aan te sturen op een breuk tussen Kick en Bibi? Het lijkt alsof Silvijn de plank heeft misgeslagen wanneer hij Bibi op deze manier voor zich wil winnen. Ze reageert niet op het berichtje van Silvijn die haar vraagt of ze hem wil bellen. Ik zou graag weten of hij nog meer geheimen heeft om te delen. Maar Bibi niet. Bibi is hem helemaal zat zo lijkt het en ze reageert niet op het bericht waarin hij zegt haar nog iets te moeten vertellen. Jammer, want misschien is het cruciale informatie. Ze zal het niet weten, nog niet weten tenminste.

En zo heeft ook deze aflevering weer een mooie cliffhanger. Giphart heeft niet zo veel tijd meer om met het plot op tafel te komen. Het mooiste is wanneer alles in de laatste aflevering samenvalt uiteraard. Het moet niet zo zijn dat je tijdens je voorgerecht al verlangt naar je toetje. Nee, eerst genieten van het voorgerecht, dan de hoofdmaaltijd en dan het toetje. Gewoon rustig afwachten wat er uit die keuken van Giphart tevoorschijn komt.

De keuken van Giphart XX

Ronald Giphart, de schrijver van onder andere GiphPhileine zegt sorry, en Ik omhels je met duizend armen, schrijft een feuilleton voor de weekend-editie van De Volkskrant.  Dat doet hij niet alleen. Via social media als de Facebook-pagina Volkskrant Feuilleton vraagt Giphart zijn volgers om tips, ideeën en laat hij af en toe een poll op hen los. Zo krijg je een mooi kijkje in de keuken van een schrijver en het ontstaan van een verhaal, boek of in dit geval een feuilleton.

giphartNet weer met veel plezier het feuilleton gelezen, aflevering 33 alweer. Nog zeven te gaan. Hoe dichter we bij het einde komen, des te groter het plezier bij de avonturen van De Vijf. Het lijkt een hechte groep, De Vijf en hun aanhang. Zo hecht zelfs dat het lijkt alsof ze niet alleen lief en leed delen maar ook hun echtgenoten. Hoe hecht wil je het hebben? Toch lijkt het niet de bedoeling, er komt ruzie van. Iedereen is vóór liefde en vóór vrijheid, ook in deze vriendenclub, maar als het té letterlijk genomen wordt zijn er toch ook weer mensen die uiteindelijk denken dat het best wat minder kan met al die liefde en die vrijheid.

Na het tweede bijeenkomst van de Bastaardgroep, de groep meelezers die met schrijver Giphart graag tot sluitingstijd in het café hangt, is het ook weer spannend om te lezen wat Giphart doet met de breinbruissessie. De grote en kleine verhaallijnen zoals ze in De Bastaard over tafel zijn gegaan komen soms in print weer in het feuilleton. Zo was de klap, uitgedeeld door een boze vrouw in een druipend badpak, die avond al gegeven. “Dat is een mooi beeld”, zo zei Giphart. Ik heb er ook gelijk een beeld bij. Een mooie sterke vrouw in badpak die het niet langer pikt en haar overspelige vent een muilpeer geeft. Women’s Lib in haar puurste vorm.

Na twee ontmoetingen met Ronald Giphart is het ook prettig een beeld te hebben van de schrijver. Hij is net als ik een kind van onze tijd, de jaren zeventig en tachtig. De tijd waarin we groot zijn geworden. Generatiegenoten. Dat beeld had ik gelijk toen ik las dat Frederique het bandje van haar camera te ver had doorgespoeld. Natuurlijk, voor Giphart is  het, net als voor mij, volkomen normaal dat een filmpje op een bandje staat. Opgegroeid met Video 2000, Betamax en VHS. Voor ons staat film op een band, een videoband, zo groot mogelijk. Echter, dit verhaal speelt op de rand van 2012 en 2013, daarbij hebben we te maken met de professionele cameravrouw Frederique.

Ik neem stiekem aan dat Frederique toch wel gewoon een digitale filmcamera heeft uitgekozen om mee te nemen als ze onderweg wat wil filmen. En zover ik weet worden scenes opgeslagen in een bestand. Ze had uiteraard gewoon de scene aangeklikt met de kleine Kick om hem te laten zien wat ze opgenomen hadden. Dus in dat geval is er van te ver terugspoelen geen sprake. Misschien had ze wel gewoon nieuwsgierig kunnen zijn naar wat de jongens gefilmd hadden met haar camera. Frederique is een pro die geïnteresseerd is in het filmvak, ook al is het door kinderen gefilmd en had ze wellicht op die manier ontdekt wat Kick allemaal te zeggen had over Nathalie.

Over dat soort dingen ga je als lezer nadenken wanneer je er wat meer bij het verhaal betrokken bent. Wellicht had ik er overheen gelezen als ‘gewone’ lezer, maar goed ik ben geen gewone lezer want ik lees het feuilleton minstens drie keer achterelkaar. Misschien valt er iets op dat na één keer lezen niet gelijk opgemerkt wordt. En daar kan ik dan weer over schrijven in mijn blog, en kan ik het misschien ter tafel brengen als er nog eens een Bastaardgroep bijeenkomst komt. Wie weet, de Bastaardgroep met een platbodem naar Vlieland, rondhangen op het eiland en een beetje creatief zijn met z’n allen.

En misschien kan Giphart ondertussen een potje koken voor de groep in zijn keuken. Daar komen creatieve gerechten uit, zo heb ik vernomen. Ik zou gelijk intekenen.

De keuken van Giphart XIX

Ronald Giphart, de schrijver van onder andere GiphPhileine zegt sorry, en Ik omhels je met duizend armen, schrijft een feuilleton voor de weekend-editie van De Volkskrant.  Dat doet hij niet alleen. Via social media als de Facebook-pagina Volkskrant Feuilleton vraagt Giphart zijn volgers om tips, ideeën en laat hij af en toe een poll op hen los. Zo krijg je een mooi kijkje in de keuken van een schrijver en het ontstaan van een verhaal, boek of in dit geval een feuilleton.

giphartOh wat zonde van die kop boven het feuilleton. ‘Opa Kick blijkt ook op Vlieland, Bibi treft hem aan de bar met Silvijn. Niet veel later huilt ze het zwembad vol’. Wat een weggevertje, wat een spoiler. Tijdens mijn cursus journalistiek heb ik ooit geleerd dat het een vak is, koppenmaker. Deze koppenmaker maakt meestal koppen voor nieuws lijkt mij. Ik snap dat het belangrijkste nieuws dan in de kop moet. Maar een feuilleton is geen nieuws maar een verhaal met een spanningsboog. En de boog wordt in één oogopslag teniet gedaan door de verkeerde keuze van de koppenmaker. Ik snap inmiddels dat Giphart ook niet echt blij is met de kop. Het was in ieder geval niet zijn idee. Dus mijn verzoek aan de redactie, geen spoilers meer in de kop van het feuilleton.

Gelukkig stuurde Giphart op woensdag onder embargo aflevering 32, omdat we donderdag de tweede Bastaardgroep-bijeenkomst hadden, zonder spoilerkop. Zo kreeg ik toch de bedoelde spanning van het verhaal mee toen ik het voor het eerst las. Eigenaardig eigenlijk hoe nieuwsgierig een mens kan worden naar het verloop van een verzonnen verhaal. We weten allemaal dat het fictie is maar dat tempert niet de nieuwsgierigheid. Ik kreeg het berichtje met de bijlage van aflevering 32 binnen op mijn telefoon en ik kon niet wachten het te lezen. Helaas, het downloaden via mijn telefoon wilde niet vlotten. De verbinding bleek te zwak. Toen in de pauze op mijn werk maar snel de aflevering gelezen op mijn pc.

Opa Kick is gearriveerd, zo bleek. Bij de eerste Bastaardgroep-bijeenkomst was het al duidelijk dat hij in het eindspel weer tevoorschijn zou komen. Wat de oude platenbaas voor rol zou spelen was toen nog niet duidelijk. En nu hij het verhaal weer binnengelopen is konden we donderdag in de Bastaard te Utrecht eens bedenken welke rol Opa Kick op zich neemt. Het is afwachten wat Giphart met onze aanwijzingen gaat doen. Dus voor ons als meelezers is het ook nog gewoon spannend om te lezen wat onze hersenspinsels met elkaar daadwerkelijk oplevert. Het blijft natuurlijk wel een verhaal dat Giphart schrijft. Hij laat zich misschien inspireren door de ideeën die we als groep aandragen, maar het blijft altijd een Giphartverhaal. Dat maakt het voor de groep meelezers ook erg leuk. Wat gebruikt hij, wat gaat hij doen met onze ideeën?

We hebben nog 8 afleveringen te gaan. Er moet nog heel veel gebeuren, de spanning wordt nog meer opgeschroefd. Valt de vriendengroep uit elkaar na zoveel ellende? Wat gaan ze allemaal nog meemaken? De cliffhanger van aflevering 32, waar Frederique tegen Bibi zegt:”Ik moet je een geheim vertellen”, hoeft niet persé in aflevering 33 al uit de doeken gedaan te worden. We hebben het eerder gezien dat Giphart zijn camera in zo’n geval eerst even op een andere scene richt. De cliffhanger blijft toch wel hangen in het hoofd van de lezer. En ik heb geleerd van Gipharts schrijfstijl dat het voor het opvoeren van de spanning soms beter voelt om even te wachten en niet gelijk de volgende week al antwoord te geven op al de vragen. Maar dat we in het eindspel zijn beland is wel duidelijk. Veel langer kan de spanning niet gerekt worden. Het mooiste is om niet alles weg te geven   maar om in aflevering 40 met een alles verklarende apotheose te komen. Maar is daar wel tijd genoeg voor?

We komen bij het afwerken van de gerechten, de finishing touch, het opmaken van de borden. De geuren uit de keuken van Giphart zijn in ieder geval al veelbelovend. Dat wordt smullen.

 

 

De keuken van Giphart XVIII

Ronald Giphart, de schrijver van onder andere GiphPhileine zegt sorry, en Ik omhels je met duizend armen, schrijft een feuilleton voor de weekend-editie van De Volkskrant.  Dat doet hij niet alleen. Via social media als de Facebook-pagina Volkskrant Feuilleton vraagt Giphart zijn volgers om tips, ideeën en laat hij af en toe een poll op hen los. Zo krijg je een mooi kijkje in de keuken van een schrijver en het ontstaan van een verhaal, boek of in dit geval een feuilleton.

giphartWe zijn er bijna. Het eind van het feuilleton komt in zicht. Giphart heeft met de krant afgesproken dat na 40 afleveringen een eind komt aan het feuilleton. Nog 9 afleveringen te gaan. Na de kroningspauze heeft Giphart de draad weer opgepakt. Toch raar zo’n weekje geen feuilleton, het is iets om naar uit te kijken, de zaterdageditie van de Volkskrant. Moeten we over 10 weken maar een andere reden zoeken om een Volkskrant te halen, of een misschien een andere krant kopen.

Ik ga het zeker missen dat wekelijkse kijkje in de keuken van Giphart, want ik voel me betrokken bij het verhaal. Misschien omdat ik me meer verdiep in het verhaal dan de gemiddelde lezer. Omdat ik een blog schrijf over het feuilleton, omdat het mij inspireert om zelf ook te schrijven en misschien ook omdat ik er van kan leren. Daarbij helpt het zeker dat Giphart veel deelt op Facebook en Twitter. Je krijgt het idee dat je mee kan denken, wat er gebruikt wordt van je inbreng weet je niet, maar de mogelijkheid om mee te denken is er. Voor mede blogger Theo Stepper werd het wel heel concreet, die kans om mee te denken met het feuilleton, toen hij de uitnodiging kreeg van Ronald Giphart om eens een boom op te zetten over hoe het feuilleton verder zou kunnen lopen. Zijn ervaring is te lezen in zijn blog Wordt Vervolgd.

En nu weer verder met het verhaal. We moesten een weekje wachten om te weten wat er zou gebeuren na de vlucht van Bibi. Ze had gesuggereerd dat haar vriendin Frederique een geheime relatie had met haar man Kick. Dat is wat ze van Silvijn gehoord had, de man met wie ze zelf een geheime liefde deelt, Silvijn kende Kick van een ontmoeting in Barcelona. Dat had Giphart ons eerder al verteld. Hij noemt dat een ‘ankertje’. Mooi zo’n haakje in een eerder stadium van het verhaal waar je later nog eens een gebeurtenis aan kan ophangen. In de zijlijn beschrijft Giphart dat hij vaak nog niet weet of zo’n ‘ankertje’ wel van pas komt, of hij er wat mee kan. Als het achteraf niets toevoegt schrapt hij het haakje gewoon uit het verhaal.

Bibi was het gezelschap dus ontvlucht na haar uitspraak over Kick en Frederique. Ze had helemaal geen zin meer in al die mensen. Ze wilde weg, gewoon weg van alles. En wat moet je dan? Er moet wat gebeuren met dat gegeven. Je kan als schrijver in je verhaal toch niet zomaar iemand zonder jas de sneeuw insturen zonder dat er iets op volgt. Dat zou heel raar zijn. Dus bedacht Giphart dat Pim de man van Frederique recht had op een uitleg. Uitleg over wat Bibi zoal beweerde, dat zijn vrouw vreemd ging met haar man. Hij wilde het niet geloven en wilde weten hoe ze daarbij kwam, bij die onzin.

En dan komt Giphart met zijn ‘ankertje’, Silvijn had niet alleen Kick gezien in Barcelona, maar uit dezelfde hotelkamer kwam ook Frederique. Pim herinnert zich dat zijn vrouw met een vriendin naar Barcelona was geweest, een jaar of vier geleden. Nu gelooft hij Bibi. Zij hebben een speciale band Pim en Bibi. Giphart heeft mooi uitgelegd hoe die band ontstaan is en waarom zij zo erg op elkaar gesteld zijn. En hoe het bijna fout ging, maar dat de twee  zich konden beheersen en zich niet aan elkaar vergrepen. Dat vertrouwen heeft hun vriendschap alleen maar hechter gemaakt zo lijkt het. “We moeten dit niet doen”, zeiden ze tegelijk tijdens een omhelzing. Mooi dat ze het tegelijk zeiden, dan was het voor niemand een pijnlijke teleurstelling of afwijzing. Ze voelde hetzelfde, soulmates, dikke vrienden. Aflevering 31 eindigt met een verwarde Pim die op de fietst springt en waarschijnlijk verhaal gaat halen bij zijn vrouw Frederique. Wat zich daar afspeelt lezen we in aflevering 32, of 33 wellicht.

Ik heb vandaag van mijn tweede les van de cursus ‘Autobiografisch Schrijven’ genoten. Een prettige cursus waar ik nuttige schrijftips krijg. Ondertussen heb ik van Giphart, gewoon door zijn feuilleton te volgen, ook al mooie tips gekregen over stijlfiguren, schrijftechniek, over ‘ankertjes’,  over hoe leuk het is om regelmatig wat weetjes te delen met je lezers, en nog meer van dat moois. Dat komt allemaal van pas in het boek dat ik op het moment aan het voorbereiden ben. Niet alleen het lezen van het feuilleton, het volgen van de Facebookpagina en de ontmoeting met de auteur geeft enorm veel plezier, ook het leren van wat een schrijver doet geeft inspiratie. Misschien komt het door mijn in de jaren zeventig aangenomen ‘Do It Yourself’ adagium van de punkgeneratie waardoor ik als 15-jarig jochie een gitaar ter hand nam en zelf muziek ging maken. En nu na zoveel inspiratie en kijkjes in de keuken van Giphart wil ik het zelf ook wel eens proberen, een boek schrijven.