Dagboek van een werkzoekende #29

eigenbedrijfEen nieuw record. Afgelopen maandag kreeg ik om 12:35 uur de bevestiging dat mijn sollicitatie op de functie Redacteur Social Media was ontvangen. Normaal gaat er wat tijd overheen voordat een recruiter of werkgever heeft gewikt en gewogen of de sollicitant geschikt is. Maar wat is normaal? Om 12:51 uur kreeg ik het bericht: Onlangs heeft u gesolliciteerd naar de functie van Redacteur Social Media. Na een eerste selectie …. et cetera enfin afgewezen. Hoezo onlangs? U bedoelt: “nog geen 20 minuten geleden heeft u gesolliciteerd en binnen 20 minuten hebben wij in al onze wijsheid besloten dat u niet geschikt bent”. Helaas. Soms krijg ik het vermoeden dat een blik op mijn geboortedatum al een reden is om mijn sollicitatie ter zijde te schuiven. Maar dat is natuurlijk mijn idee, misschien is goed afgewogen of ik ervaring en kennis genoeg heb voor de functie.  En soms denk ik: “misschien hebben ze gelijk en ben ik niet gekwalificeerd voor zulke banen”. 

Vorige week vertelde ik mijn vriendin dat ik mij regelmatig schaam voor het feit dat ik geen volledige baan heb. Dat, wanneer ik alles over mocht doen, ik het heel anders zou doen. Niet gaan werken op mijn vijftiende om in de praktijk en met behulp van avondopleidingen een vak te leren. Maar te blijven leren om de kans op een baan te vergroten omdat ik dan gewoon een goeie opleiding heb. Ook al heb ik vanaf mijn vijftiende tot mijn vijftigste levensjaar altijd werk gehad met een redelijk salaris. Nu betaal ik de rekening dat opleidingen en cursussen die ik in de avonduren deed niet gewaardeerd worden als een H.B.O. opleiding. En eigenlijk is dat wel een logische gedachte.

Ik schaam mij soms omdat ik blijkbaar niet het lef of het vertrouwen heb om als ZZP’er aan de slag te gaan. Er zijn zoveel mensen (succesvol of niet) die ZZP’er zijn geworden omdat ze geen werkgever meer konden vinden. Sommige zeggen: “dat had ik jaren eerder moeten doen” en anderen zijn ondanks hun harde werk zo arm dat ze hulp nodig hebben om financieel de eindjes elkaar te knopen. En dat is dan gelijk mijn grootste angst. Geen geld om mijn hypotheek te kunnen betalen, mijn huis moeten verkopen en weer bij ma op zolder wonen. Gewoon een gebrek aan zelfvertrouwen.

Maar ik word, zolang ik geen werkgever kan vinden voor een volle werkweek, gedwongen om de stap te zetten. Dus verdiep ik mij in de informatie die de Kamer van Koophandel verstrekt, bezoek ik webinars bij ZZP hulpverleners, schreef ik mij in bij LinkedIn groepen voor ZZP-informatie en volg ik twitterberichten over alles en nog wat over werken als ZZP’er. Ik lees en lees en lees alles wat ik kan vinden. Eerder bezocht ik de informatiemiddagen en -avonden van het FNV en het UWV, over het starten van een eigen bedrijf. En in mijn netwerk zitten veel mensen die hun kennis met mij willen delen.

Maar voordat ik geld kan verdienen met het schrijven van levensverhalen, onderhouden van websites en het verkopen van grammofoonplaten en boeken moet ik ook op zoek naar een webinar, informatieavond of de gratis cursus: ‘Hoe leef ik zonder inkomen’.

 

 

 

Dagboek van een werkzoekende #28

UWV, Uitkering Wanneer je een tijdje ongewild ‘cliënt’ bent van het UWV en je vindt een envelop met het UWV-logo in je bus dan weet je dat er iets mis is. Zo heb ik gemerkt. In de vorige brief, zie Dagboek van een werkzoekende #25, beschuldigde het UWV mij van fraude en moest ik een boete van ruim €12.000,– betalen. Na een telefoongesprek mocht ik de brief als niet verstuurd beschouwen. Ze hebben werkelijk geen idee wat zo’n beschuldiging in een brief met de lezer doet. En afgelopen zaterdag vond ik weer een brief van het UWV in de bus. 

Je moet de brief toch openmaken om te lezen welk onheil er nu weer boven het hoofd hangt. Nee, ze sturen uiteraard geen brief met een compliment over de manier waarop je ondanks alle afwijzingen toch gewoon positief sollicitatiebrieven blijft schrijven. Het worden overigens steeds vaker bedelbrieven, ‘heeft u alstublieft, alstublieft, alstublieft een baantje voor mij?’ Tenminste zo voelt het. Hoe origineel kan je nog zijn, na bijna drie jaar sollicitatiebrieven schrijven? Het wordt steeds moeilijker om op ‘zenden’ te drukken wanneer je weer een brief met de digitale postbode meegeeft als je bijna kunt voorspellen dat je weer niet voor een gesprek wordt uitgenodigd. Gewoon onverstoord doorgaan, dus.

De kop van de UWV brief is: ‘Beslissing: herziening en betalingsregeling’. Herziening? Betalingsregeling? Ik heb met niemand van het UWV contact gehad over een herziening, laat staan een betalingsregeling. Bij uitleg blijkt het over gewerkte uren te gaan. Ik heb de gewerkte uren wel doorgegeven maar ze waren nog niet in het systeem verwerkt. Boven de tweede alinea staat een tussenkop:

‘U heeft te veel ontvangen’

Nou dat is een verrassing, ik vind het wel meevallen zoveel ontvang ik niet met mijn uitkering. Nu blijkt uit de brief dat ik €625,40 teveel heb ontvangen. De 16 uur die ik wekelijks werk bij Huuralarm heb ik uiteraard doorgegeven maar die uren hebben ze bij het UWV niet verwerkt. Het gaat om de periode 28 september tot en met 25 oktober, let wel, van het jaar 2015. Lees: Tweeduizendvijftien. Het UWV heeft een jaar na dato uitgevonden dat ik teveel betaald heb gekregen.

Je zou kunnen zeggen;” had je dat zelf niet kunnen zien?” Natuurlijk had ik dat zelf kunnen zien. Maar ik ben niet het type boekhouder dat elke keer wanneer er een transactie heeft plaatsgevonden ik mijn debet en credit ga narekenen. Ik vraag me af hoeveel mensen dat wel doen. Maar goed, strikt genomen had ik het kunnen weten.

Aan de andere kant had het UWV mij ook kunnen bellen. Ze hadden vorig jaar bijvoorbeeld kunnen zeggen:” Joh Etienne, heel vervelende allemaal maar nadat jij je gewerkte uren hebt ingevuld hebben wij daar helemaal niets mee gedaan. We hebben blindelings, zonder het nog eens te checken, te veel geld overgemaakt naar je rekening. Kunnen we iets bedenken om dat te veel betaalde bedrag weer recht te trekken?”

Verderop in de brief staat nog een ander bedrag. In de week van 4 april 2016 tot 10 april 2016 heeft het UWV €39,55 te weinig overgemaakt naar mijn rekening. Ja, dat kan dus ook. Daar heb ik overigens ook niets van gemerkt. Zoals gezegd, omdat ik niet elke transactie op mijn bankrekening controleer. Dus het te weinig betaalde bedrag wordt verrekend met het teveel ontvangen bedrag. En zonder enig overleg of iets van dien aard meldt het UWV dat ze vanaf augustus 2015 €73,23 inhouden op mijn uitkering.

Zodra het bedrag volledig is verrekend krijg ik weer een brief, zo zegt de schrijver van het UWV. Nou, dat is toch verdomd aardig. Dat ze die moeite dan gewoon nemen om mij een brief te sturen waarin staat dat ik mijn betaling voldaan heb.

Misschien moet Hans Böhm in de UWV radioreclame voor alle duidelijkheid eens zeggen. “Wanneer wij een domme blunder begaan, waar u als ontvanger van een uitkering helemaal niets aan kunt doen, zullen wij in geen geval contact met u opnemen om ons te verontschuldigen. We gaan ook geen betalingsregeling voorstellen die bij u past want wij van het UWV zien geen enkele reden om onze kostbare tijd te verdoen aan iets als algemeen geaccepteerde sociale omgangsvormen.” Dat is pas werken aan perspectief.

Dagboek van een werkzoekende #27

solliciterenDe dagen worden korter, het licht moet ‘s avonds om 9 uur weer ontstoken worden. De zomer loopt op zijn eind. Dat betekent voor mij dat ook het ijsseizoen 2016 er weer bijna op zit want het werk in IJssalon Fanielje loopt hooguit tot begin oktober door. Mijn aanvullende UWV uitkering is ook eindig dus ben ik uiteraard gewoon blijven solliciteren. Op zoek naar die baan waar ik blij van word, waar ik mijn creativiteit in kwijt kan en waar ik hopelijk ook veel kan leren.

Het solliciteren is dus nooit gestopt. Er gaan open sollicitaties naar platenwinkels, open sollicitaties naar boekwinkels en ik solliciteer op functies die misschien niet die droombaan zijn of misschien niet zo goed bij mij passen. Maar soms komt er een vacature voorbij waarvan ik denk dat dat mijn baan is. Zo’n vacature kreeg ik laatst via mijn netwerk. Tip 1 voor werkzoekenden: zorg altijd voor een goed netwerk. Misschien zou ik deze vacature gemist hebben ondanks mijn zoektochten op LinkedIn, Twitter, Facebook, de vacaturebank van het UWV en de talrijke banenwebsites die dagelijks mijn postbus vullen met vacatures. Gelukkig zijn er mensen in mijn netwerk die aan mij denken. Dat is fijn.

Ik heb voor deze vacature ook extra mijn best gedaan. Mijn cv nog eens nagelopen, en nog eens…. Mijn motivatiebrief geschreven, herlezen, nog eens herlezen. Een motivatiebrief met taalfouten voor een baan die ik wil. Daar ben ik tijdens mijn zoektocht naar een baan nog wel eens wakker van geschrokken. Ik heb ‘s nachts nog wel eens de pc aangezet als ik niet zeker was over motivatiebrieven die ik geschreven had, dus herlezen, en weer mijn bed in.

Maar goed, stel dat ik uitgenodigd wordt en stel dat ik in aanmerking kom voor de baan die ik heel graag wil. Ja, dan houdt het werken in IJssalon Fanielje op. Het werk wat ik met heel veel plezier doe. Ik heb het er zo enorm naar mijn zin dat dat best lastig is. Maar ik wil ook gewoon buiten het ijsseizoen een inkomen hebben waar ik van rond kan komen. De vacature waar ik op heb gesolliciteerd is voor 20 uur in de week. Dat zou geweldig passen bij de 16 uur die ik werk bij Huuralarm. Dan heb ik gewoon een 36-urige werkweek. Zou dat niet fantastisch zijn?

De cv en de motivatiebrief zijn de deur uit dus wie weet, wie weet. Ik weet zeker dat de aanhouder wint. Of is dat alleen als je staande gehouden wordt wanneer het achterlicht van je auto defect is?

 

Dagboek van een werkzoekende #24

huuralarm1Welk signaal zend je politiek beschouwd uit wanneer je als regering zegt:”Iedereen krijgt een paar procent extra inkomen, behalve diegene die van een uitkering leven”? Voor mij klinkt dat als, “die met een uitkering krijgen al genoeg”. Of “die met een uitkering verdienen geen extraatje want ze dragen toch niks bij”. Ik kom wel rond met mijn uitkering want ik hoef geen gezin te onderhouden maar niet iedereen met een uitkering kan rondkomen. Het signaal is volgens mij; “die mensen verdienen het niet, laat ze eerst maar eens hun handen uit de mouwen steken”. 

Ik verbaas mij ook altijd dat het UWV helemaal niks doet om dat beeld van de werkzoekenden bij te stellen. Als een werkgeversvoorzitter de werkzoekenden labbekakkerig volk noemt hoor je Hans Böhm in een UWV-spotje nooit eens op de radio zeggen wat die werkzoekenden echt meemaken. De constante stroom van afwijzingen, de niet beantwoorde sollicitaties, de angst om je huis uit te moeten omdat de hypotheek te zwaar wordt, het sociale isolement waarin je terecht komt omdat je geen contributie meer kan betalen van je vereniging of omdat je geen collega’s meer hebt. Nooit wordt door een autoriteit eens benoemd hoe 650.000 werkzoekenden moeten knokken voor de 125.000 beschikbare vacatures. Geen wonder dat velen die niet werkloos zijn een verkeerd beeld hebben van zij die ‘zonder inspanningen’ te leveren elke vier weken gratis een ‘smak’ geld op hun rekening gestort krijgen.

Gelukkig heb ik een mooi netwerk opgebouwd. Een netwerk met vrienden die meedenken. Ondernemers die mij een baan gunnen, die mij de kans geven om een aantal uur in de week te werken in hun bedrijf. Het is hartverwarmend. Tussen de dagelijkse onbeantwoorde sollicitaties en afwijzingen zonder reden zijn er die fijne uren dat ik weer werk. Aan het werk met een stel leuke collega’s, met mensen die mijn werk waarderen en voor wie ik hard mijn best wil doen. Zulke kansen krijgt niet iedereen.

Gisteren was mijn eerste werkdag bij Huuralarm in Den Haag. Een maat met wie ik 20 jaar geleden in een bandje fijn muziek maakte gunt mij die baan. Ik mag teksten schrijven voor de website en aan het werk met de social media-middelen. Een prachtige baan waarbij ik veel mogelijkheden zie. En wie weet wat voor werk ik nog meer kan doen, al heb ik geen enkele ervaring in het beveiligen van bouwterreinen, woningen en andere inbraakgevoelige plaatsen. Ik had het geweldig naar mijn zin bij het plaatsen van de beveiligingsdetectie. Het signaal dat de detectie van Huuralarm uitzendt is in ieder geval heel duidelijk; als de bouw gesloten is hoor je er niet te zijn en de beveiligers zijn reeds onderweg.

 

Dagboek van een werkzoekende #23

hoezotelaatIn Dagboek van een werkzoekende #22 schreef ik dat ik weer toe ben aan een opleiding. Inmiddels heb ik een mooie opleiding gevonden. Het ijsbereiden bij IJssalon Fanielje bevalt uitstekend. Het is mooi werk en er zijn altijd weer tevreden klanten die in de rij staan om zich te verheugen op het ijs dat ik gemaakt heb. Maar het ijsseizoen zit er bijna op en ik kan met de uren dat ik ijsbereid nooit een volledig salaris bij elkaar verdienen. Maar er zijn uiteraard mogelijkheden.

Zo had ik dus het plan opgevat om een cursus ijsbereiden te volgen bij het IJscentrum in Wageningen. Zo’n cursus kan helpen om mijn werkzaamheden als ijsbereider uit te breiden. Het zou mooi zijn wanneer ik aanspraak kan maken op het opleidingsbudget dat mij bij mijn ontslagvergoeding beloofd was. Met die €1000,– studievergoeding in het vooruitzicht kan ik de cursus van €885,– betalen en houd ik nog wat over om het examen mee te betalen. Dan hoef ik zelf nog maar €100,– bij te passen en dat moet lukken.

Maar uiteraard zit het niet mee. Nee, ik kan het hele plan zo in de spreekwoordelijke ijskast zetten want vandaag kreeg ik bericht dat de regeling met de ontslagvergoeding slechts negen maanden geldig was. Helaas. In de tijd dat je een kind kan verwekken en een nieuw leven op de wereld kan zetten ben je ook zomaar het recht op je ontslagvergoeding kwijt. Je wordt bedankt voor acht dienstjaren inzet, overwerken en OR-werk, jammer dat je een paar maanden te laat bent met die cursus maar daar gaan wij niets aan doen. Tabee.

 

Dagboek van een werkzoekende #22

catch22Vandaag, terwijl ik een uur bezig ben met wéér een motivatiebrief schrijven en wéér een cv invullen, overvalt mij de gedachte: Waar doe ik het nog voor? Ik had al eens gelezen over sollicitatiemoeheid, hoe zinloos het allemaal lijkt als je van te voren weet dat je toch geen uitnodiging krijgt voor een gesprek. Laat staan dat je nog in aanmerking komt voor een baan.

Ik ben nu dus iets langer dan een jaar werkzoekende. Ik dacht binnen een jaar wel iets gevonden te hebben. Dat is helaas niet zo. Ik moet accepteren dat mijn kennis, ervaring en vaardigheden voor al die banen waarop ik gesolliciteerd heb, op wat voor manier dan ook, te kort schieten. Daar moet ik iets aan gaan doen. Scholing lijkt mij de enige oplossing.

Er is genoeg dat ik nog kan leren. Maar helaas heb ik een UWV uitkering van iets meer dan €1000,– en wat kost een cursus tegenwoordig? Dat is dus de paradox. Mijn ervaring en vaardigheden schieten tekort om uitgenodigd te worden voor een gesprek en mijn UWV inkomen is te laag om die vaardigheden en ervaring door middel van een opleiding of cursus bij te spijkeren.

Een typisch geval van Catch-22, de paradox waarin het onmogelijk is om vooruit te komen. De twee tegenstellingen houden de situatie in stand. Ik kom niet aan het werk vanwege het ontbreken van vaardigheden en omdat ik niet werk (en dus niet genoeg geld heb voor een opleiding) zal ik geen opleiding kunnen volgen om die ontbrekende vaardigheden en ervaring bij te leren.

Om die cirkel te doorbreken heb ik nu contact opgenomen met mijn ex werkgever om te vragen hoe ik bij dat opleidingsbudget kom van €1000,– die in mijn ontslagovereenkomst staat. Het wordt tijd voor een nieuwe opleiding of op z’n minst een cursus. Mijn leergierige karakter schreeuwt om leerstof en mijn werkzame toekomst is er misschien mee te redden. Afwachten dus of ik nog recht heb op dat opleidingsbudget uit de ontslagregeling.

 

 

Dagboek van een werkzoekende #20

ongeschiktWanneer er een afwijzing op een sollicitatie retour komt, de zoveelste, wil je graag weten waarom je niet op een eerste gesprek mag komen. Ik stuur direct een brief terug met de vraag of ik mag weten waarom ik niet gekwalificeerd ben. Soms is het antwoord alsnog redelijk en begrijpelijk. Natuurlijk heeft een bedrijf het recht om mij af te wijzen, om wat voor reden dan ook. Zo zocht men bij een boekhandel iemand met een commerciële achtergrond. Het is waar, die heb ik niet. Het was dus meer dan een social media redacteur. Prima uitleg en daar kan ik wat mee. Het is prettig voor sollicitanten om te weten waarom je niet geschikt bent.

Maar soms krijg je afwijzingen waarvan je denkt:”Wie heeft deze onzin verzonnen?” Zo kreeg ik van een bibliotheek in Boskoop te horen dat ik te ver weg woonde. Ja, Boskoop is zeker een half uur rijden met de auto. Dan denk ik:”Wat is dit slecht bedacht”. Zo kreeg ik vandaag de onderstaande afwijzing. Ik had gesolliciteerd op de functie van zeefdrukker. Ik dacht nog: “Gebrek aan ervaring kunnen ze mij nimmer verwijten”. Ik heb mij vergist.

Hiermee bevestigen we de goede ontvangst van je sollicitatie.

Vanwege het feit dat we een groot aantal sollicitaties ontvangen op deze vacature, hebben we besloten alleen de kandidaten uit te nodigen die voldoen aan de gestelde eisen o.a. op het gebied van beschikbaarheid, relevante opleiding en werkervaring, die woonachtig zijn in de omgeving van het bedrijf en/of die beschikken over een arbeidsvoorwaardenpakket dat past bij hetgeen onze klant heeft aangegeven.

We moeten je tot onze spijt meedelen dat je om één of meerdere van bovengenoemde redenen helaas niet tot de kandidaten behoort, die voor deze functie in aanmerking komen.

Ik kon het deze keer niet laten om mij enigszins te verdedigen. De botheid waarmee je als werkzoekende soms behandeld wordt maakt verdrietig en ja.. soms ook gewoon boos.

Beste M….,

Dank voor de reactie. Wel jammer om te lezen dat ik niet geschikt ben.

  • alhoewel ik per direct beschikbaar ben 
  • er geen opleiding meer bestaat voor zeefdrukker, de laatste volgde ik in de jaren tachtig op de Amsterdams Grafische School 
  • ik ongeveer 28 jaar ervaring heb in de zeefdrukkerij
  • binnen 50 kilometer van de werkplek woon
  • ik vooralsnog geen arbeidsvoorwaardenpakket heb  

De boodschap is volstrekt duidelijk, helaas. 

Met vriendelijke groeten,