Dagboek van een werkzoekende #10

de Bibliotheek De kogel is eindelijk door de spreekwoordelijke kerk, of in onderhavige geval, door de bieb. Na aanvankelijk afgewezen te zijn als vrijwilligerswerker voor de regionale bibliotheek Rijn en Venen, heeft het UWV in alle wijsheid besloten alsnog toestemming te geven voor een leer-werk-traject in de bibliotheek. Eerlijkheid gebiedt te melden dat wellicht de inspanning van mijn UWV werkadviseur het verschil heeft gemaakt. Ere wie ere toekomt, dat mag ook wel eens gezegd. 

Waar eerst nog argumenten op tafel kwamen om de weigering van mijn verzoek te verantwoorden liet de adviseur ook weten dat het misschien zinvol is om bezwaar te maken tegen het besluit. De regels zijn niet helemaal duidelijk. Zeker toen vertegenwoordigers in de politiek zich gingen mengen in het vrijwilligersdebat voor werklozen werd wel duidelijk dat er een verschuiving gaande is in de regelgeving. Mijn tweede verzoek werd gehonoreerd en ik was blij verrast toen mijn werkcoach mij belde om persoonlijk het goede nieuws te delen. Ik ben heel blij met het besluit en erg blij met de persoonlijke benadering. Het is zoveel prettiger om met een mens te spreken wanneer het om zulke belangrijke zaken gaat als werk en een kans op een nieuwe start.

Ik heb er geweldig veel zin in en ga snel beginnen. Ik ga bibliotheekwerk doen in Nieuwkoop en redactiewerk in Alphen aan den Rijn. Nu moet ik zorgen dat ik in aanmerking kom voor de opleiding, dat ik in aanmerking kom voor financiële ondersteuning om de opleiding te betalen en dat ik met de opleiding en mijn ervaring in de toekomst een betaalde baan kan vinden in de bibliotheekbranche. Ik heb goede hoop, ik grijp deze kans uiteraard met beide handen aan. Na mijn ontslag zag ik direct al kansen, geen problemen.

In november start de bibliotheek met de actie ‘Nederland Leest’ en er staan veel evenementen op de agenda. Ik heb direct een mooie klus om van deze activiteiten een verslag te schrijven voor de website.  Het begint goed; een ontmoeting met een schrijver in de bibliotheek van Alphen aan den Rijn. Op 14 november ontmoet ik schrijver Ronald Giphart. De schrijver met wie ik nog niet zo lang geleden, voorop de fiets met te zachte banden, over te harde keien in Utrechtse straten het Utrechtse nachtleven onderzocht.

De keuken van Giphart XXVI

Ronald Giphart, de schrijver van onder andere GiphPhileine zegt sorry, en Ik omhels je met duizend armen, schreef een feuilleton voor de weekend-editie van De Volkskrant.  Dat deed hij niet alleen. Via social media als de Facebook-pagina Volkskrant Feuilleton vroeg Giphart zijn volgers om tips, ideeën en liet hij af en toe een poll op hen los. Zo kreeg je een mooi kijkje in de keuken van een schrijver en het ontstaan van een verhaal, boek of in dit geval een feuilleton.

giphartHet is voltooid verleden tijd. Het feuilleton is klaar. En toen ik het de eerste keer las dacht ik, “die Ronald Giphart is een empathische goedzak, hij heeft zelfs mededogen voor zijn zelf gecreëerde hoofdrolspelers”.  Er gaat op het eind niemand dood, er is geen ruzie, de vriendinnengroep lijkt hechter dan ooit, ze hebben weer een crisis overleefd, op naar de volgende. Het feuilleton heeft een open eind.

Ik moest gelijk weer denken aan de sketch van Jiskefet waar proleet Johnny in een boekhandel een boek gaat zoeken voor zijn vriendin. De enige voorwaarde waaraan het boek moest voldoen was een open einde. Zoals in dit feuilleton als het ware. “Een open einde,  jaaa?” Maar helaas had het boek volgens de vriendin van Johnny helemaal geen open einde, met alle gevolgen van dien.

Tijdens de Bastaardgroepbijeenkomst heb ik nog geopperd om een afgerond apocalyptisch einde aan het feuilleton te breien. Naar het voorbeeld van de prachtige Engelse series This Life en Cold Feet. Maar toen liet Ronald al doorschemeren dat hij het einde bij die series wel heel triest vond.

Bij This Life valt de groep juristen uit elkaar tijdens een bruiloft na bekend wordt dat één van de karakters haar vriend belazerd heeft en vreemd gaat met haar baas. Bij Cold Feet komt Rachel Bradley, één van de hoofdkarakters in de serie, te overlijden als gevolg van een auto-ongeluk. Twee schitterende series met, voor mij, een mooi afgerond einde. Misschien dat het in een volgend leven weer goed komt, maar nu even niet. Dat gevoel.

In één van de twee Bastaardgroepbijeenkomsten hadden we wel gesproken over de optie om iemand te laten overlijden. Je bent als schrijver een God van je eigen universum, dus alles is mogelijk. Dat ongeluk zou dan plaatsvinden tijdens de nieuwjaarsduik. Maar wie? Kleine Kick, er is niets zo dramatisch als het verlies van een kind. Of Opa Kick, die in eerste instantie op het eiland was gekomen om zijn dood aan te kondigen. En wat dan te kiezen, wat klopt voor het verhaal? Ook kwam ter sprake dat Opa Kick de kleine Kick zou redden van de verdrinkingsdood, en daarbij zelf zou komen te overlijden.

De schrijver heeft mededogen, ook met Opa Kick. Die wordt opgetakeld door een heli van de reddingsmaatschappij na een geweldig monoloog te hebben afgestoken voor zijn toehoorders. Ondanks dat Giphart Opa Kicks stem laat bibberen, kan ik me niet voorstellen dat hij ineens in de heli de spreekwoordelijke pijp aan de nog spreekwoordelijkere Maarten geeft. Daarvoor was zijn monoloog te helder, te diep en had hij geen enkele moeite om zijn woorden te vinden.

De laatste woorden van Opa Kick beslaan ongeveer één derde van de hele krantenpagina. Dat is toch wel wat anders dan “Cool it  Brothers…” de laatste woorden van Malcolm X voordat hij werd vermoord, “Kiss me, Hardy” van Lord Nelson of “My fun days are over” de laatste woorden gesproken door James Dean vlak voor hij zijn sportwagen in de prak reed.

Nu dat het allemaal voorbij is blijf ik toch met een vraag zitten, dezelfde vraag die Bibi aan Kick stelt: “En waar heb jij de hele tijd uitgehangen?” We zullen het helaas nooit weten. En waar kwam hij zo ineens vandaan, zo uit het niets om zijn zoon en zijn vader te redden uit de winterkoude golven? Net op tijd even de held uithangen, en zijn vrouw verwijten dat zij niets doet. Hij had het kunnen weten, want had Giphart niet eerder iets geschreven over de verlammende angst die haar kan overspoelen? En als Giphart het weet moet Kick het ook weten, het is tenslotte zijn vrouw. Maar goed, Kick vraagt op zijn beurt hoe Bibi het in haar hoofd haalt om hem die vraag te stellen. Hoe het ook zij, het is geen makkelijk koppel, die Kick en Bibi.

Als de wagneriaanse storm is gaan liggen en iedereen veilig uit zee gesleept is begint Opa aan zijn monoloog. In het kort: ga lekker vreemd, pak wie je pakken kan, zolang je maar van je partner houdt. Opa Kick heeft duidelijk nog sporen van een uitbundig leven ten tijde van het hippietijdperk en de vrije seksuele moraal van de jaren zeventig. En hij heeft waarschijnlijk veel geluisterd naar “Mensch durf te leven” van Dirk Witte.

In het begeleidend interview met de titel Faceboek als redacteur van Carlijn Vis met Ronald Giphart doet de auteur uit de doeken dat het nog niet eens zo makkelijk was, dit experiment, maar dat hij er wel veel plezier aan beleefd heeft. De interactie met lezers, via Faceboek en Twitter heeft hem aangenaam verrast. En het was natuurlijk heel prettig te lezen wat Giphart over de bloggers te melden had. “Wat hem in die veertig weken het meest verraste en ontroerde, was de betrokkenheid van Etienne Stekelenburg en Theo Stepper, twee lezers die een blog bijhielden over het feuilleton”. 

Ik neem aan dat ik ook even voor Theo mag spreken en mag delen dat het voor ons een bijzondere reis was. We mochten meeliften op het verhaal van Giphart, die ons tijdens de reis af en toe liet uitstappen om de bezienswaardigheden van het schrijverschap te laten zien. Het is voor ons zeker een stimulans geweest om zelf ook te beginnen met schrijven. Dat is dan het cadeau dat we van Ronald Giphart hebben mogen ontvangen. Een opstapje naar het schrijven van een boek.

Aan het eind van het interview brengt Giphart chef Jonnie Boer ten tonele. Boer gaat ten allen tijde voor perfectie, maar de chef maakt ook wel eens een pasta voor zijn dochter. Het zal goed smaken, maar heeft niet de perfectie van zijn sterrenrestaurant. Zo kijkt Giphart ook naar zijn feuilleton. Het is niet zijn meesterwerk, en hij twijfelt of hij het ooit tot zijn oeuvre zal rekenen. Het feuilleton is als de pasta voor de dochter van een sterrenchef. Dus dat is wat ik telkens rook. Die geur uit de keuken van Giphart, niet zomaar een gewone pasta maar de pasta van een Michelinsterrenchef, bereid voor wat hem het allerdierbaarst is.

 

 

 

 

 

De keuken van Giphart XXI

Ronald Giphart, de schrijver van onder andere GiphPhileine zegt sorry, en Ik omhels je met duizend armen, schrijft een feuilleton voor de weekend-editie van De Volkskrant.  Dat doet hij niet alleen. Via social media als de Facebook-pagina Volkskrant Feuilleton vraagt Giphart zijn volgers om tips, ideeën en laat hij af en toe een poll op hen los. Zo krijg je een mooi kijkje in de keuken van een schrijver en het ontstaan van een verhaal, boek of in dit geval een feuilleton.

giphartDat er niet alleen feuilletons uit de keuken van Giphart komen, dat weet een kind. Hij schrijft romans, verhalen, een novelle, over eten, columns, hij werkt mee aan tv programma’s, leest voor aan bejaarden in kleine zaaltjes en nog zo wat. De dis die ik afgelopen zondag in De Melkweg opgediend kreeg was heel erg smaakvol. De Matennaaiers, zoals het programma heet, werd voor de laatste keer ten tonele gevoerd.

Natuurlijk stond bij dit programma Giphart niet alleen in de keuken maar had ook Nico Dijkshoorn wat pannetjes op het vuur staan. Onder aanvoering van regisseur Wilfried de Jong, die met de verschillende gerechten een mooi menu had samengesteld, werd De Melkweg een naar vers brood riekende keuken waar verhalen, gedichten en de muziek van Hank Five werden uitgeserveerd. Dit tot groot genoegen van de aangeschoven gasten.

Vooral het verhaal van Giphart over zingen in het café met vrienden was herkenbaar. Dat had ik zelf nog niet zo lang geleden meegemaakt, dus ik had een beetje een idee hoe de sfeer was in zijn verhaal. Hilarisch was het zingen van Dijkshoorn en Giphart. Had Ronald eerder nog verteld dat hij niet kon zingen, welnu met een autotuner kan iedereen zingen. Dat blijkt wel weer. Zelfs Giphart kan dan zingen. Het duet nam een mooie wending toen beide heren elkaars werk gingen bekritiseren. Zo kreeg Giphart van Dijkshoorn te horen dat hij nooit iets alleen kan schrijven maar altijd hulp nodig heeft van een clubje meelezers op Facebook en Twitter. Maar goed, je had er gewoon bij moeten zijn om er van te kunnen genieten.

Terug naar het feuilleton, want daarom zijn wij hier. Aflevering 34 krijgt de titel De Val, maar een verwijzing naar het boek van Albert Camus uit 1956 heb ik niet kunnen ontdekken. Geen vrouwen die van bruggen springen, geen mannen die verzuimen om hulp te bieden en zichzelf daarover verbazen. Zoveel drama is er nog niet. Nee, de titel komt terug in het allerlaatste woord van aflevering 34. Nu het ‘naming and shaming’ goed en wel is aangevangen, lijken de hoofdpersonen stuk voor stuk als domino’s om te vallen. Of van hun voetstuk te vallen zo u wilt. “Er was het besef dat er gepraat moest worden. Als ze dat nu niet deden zou de vriendschap, na bijna twintig jaar, geheid uit elkaar spatten. En wellicht vier relaties meesleuren in de val”.

Hoe is het toch mogelijk dat zo’n hechte club vrienden er pas na twintig jaar achter komt dat de loyaliteit niet altijd bij vriendschap ligt wanneer het komt op overspel of vermeend overspel met de partner van je beste vriend of vriendin? Zijn ze er altijd blind voor geweest? Hebben ze het altijd gedoogd? Zijn de geheimen echt altijd zo goed geheim gebleven? Knap als dat zo lang onder de pet blijft. Maar het domino-effect lijkt hier zeker plaats te vinden. Eén dominosteentje krijgt een zetje en sleurt alles wat in de buurt staat mee in zijn val.

Silvijn, de grote onbekende voor de groep heeft dat eerste zetje gegeven. Maar we weten nog steeds niet waarom. Was het wraak op Kick, omdat hij met zijn inmiddels overleden vrouw lag te rolbezemen, om met Koot & Bie te spreken? Een poging om Bibi voor zichzelf te krijgen en aan te sturen op een breuk tussen Kick en Bibi? Het lijkt alsof Silvijn de plank heeft misgeslagen wanneer hij Bibi op deze manier voor zich wil winnen. Ze reageert niet op het berichtje van Silvijn die haar vraagt of ze hem wil bellen. Ik zou graag weten of hij nog meer geheimen heeft om te delen. Maar Bibi niet. Bibi is hem helemaal zat zo lijkt het en ze reageert niet op het bericht waarin hij zegt haar nog iets te moeten vertellen. Jammer, want misschien is het cruciale informatie. Ze zal het niet weten, nog niet weten tenminste.

En zo heeft ook deze aflevering weer een mooie cliffhanger. Giphart heeft niet zo veel tijd meer om met het plot op tafel te komen. Het mooiste is wanneer alles in de laatste aflevering samenvalt uiteraard. Het moet niet zo zijn dat je tijdens je voorgerecht al verlangt naar je toetje. Nee, eerst genieten van het voorgerecht, dan de hoofdmaaltijd en dan het toetje. Gewoon rustig afwachten wat er uit die keuken van Giphart tevoorschijn komt.

De keuken van Giphart XX

Ronald Giphart, de schrijver van onder andere GiphPhileine zegt sorry, en Ik omhels je met duizend armen, schrijft een feuilleton voor de weekend-editie van De Volkskrant.  Dat doet hij niet alleen. Via social media als de Facebook-pagina Volkskrant Feuilleton vraagt Giphart zijn volgers om tips, ideeën en laat hij af en toe een poll op hen los. Zo krijg je een mooi kijkje in de keuken van een schrijver en het ontstaan van een verhaal, boek of in dit geval een feuilleton.

giphartNet weer met veel plezier het feuilleton gelezen, aflevering 33 alweer. Nog zeven te gaan. Hoe dichter we bij het einde komen, des te groter het plezier bij de avonturen van De Vijf. Het lijkt een hechte groep, De Vijf en hun aanhang. Zo hecht zelfs dat het lijkt alsof ze niet alleen lief en leed delen maar ook hun echtgenoten. Hoe hecht wil je het hebben? Toch lijkt het niet de bedoeling, er komt ruzie van. Iedereen is vóór liefde en vóór vrijheid, ook in deze vriendenclub, maar als het té letterlijk genomen wordt zijn er toch ook weer mensen die uiteindelijk denken dat het best wat minder kan met al die liefde en die vrijheid.

Na het tweede bijeenkomst van de Bastaardgroep, de groep meelezers die met schrijver Giphart graag tot sluitingstijd in het café hangt, is het ook weer spannend om te lezen wat Giphart doet met de breinbruissessie. De grote en kleine verhaallijnen zoals ze in De Bastaard over tafel zijn gegaan komen soms in print weer in het feuilleton. Zo was de klap, uitgedeeld door een boze vrouw in een druipend badpak, die avond al gegeven. “Dat is een mooi beeld”, zo zei Giphart. Ik heb er ook gelijk een beeld bij. Een mooie sterke vrouw in badpak die het niet langer pikt en haar overspelige vent een muilpeer geeft. Women’s Lib in haar puurste vorm.

Na twee ontmoetingen met Ronald Giphart is het ook prettig een beeld te hebben van de schrijver. Hij is net als ik een kind van onze tijd, de jaren zeventig en tachtig. De tijd waarin we groot zijn geworden. Generatiegenoten. Dat beeld had ik gelijk toen ik las dat Frederique het bandje van haar camera te ver had doorgespoeld. Natuurlijk, voor Giphart is  het, net als voor mij, volkomen normaal dat een filmpje op een bandje staat. Opgegroeid met Video 2000, Betamax en VHS. Voor ons staat film op een band, een videoband, zo groot mogelijk. Echter, dit verhaal speelt op de rand van 2012 en 2013, daarbij hebben we te maken met de professionele cameravrouw Frederique.

Ik neem stiekem aan dat Frederique toch wel gewoon een digitale filmcamera heeft uitgekozen om mee te nemen als ze onderweg wat wil filmen. En zover ik weet worden scenes opgeslagen in een bestand. Ze had uiteraard gewoon de scene aangeklikt met de kleine Kick om hem te laten zien wat ze opgenomen hadden. Dus in dat geval is er van te ver terugspoelen geen sprake. Misschien had ze wel gewoon nieuwsgierig kunnen zijn naar wat de jongens gefilmd hadden met haar camera. Frederique is een pro die geïnteresseerd is in het filmvak, ook al is het door kinderen gefilmd en had ze wellicht op die manier ontdekt wat Kick allemaal te zeggen had over Nathalie.

Over dat soort dingen ga je als lezer nadenken wanneer je er wat meer bij het verhaal betrokken bent. Wellicht had ik er overheen gelezen als ‘gewone’ lezer, maar goed ik ben geen gewone lezer want ik lees het feuilleton minstens drie keer achterelkaar. Misschien valt er iets op dat na één keer lezen niet gelijk opgemerkt wordt. En daar kan ik dan weer over schrijven in mijn blog, en kan ik het misschien ter tafel brengen als er nog eens een Bastaardgroep bijeenkomst komt. Wie weet, de Bastaardgroep met een platbodem naar Vlieland, rondhangen op het eiland en een beetje creatief zijn met z’n allen.

En misschien kan Giphart ondertussen een potje koken voor de groep in zijn keuken. Daar komen creatieve gerechten uit, zo heb ik vernomen. Ik zou gelijk intekenen.

De keuken van Giphart XIX

Ronald Giphart, de schrijver van onder andere GiphPhileine zegt sorry, en Ik omhels je met duizend armen, schrijft een feuilleton voor de weekend-editie van De Volkskrant.  Dat doet hij niet alleen. Via social media als de Facebook-pagina Volkskrant Feuilleton vraagt Giphart zijn volgers om tips, ideeën en laat hij af en toe een poll op hen los. Zo krijg je een mooi kijkje in de keuken van een schrijver en het ontstaan van een verhaal, boek of in dit geval een feuilleton.

giphartOh wat zonde van die kop boven het feuilleton. ‘Opa Kick blijkt ook op Vlieland, Bibi treft hem aan de bar met Silvijn. Niet veel later huilt ze het zwembad vol’. Wat een weggevertje, wat een spoiler. Tijdens mijn cursus journalistiek heb ik ooit geleerd dat het een vak is, koppenmaker. Deze koppenmaker maakt meestal koppen voor nieuws lijkt mij. Ik snap dat het belangrijkste nieuws dan in de kop moet. Maar een feuilleton is geen nieuws maar een verhaal met een spanningsboog. En de boog wordt in één oogopslag teniet gedaan door de verkeerde keuze van de koppenmaker. Ik snap inmiddels dat Giphart ook niet echt blij is met de kop. Het was in ieder geval niet zijn idee. Dus mijn verzoek aan de redactie, geen spoilers meer in de kop van het feuilleton.

Gelukkig stuurde Giphart op woensdag onder embargo aflevering 32, omdat we donderdag de tweede Bastaardgroep-bijeenkomst hadden, zonder spoilerkop. Zo kreeg ik toch de bedoelde spanning van het verhaal mee toen ik het voor het eerst las. Eigenaardig eigenlijk hoe nieuwsgierig een mens kan worden naar het verloop van een verzonnen verhaal. We weten allemaal dat het fictie is maar dat tempert niet de nieuwsgierigheid. Ik kreeg het berichtje met de bijlage van aflevering 32 binnen op mijn telefoon en ik kon niet wachten het te lezen. Helaas, het downloaden via mijn telefoon wilde niet vlotten. De verbinding bleek te zwak. Toen in de pauze op mijn werk maar snel de aflevering gelezen op mijn pc.

Opa Kick is gearriveerd, zo bleek. Bij de eerste Bastaardgroep-bijeenkomst was het al duidelijk dat hij in het eindspel weer tevoorschijn zou komen. Wat de oude platenbaas voor rol zou spelen was toen nog niet duidelijk. En nu hij het verhaal weer binnengelopen is konden we donderdag in de Bastaard te Utrecht eens bedenken welke rol Opa Kick op zich neemt. Het is afwachten wat Giphart met onze aanwijzingen gaat doen. Dus voor ons als meelezers is het ook nog gewoon spannend om te lezen wat onze hersenspinsels met elkaar daadwerkelijk oplevert. Het blijft natuurlijk wel een verhaal dat Giphart schrijft. Hij laat zich misschien inspireren door de ideeën die we als groep aandragen, maar het blijft altijd een Giphartverhaal. Dat maakt het voor de groep meelezers ook erg leuk. Wat gebruikt hij, wat gaat hij doen met onze ideeën?

We hebben nog 8 afleveringen te gaan. Er moet nog heel veel gebeuren, de spanning wordt nog meer opgeschroefd. Valt de vriendengroep uit elkaar na zoveel ellende? Wat gaan ze allemaal nog meemaken? De cliffhanger van aflevering 32, waar Frederique tegen Bibi zegt:”Ik moet je een geheim vertellen”, hoeft niet persé in aflevering 33 al uit de doeken gedaan te worden. We hebben het eerder gezien dat Giphart zijn camera in zo’n geval eerst even op een andere scene richt. De cliffhanger blijft toch wel hangen in het hoofd van de lezer. En ik heb geleerd van Gipharts schrijfstijl dat het voor het opvoeren van de spanning soms beter voelt om even te wachten en niet gelijk de volgende week al antwoord te geven op al de vragen. Maar dat we in het eindspel zijn beland is wel duidelijk. Veel langer kan de spanning niet gerekt worden. Het mooiste is om niet alles weg te geven   maar om in aflevering 40 met een alles verklarende apotheose te komen. Maar is daar wel tijd genoeg voor?

We komen bij het afwerken van de gerechten, de finishing touch, het opmaken van de borden. De geuren uit de keuken van Giphart zijn in ieder geval al veelbelovend. Dat wordt smullen.

 

 

De keuken van Giphart XVII

Ronald Giphart, de schrijver van onder andere GiphPhileine zegt sorry, en Ik omhels je met duizend armen, schrijft een feuilleton voor de weekend-editie van De Volkskrant.  Dat doet hij niet alleen. Via social media als de Facebook-pagina Volkskrant Feuilleton vraagt Giphart zijn volgers om tips, ideeën en laat hij af en toe een poll op hen los. Zo krijg je een mooi kijkje in de keuken van een schrijver en het ontstaan van een verhaal, boek of in dit geval een feuilleton.

giphartDaar sta je dan….. voor het rek met de V van Volkskrant en stamppot. Ik kan het toch niet laten om iets over dat koningslied te schrijven, bij deze. Het is tenslotte ook de reden dat Giphart vandaag niets te melden heeft in de Volkskrant. Dus daar sta ik dan. Normaal pak ik een mooi exemplaar van de volkse zaterdagkrant uit het rek, nooit de bovenste uiteraard. Maar deze zaterdag zie ik het nut niet. Er is geen feuilleton. En er ligt een dikke NRC te wachten in de bus. Tenminste, dat dacht ik. De God van het Journaille heeft mij blijkbaar gestraft voor het laten liggen van de Volkskrant, er ligt geen NRC in mijn postbus.

Maar goed, het feuilleton, dat deze week dus niet te lezen is. Giphart vlucht het land uit vanwege iets met een nieuwe koning. En gelijk heeft ie, de lezer achterlatend met een overspelige vrouw die haar man en haar vriendin verdenkt van overspel, die dan zo zonder jas het winterlandschap in fietst. Doelloos, zo lijkt het.  Een hele week om zelf in te vullen wat er ondertussen in het restaurant gaande is. Het gezelschap zal toch merken dat Bibi niet terug komt nadat ze haar zoontje naar buiten heeft geleid om te ravotten in de sneeuw. Je wilt toch weten wat het gezelschap gaat zeggen tegen Kick en vooral tegen Frederique. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat de vriendenclub stil gaat zitten zwijgen met z’n allen, of gaat doen alsof er niks gebeurd is.

Pim, de man van Frederique zal toch van één van beide hoofdrolspelers in dit drama een verklaring willen. Hij zal direct op Frederique aflopen om te horen wat zij te vertellen heeft. Of vraagt hij aan Kick wat hij zoal met zijn vrouw uitspookt? Heeft Pim nu bevestiging van wat hij aldoor al vermoedde en hoeft hij nu dus niets meer te vragen? Of is het nog te vroeg in het verhaal voor deze confrontatie? Gaan we in de volgende aflevering lezen hoe Bibi aan haar informatie komt. Gaan we lezen wat Silvijn precies heeft gezien, en wat hij Bibi verteld heeft? Ik kan me voorstellen dat Giphart het tafereel in het restaurant even laat voor wat het is om daar later binnen te vallen om de schade op te nemen.

Je moet er toch niet aan denken dat je meemaakt dat een uitje zo in het water valt. De consequenties van dit al. Een vriendenclub die al jaren met elkaar omgaat valt onherroepelijk uit elkaar.  In die zin gaat het feuilleton steeds meer lijken op de serie This Life van de BBC. Een prachtige serie over twintigers die allemaal de ambitie hebben advocaat te worden. Ze wonen in één huis waardoor een hechte vriendschap ontstaat. Maar ook in dit verhaal, net als in het feuilleton, is het de liefde, of wat er voor doorgaat, die een einde maakt aan die zogenaamde vriendschappen. In de laatste aflevering is er werkelijk niets meer over van de groep die eens zo hecht was. Vrienden, die het eens voor elkaar opnamen, die er voor elkaar waren tijdens ziektes en andere ongemakken.

En dan geloof ik dat deze affaire nog niet eens het hoogtepunt is van de feuilleton. Er komt nog een overtreffende trap van ‘het hele erge’, zoals de oude boekenrecensent Martin Ros het zou noemen. We gaan binnenkort weer eens breinbruisen met Giphart ergens in Utrecht. Wie weet welke hele erge dingen er nog over de keukentafel heen en weer geschoven worden. Er valt nog genoeg te fileren, te snijden, te schrappen en te hakken en de hulpjes willen de chef er maar al te graag bij assisteren. Ik ben benieuwd in welke keuken we terecht komen dit keer.

 

 

De keuken van Giphart XVI

Ronald Giphart, de schrijver van onder andere GiphPhileine zegt sorry, en Ik omhels je met duizend armen, schrijft een feuilleton voor de weekend-editie van De Volkskrant.  Dat doet hij niet alleen. Via social media als de Facebook-pagina Volkskrant Feuilleton vraagt Giphart zijn volgers om tips, ideeën en laat hij af en toe een poll op hen los. Zo krijg je een mooi kijkje in de keuken van een schrijver en het ontstaan van een verhaal, boek of in dit geval een feuilleton.

giphartAflevering 29 van het feuilleton is geweldig. Het venijn zit hem in de staart. Giphart laat de lezer achter met een antwoord waar de lezer nu al een week of vier op wacht en met een kei van een cliffhanger. In de laatste zin “Toen ze eindelijk de aandacht had, riep ze:”En weet je zeker dat het niet met Frederique was?”  toont Giphart de spanningsboog nog steeds geweldig goed vast te kunnen houden. Het werd tijd voor een openbaring, wat had Silvijn tegen Bibi gezegd over Kick tijdens hun telefoongesprek? We moesten er een paar weken op wachten. En nu is de sluier een ietsiepietsie opgelicht. Maar natuurlijk is niet alles weg gegeven. Met zo’n slotzin wil je dat het morgen al weer zaterdag was.

Nog zo’n voorbeeld waarom ik aflevering 29 geweldig vind, Giphart krijgt het weer voor elkaar een weetje in zijn verhaal te weven. Kleine Kick is een nieuwsgierig ventje, komt met buitenissige vragen als “Heeft de Koningin een eigen dekbed?” of “Waarom zegt een koe alleen boe?” Dat zijn nou net vragen van een kind waar je niet zoveel mee kan, maar wanneer het kind vraagt:“Pappa, waarom is sneeuw wit?” kan je mooi even een weetje in je verhaal kwijt door iemand, in dit geval Pim, te laten zeggen dat sneeuw helemaal niet wit is maar doorzichtig. En dat het licht aan alle kanten door de sneeuw heen schijnt waardoor het wit lijkt. Prachtig toch, want er zijn hele volksstammen die dat niet weten. En als die volksstammen nu gewoon hun Volksstammenkrant lezen dan weten ze het nu.

Bij Frank Zappa heet het Conceptual Continuity, teruggrijpen naar iets wat al eerder gedaan is. Een idee, een stuk tekst of een muziekschema in het geval van FZ. Ik weet niet hoe Giphart het noemt maar het idee om de kleine Kick levensvragen te stellen had ik in een zelfde vorm gelezen in Gipharts prachtige boek De Wake. Daar was het ook een vriendinnenclubje dat elkaar met een camera vragen stelden over de toekomst. Nu was Kick Jr. dus aan de beurt om wat levensvragen aan te stellen en om in de toekomst te kijken. Wat is liefde?”, zei Kick. “Dat je elkaar kusjes geeft” zei Kick Jr. Of de vraag aan de kleine man hoe hij hoopt dat zijn toekomstige vrouw zal zijn. Waarop Kick Jr. antwoordt: “Dat weet ik nog niet”. Natuurlijk zeggen alle jongetjes van zijn leeftijd; “Net als mamma.” Maar Kick Jr. weet het zo net nog niet, of hij een vrouw wil zoals mamma.

En dan komt de vraag of Kick ook een familiegeheim wil prijsgeven. Die vraag had Pim niet moeten stellen. Wel voor dit verhaal natuurlijk, want anders komen we nergens. Maar in real life is dit heel gevaarlijk, zo lijkt mij. Kinderen, of kleine potjes, zoals we weten hebben grote oren. Ze begrijpen misschien niet alles letterlijk maar kunnen natuurlijk wel luisteren en ongemakkelijke momenten veroorzaken door doodleuk de kleine en grote familiegeheimen op tafel te gooien wanneer het hen gevraagd wordt. Vooral omdat ze de consequentie van hun melding misschien niet kennen.

Van het één komt het ander en voor je het weet heb je een hok vol ruzie door een opmerking van een kind die geen benul heeft wat hij of zij zegt. Dus op de vraag om een familiegeheim op te biechten zegt Kleine Kick: “Ik heb pappa en mamma wel eens zien zoenen.” Het zal niemand verbazen dat pappa en mamma dat wel eens doen, maar met het gevoel voor timing van een stand up comedian voegt de kleine man eraan toe:“Zonder kleren aan.” Een hilarisch moment voor de volwassenen aan tafel uiteraard. Alle volwassenen behalve Bibi dan. Die komt met de tot dusver beste cliffhanger van het feuilleton wanneer ze Kick Jr. vraagt: “En weet je zeker dat het niet met Frederique was?” En ook al is het puur tekst in een zaterdagkrant, na deze zin kan je een speld horen vallen op Gipharts keukenvloer. Alwaar op de kachel de potten en pannen met woordenbrij reeds pruttelen voor aflevering 30.