Terug naar 1974 met Lou Reed

Het was 1974, ik moet 10 of 11 jaar oud geweest zijn toen ik voor het eerst Lou Reed hoorde. Hij is sindsdien nooit meer weg geweest. Lou Reed is zo’n muzikant die mij de liefde voor muziek heeft gegeven. En Lou Reed is één van die muziekhelden waar ik tot in lengte der dagen naar blijf luisteren, zo één die mijn muzikale voorkeur gevormd heeft. 

Lou Reed 001Ik was direct weer terug in de begin van de jaren zeventig toen ik hoorde van het overlijden van Lou Reed op 27 oktober. Ik moest gelijk denken aan de tijd toen ik mij echt bewust werd van muziek, de jaren waar ik veel van mijn muziekvoorkeuren ontdekt heb. Het eerste wat ik van Lou Reed hoorde was de Velvet Underground, want je begint bij het begin. Een vriend van mijn broer had alle klassiekers: Velvet Undergound & Nico, Transformer, Berlin en Rock ‘n’ Roll Animal, het fameuze live album van Reed.

De cassette, volgens mij is het een Philips muziekcassette, waarop het album Velvet Underground & Nico opgenomen is moet ik nog ergens hebben. Die hoes met die banaan van Andy Warhol. Een icoon van een plaat. Maar wat begrijpt een kind van 11 jaar nou van zo’n plaat. Niks waarschijnlijk, het zal wel om het gevoel gaan wat die plaat al uitstraalt. Het eerste wat ik me herinner is mijn verbazing over het nummer European Son, het laatste nummer op het album. Ik luisterde voor die tijd naar glamrock van The Sweet, Slade en Alice Cooper dus stevige rockmuziek kende ik wel. De nummers voorafgaand aan European Son waren allemaal anders, rustig, ruig, mooi en vreemd, anders dan ik ooit gehoord had. En dan komt dus het laatste nummer….. en dan dendert er ineens een trein over je heen, er breekt glas en de gitaren gaan als bezetene tekeer. Nooit had ik zoiets gehoord. Maar dat het goed was wist ik gelijk. Mijn eerste kennismaking met wat voor mij nieuwe muziek was. Zeven minuut achtenveertig herrie… wat een eigenaardige uitsmijter.

 

De toon was gezet dus. Toen hoorde ik Transformer, Berlin en Rock ‘n’ Roll Animal. Dat is altijd één van mijn favoriete live albums geweest en gebleven, de ware Rock & Roll spirit. Een kei van een band had Lou bij elkaar gescharreld voor dat tournee. Jammer dat het orgel zo slecht uit de mix is gekomen, dat had het album nog beter gemaakt.

En toen werd het 1979 en inmiddels hebben we een bandje en spelen we punkcovers van de Sex Pistols, The Stooges, een paar eigen nummers en natuurlijk ook The Velvet Underground. In dat jaar komt Lou Reed naar Nederland, zoals bijna elk jaar. Hij heeft Street Hassle uitgebracht en komt 15 oktober spelen in Carré in Amsterdam. Ik heb geen idee waarom ik mij van het concert weinig meer kan herinneren, het was geloof ik niet zo’n goed concert. En volgens mij waren we allemaal een beetje teleurgesteld, we hadden meer verwacht van zo’n held. Wat mij nog wel helder voor de geest staat is dat onze vriend Theo geweldig ziek werd in de bus. Ach ja, de eerste experimenten met alcohol, zo gaat dat op die leeftijd. Gelukkig heb ik het Tourboek Lou Reed 1979 nog, en zijn platen. Lou Reed 003

 

Muzikale zoektochten

In de voortdurende zoektocht naar het beste wat muziek te bieden heeft word je soms geholpen door een vriend, tv, radio, of een onverwachts optreden. In dit geval werd ik naar de bron van mijn nieuwe ontdekking geleid door een button op de jas van Johnny Rotten.

Eind jaren zeventig verslond ik alle berichten over de zanger van The Sex Pistols en Public Image Ltd. Op één van de foto’s die ik op mijn muur geprikt had droeg Johnny een button met de tekst ‘Steel Pulse’. Zie de foto onder. Geen idee wat het was, maar ik moest en zou er het mijne van weten.

Johnny bleek een groot liefhebber van reggae. Ik kende Bob Marley maar ik was niet heel erg onder de indruk van zijn muziek. Maar toen ik uiteindelijk de muziek van Steel Pulse hoorde werd alles anders. Dat sprak gelijk aan, en er was dus meer dan ‘No Woman No Cry’. Dieper graven in de reggaeplatenbakken, veel luisteren. En dan thuiskomen met opgedoken parels zoals Steel Pulse, Black Uhuru, Burning Spear, Linton Kwesi Johnson en Ini Kamoze.

Voor het ontdekken van de wat obscure dubreggae werd ik geholpen door het jarentachtig radioprogramma Spleen waarvan ik steevast het reggaekwartiertje opnam op de oude spoelenrecorder. Er gaat inmiddels geen zomer meer voorbij zonder die luie Jamaicaanse klanken. Soms dagen achtereen. En dat allemaal door die onruststoker Johnny Rotten.

Rotten Steel Pulse