Dagboek van een werkzoekende #18

angst-woede-evenwicht-harmonie-de-progressie-van-gevoelens-of-gemoedstoestandEr is behoefte aan duiding blijkbaar. Zo kreeg ik de opmerking dat het wellicht niet verstandig is om mijn ervaring als werkzoekende te delen met de wereld. Toekomstige werkgevers zouden wel eens mee kunnen lezen via Facebook, LinkedIn of Twitter. Ze zouden kunnen denken dat ik ongeschikt ben omdat ik in een slachtofferrol zit. Dat ik de hele wereld van alles verwijt. Of dat het signaal, dat ik geef, één en al negativiteit uitstraalt. Zo’n werknemer wil niemand. 

Om te beginnen; ik ben geen slachtoffer. Ik voel me geen slachtoffer en ik wil geen slachtoffer zijn. Dat is verspilling van energie. Ik deel wat ik meemaak. Ik deel mijn woede, verdriet en mijn angst voor het onbekende, voor wat misschien nog komen gaat. Ik ben een mens met alle emoties die bij mij passen en soms lijkt dat het laatste taboe. Het tonen van emoties. Niet iedereen kan daar tegen wellicht. Emotie wordt als iets slechts ervaren.

Ooit heeft iemand mij verteld dat ik mij moet schamen voor mijn emoties. Zo diep zit dat taboe dus. Wellicht ligt dat in de Nederlandse volksaard besloten. Wanneer een partner is overleden moet je na zes weken maar gewoon je leven oppakken. Hup, schouders eronder en niet langer zeuren. Nuchtere Nederlanders zijn er niet zo goed in, emoties.

Ik probeer altijd de balans te zoeken in mijn stukjes. Eerst laat ik weten wat me dwars zit, wat ik niet begrijp of wat pijn doet. Om daarna mijn blog positief af te sluiten. Vertel ik over de angst dat ik bijvoorbeeld mijn instrumenten moet verkopen, dan besluit ik met het plezier dat ik beleef wanneer een vriend zich meldt met een oplossing. Vertel ik over het onbegrip dat ik tegenkom bij het UWV dan noem ik ook de medewerker van het UWV die met veel aandacht voor mij van alles uitlegt en werkelijk helpt. Altijd op zoek naar balans.

Dus ik hoop dat potentiële werkgevers mijn stukjes tot het eind uitlezen. Dan kan zij of hij lezen dat deze werkzoekende behoorlijk in balans is. Dat ik nadenk, dat ik bereid ben om open en eerlijk te zijn. Dat ik op zoek ben naar oplossingen, duiding en vooral naar een mooie werkplek. Welke werkgever wil nou niet zo’n stabiele vijftiger die doet aan zelfreflectie, onderzoekt en elke dag weer leert. Nu maar hopen dat mijn toekomstige werkgever van lezen houdt en ook dit stukje tot het einde leest. En die zijn er vast.

ALS een koude douche

pa001Ik ga geen met ijswater gevulde emmer over mezelf uitstorten. Mijn vader is in 1989, een jaar na de diagnose, gestorven aan ALS. En toch ga ik geen emmer met ijswater over mezelf heen gooien. Niet omdat ik de actie niet sympathiek vind, of omdat ik de aandachttrekkerij van al die bekende en semi-bekende personages die langskomen via de kijkbuis en de sociale media een beetje zat ben. Nee, het idee is prachtig en er is aandacht voor de ziekte. “Eindelijk”, zou je zeggen. Ik doe niet mee omdat dit niet de manier is om ziektes, van welke aard dan ook, te bestrijden. 

Ik heb altijd nog het idee dat de overheid er voor ons is. Maar steeds vaker worden belastingbetalers door overheden in de steek gelaten. Het maakt de overheid niet zo heel veel uit hoe het met ‘de burger’ gaat. Zolang ze maar bijdragen aan de schatkist, en zo niet dan mag je doodvallen. Misschien is het niet zo bedoeld maar het lijkt er verdomd veel op dat het zo werkt.

Je zou toch van een overheid verlangen dat ze die farmaceuten een beetje stimuleert voor de goede zaak. Maar de farmaceuten zitten net als de overheid niet te wachten op lastige vragen. Farmaceuten zijn er vooral om snel geld te verdienen voor hun aandeelhouders. Ze storten al hun kennis en onderzoek op medicijnen tegen kalknagels, hoge bloeddruk en andere veel voorkomende kwalen waar heel veel geld aan te verdienen is.

Vooralsnog sterven er ‘slechts’ vijfhonderd mensen per jaar aan ALS in Nederland. Die afzetmarkt is veel te klein. Daar valt geen droog brood aan te verdienen. Daar gaan ze geen energie in steken. Daar is het lab veel te duur voor. Daar worden de aandeelhouders niet blij van, van al dat geld dat zomaar wegvloeit. Als het ALS-sterftecijfer nou eens met een factor tien zou stijgen, dan pas gaan de farmaceuten hard aan het werk. Het is nu nog veel te vroeg, er zit op dit moment nog geen verdienmodel aan die vreselijke ALS.

Misschien wordt het tijd voor een nieuwe poster: “Tegen de tijd dat de farmaceuten brood zien in ALS zijn wij al lang overleden”.

 

Je hebt niks te kiezen

Ze zijn omgevallen, en ik heb er helemaal geen last van. Ik was al een keer gewaarschuwd, maar ik had toen een darmperforatie waar ik mij mee bezig hield. Maar nu is het dan zover. Vanochtend in de stoel bij de kaakspecialist in het Rijnland Ziekenhuis in Leiderdorp ter controle en morgenochtend bij dezelfde specialist mijn eerste verstandskies laten verwijderen.

Ik kan het ontkennen maar ik ben er wel mee bezig blijkbaar. Even voorbereiden dat ik pijn zal hebben op kort termijn. Ze hadden nog plaats dus over een kleine twaalf uur zit het er weer op als het goed is. ‘De zenuw ligt lastig, daar kun je last van krijgen’, ze de specialist. Het is lastig inderdaad, het gedoe, de pijn. Paracetamol, gaasjes, bloed, spoelen en gedoe.

Maar dat is niks vergeleken met wat ik vanavond las via de sociale media. Mijn collega Paul is gisterochtend overleden aan ALS. Ik ben niet meer op het werk en Paul was ook al een tijd niet meer op het werk. Het is snel gegaan met Paul. Telkens als ik hem zag deed het pijn. Ik dacht aan mijn pa, die nog geen jaar na de diagnose ALS ook overleed. Ik zag Paul en dacht aan wat hem allemaal nog te wachten zou staan. Het is triest, zo jong nog.

Paul was een aardige vent. Een fijne collega, het ga je goed Paul.

Terug naar 1974 met Lou Reed

Het was 1974, ik moet 10 of 11 jaar oud geweest zijn toen ik voor het eerst Lou Reed hoorde. Hij is sindsdien nooit meer weg geweest. Lou Reed is zo’n muzikant die mij de liefde voor muziek heeft gegeven. En Lou Reed is één van die muziekhelden waar ik tot in lengte der dagen naar blijf luisteren, zo één die mijn muzikale voorkeur gevormd heeft. 

Lou Reed 001Ik was direct weer terug in de begin van de jaren zeventig toen ik hoorde van het overlijden van Lou Reed op 27 oktober. Ik moest gelijk denken aan de tijd toen ik mij echt bewust werd van muziek, de jaren waar ik veel van mijn muziekvoorkeuren ontdekt heb. Het eerste wat ik van Lou Reed hoorde was de Velvet Underground, want je begint bij het begin. Een vriend van mijn broer had alle klassiekers: Velvet Undergound & Nico, Transformer, Berlin en Rock ‘n’ Roll Animal, het fameuze live album van Reed.

De cassette, volgens mij is het een Philips muziekcassette, waarop het album Velvet Underground & Nico opgenomen is moet ik nog ergens hebben. Die hoes met die banaan van Andy Warhol. Een icoon van een plaat. Maar wat begrijpt een kind van 11 jaar nou van zo’n plaat. Niks waarschijnlijk, het zal wel om het gevoel gaan wat die plaat al uitstraalt. Het eerste wat ik me herinner is mijn verbazing over het nummer European Son, het laatste nummer op het album. Ik luisterde voor die tijd naar glamrock van The Sweet, Slade en Alice Cooper dus stevige rockmuziek kende ik wel. De nummers voorafgaand aan European Son waren allemaal anders, rustig, ruig, mooi en vreemd, anders dan ik ooit gehoord had. En dan komt dus het laatste nummer….. en dan dendert er ineens een trein over je heen, er breekt glas en de gitaren gaan als bezetene tekeer. Nooit had ik zoiets gehoord. Maar dat het goed was wist ik gelijk. Mijn eerste kennismaking met wat voor mij nieuwe muziek was. Zeven minuut achtenveertig herrie… wat een eigenaardige uitsmijter.

 

De toon was gezet dus. Toen hoorde ik Transformer, Berlin en Rock ‘n’ Roll Animal. Dat is altijd één van mijn favoriete live albums geweest en gebleven, de ware Rock & Roll spirit. Een kei van een band had Lou bij elkaar gescharreld voor dat tournee. Jammer dat het orgel zo slecht uit de mix is gekomen, dat had het album nog beter gemaakt.

En toen werd het 1979 en inmiddels hebben we een bandje en spelen we punkcovers van de Sex Pistols, The Stooges, een paar eigen nummers en natuurlijk ook The Velvet Underground. In dat jaar komt Lou Reed naar Nederland, zoals bijna elk jaar. Hij heeft Street Hassle uitgebracht en komt 15 oktober spelen in Carré in Amsterdam. Ik heb geen idee waarom ik mij van het concert weinig meer kan herinneren, het was geloof ik niet zo’n goed concert. En volgens mij waren we allemaal een beetje teleurgesteld, we hadden meer verwacht van zo’n held. Wat mij nog wel helder voor de geest staat is dat onze vriend Theo geweldig ziek werd in de bus. Ach ja, de eerste experimenten met alcohol, zo gaat dat op die leeftijd. Gelukkig heb ik het Tourboek Lou Reed 1979 nog, en zijn platen. Lou Reed 003

 

George Duke overleden

George Duke OverledenDaar gaat weer zo’n muzikant waar ik zo’n beetje mijn hele leven naar luister. George Duke, toetsenkunstenaar en zanger, is maandag 5 augustus in Los Angeles overleden. De muzieklegende heeft gespeeld met Miles Davis, Michael Jackson, Barry Manilow, Al Jarreau, en honderden andere muzikanten. Maar daar kende ik George Duke allemaal niet van. Ik ken de muzikale wonderen van George doordat ik sinds 1979 naar Frank Zappa en zijn The Mothers of Invention luister.

George is te horen op vijftien albums van Frank Zappa met en zonder Mothers. Het mooiste wat George en Frank gemaakt hebben staat voor mijn gevoel op Roxy & Elsewhere. Het live album, opgenomen voor een TV special, waarop George Duke een echte hoofdrol speelt. Zijn kunsten zijn te zien in de registratie van een optreden in “A Token Of My Extreme”

George Duke was Frank Zappa’s link naar jazz en funk. Nooit waren de Mothers meer zo jazzy en funky, het was Duke’s handelsmerk. Hij was een meester en Zappa maakte daar maar al te graag gebruik van. En terecht.

Gitaarheld Alvin Lee overleden

Alvin Lee, de gitaarheld van de legendarische groep Ten Years After is niet meer. Plotseling op 6 maart overleden in Spanje na complicaties als gevolg van een medische ingreep om een onregelmatige hartslag te repareren. Alvin is 68 jaar geworden. Bedankt voor de mooie muziek, Alvin.

alvin leeVoor zover ik mij kan herinneren was het rond 1975 toen ik de plaat ‘Recorded Live’ van Ten Years After voor het eerst hoorde. Een vriend van mijn broer had de plaat en dat dubbele live album lag op een gegeven moment bij ons thuis. En staat overigens ook nog steeds in mijn platenbak.

In die tijd hadden we ook een groot Philips huiskamerorgel in huis staan. Daar kwam een beter geluid uit dan uit onze stereospeler. Dus telkens wanneer ‘Recorded Live’ gedraaid werd prikte ik wat pluggen in het orgel om te horen hoe Alvin na de aankondiging ‘…. und jetzt in the Festhalle in Frankfurt, Ten Years After’ het akkoord aansloeg waarmee hij ‘One of These Days’ inzette. En het was alsof je zelf ook in de Festhalle in Frankfurt zat. Wat een geweld, en wat een geweldige plaat ook. Ik draai hem nog regelmatig op cd of op de iPod. De plaat is zo grijs gedraaid die is niet meer aan te horen.