Dagboek van een werkzoekende #17

18-2-2015 11-52-34Lekker geslapen en goed wakker. Ik open mijn e-mail, zoals iedere morgen, en lees dat ik een bericht hebt van de ING. “U heeft een betalingsachterstand op uw hypotheek”. Nou lekker dan, weer zo’n onzinbericht waarbij je op een linkje moet klikken waarna je rekening leeg gehaald wordt. Toch even gekeken en het bleek geen onzin. Helaas. Er stond niet genoeg geld op mijn rekening om de hypotheek af te lossen. De schrik slaat om het hart. Verdriet, woede en schaamte. Nog nooit is het mij overkomen dat ik iets niet kon betalen. En nu, buiten mijn schuld (vandaar de woede) kom ik in een situatie waar ik niet bekend mee ben.

Direct alle abonnementen opgezegd. Geen kranten, geen lidmaatschappen, geen tijdschriften. Dat is niet voor werkzoekenden. Toch ben ik al heel zuinig omdat het moet. Ik koop brood, beleg, en roerbakgroente en af en toe een stukje vlees. Geen bier, geen frisdrank, geen dingen die ik niet nodig heb. Want dat kan niet meer. Ik kom tot de conclusie dat mijn vaste lasten te hoog zijn voor mijn uitkering. Mijn hypotheek, mijn energiekosten, mijn ziektekostenverzekering, de kosten aan mijn auto en mijn overige verzekeringen. Alle andere maandelijkse uitgaven zijn inmiddels opgezegd.

Het verdriet komt voort uit de onmacht. Een situatie waar ik zelf niet veel aan kan doen. Alleen maar solliciteren, nou ja brieven schrijven, tot je een ons weegt want een uitnodiging voor een gesprek komt er niet. De schaamte, omdat ik niet in staat blijk om met de situatie om te gaan. Werkzoekende zijn dus niet alleen bezig met werk zoeken blijkbaar, maar vooral aan het zoeken naar hoe je om moet gaan met een situatie waar je niet bekend mee bent. Ik werk sinds mijn vijftiende en heb nog nooit geldproblemen gekend. En nu op mijn 51ste kan het mij dus ook gewoon overkomen, blijkbaar. Dat maakt je kwetsbaar.

Gelukkig, voor het evenwicht, is er een vriend, een ex-collega, zo’n kerel waarmee ik in een bandje heb gespeeld die hulp aanbiedt. Misschien kunnen we wat voor elkaar betekenen. We gaan binnenkort aan tafel met koffie en plannen. Wie weet wat er van komt. Het mooie van werkloos zijn is dat bij elke tegenslag een vriend opstaat die laat weten dat ik er niet alleen voor sta. Als ik werk zou hebben zou ik mij nooit gerealiseerd hebben wat een stel geweldige vrienden ik om mij heen verzameld heb door de jaren heen. Zo eerlijk moet ik zijn. Het is een cliché maar in tijden van tegenslag leer je je vrienden kennen. Het is een verrijking maar ik raad iedereen aan dat op een andere manier te ontdekken.

Dagboek van een werkzoekende #15

gratiszbierAnekdote: Vijfentwintig jaar geleden maakte ik muziek met vrienden in het Zuid-Franse Saint Jean de Luz. Toen we ons setje gespeeld hadden kwam er een man naar mij toe en bedankte mij voor de muziek. Wij hadden bij hem een gevoel van melancholie opgeroepen, wij hadden hem geraakt. Hij had teruggedacht aan hoe hij met zijn vrienden in de oorlog ook muziek maakte. Het was het enige dat ze nog hadden. Muziek en vriendschap. Het was een mooi moment. De oude man die vertelde over vriendschap tijdens moeilijke tijden. En zijn verhaal over vriendschap en muziek raakte mij, daarom voel ik dat moment nog zo goed. Vriendschap en muziek lijkt onlosmakelijk verbonden met elkaar.

Soms is crisis, een vervelende tijd of verdriet een katalysator (ja daar is hij weer) voor iets moois. Het leidt tot een inzicht, begrip en besef dat je er niet alleen voor staat. Het is hartverwarmend wanneer een vriend op een avond zomaar je huis binnenvalt en met een grote grijns en een stapel ingevroren worsten zegt:”ik hoorde dat je niks meer te eten hebt”. Dat soort momenten zijn onbetaalbaar.

Doordat ik mijn leven als werkzoekende deel krijg ik veel steun van mensen die meelezen. Ze leven mee, ze beuren me op, ze geven mij tips. Ik had dat allemaal niet voorzien. Ik heb blijkbaar een groep mensen om mij heen verzameld die zich laat horen. En veel meer dan dat. Terwijl ik zit te bedenken hoe het zal gaan als ik volgend jaar nog steeds moet leven van een uitkering krijg ik van alle kanten hulp. Het noodscenario was al geschreven. Mijn instrumenten verkopen en desnoods mijn huis verkopen en weer terug naar het slaapkamertje in mijn geboortehuis bij mijn ma. Het zijn gedachten die opkomen. Ik ben niet diegene die het zo ver laat komen dat ik terecht kom in de schuldhulpverlening.

Nadat ik wat spullen te koop heb aangeboden, omdat ik onverwachts een enorme uitgave moet doen aan mijn auto terwijl ik het eigenlijk niet kan betalen, belt een vriend met een oplossing. Zo uit het niets. Om tien uur ‘s avonds. Je verwacht het niet. Ik word er stil van. Emotie giert door het lijf. Kippenvel. Hij laat weten dat hij kan helpen, wil helpen.

Een vriendschap sinds 1977, we zijn samen volwassen geworden. Plaatjes draaien, naar concerten van Queen toen Queen nog goed was. Samen punk en ska. Te veel drinken, naar de disco, Donkey Kong spelen totdat we een optreden in de ‘high score’ konden aankondigen maar vooral samen muziek maken. Dat schiet allemaal door het hoofd terwijl hij zijn hulp aanbiedt. Muziek en vriendschap. Zoals die oude man mij vertelde in Frankrijk.

Met de hulp van mijn vriend kan ik mijn muziekinstrumenten en versterkers behouden, ik hoef niets te verkopen en kan ik mijn katalysator laten vervangen. Maar meer nog; door zijn hulp hoef ik de regels van het UWV niet te overtreden. Kan ik mij gewoon aan de regels houden zoals ik dat het liefste doe. Eerlijkheid duurt het langst. Ik hoef niet bang te zijn voor sancties van het UWV en kan ik gewoon zonder zorgen op zoek naar een nieuwe baan.

 

Dagboek van een werkzoekende #2

vacatureteksten-employer-brandingDag twee van de werkzoekende mens zit er weer bijna op. Al heb ik de dag niet werkloos voorbij laten gaan. Het wereldwijde web weer afgestruind naar vacatures waarbij ik misschien een kans maak om aangenomen te worden. Om die mogelijkheid te vergroten direct een cursus Adobe Photoshop-, en Illustratorcursus aangeschaft. En jawel, er is weer een vacature de deur uit. Een schrijfbaan, aan het werk met social media, een baan waar ik mijn creativiteit wel in kwijt kan denk ik. Afwachten, wie weet wat de toekomst brengt. 

Vanochtend een gesprek gehad bij mijn werkgever. De vraag was hoe we verder gaan. Ik heb uitgelegd wat mijn planning was, wat me dwars zat en dat ik mijn ontslag ervaar als een kans op een baan die beter bij mij past. Hartverwarmend waren de complimenten van mijn collega’s die ik kreeg voor mijn werk in de ondernemingsraad. En blij was ik met de complimenten van onze directeur. Het is winst als je op een prettige manier afscheid van elkaar moet nemen.

Dus de hele dag zitten wroeten in vacatures. Er zijn zoveel websites die vacatures aanbieden, dat neemt gewoon veel tijd in beslag. Ondertussen schakelen tussen Linkedin, Facebook en Twitter. Ik mocht veel complimenten en gelukwensen van collega’s en vrienden in ontvangst nemen, dat doet de mens al goed, en tot mijn grote plezier waren ook nog eens mijn oude muziekmaatjes on-line. Die hadden blijkbaar ook niets om handen in tijden van crisis.

Dikke pret dus, compleet met oude koeien uit nog oudere sloten, met als resultaat dat we binnenkort de instrumenten weer gaan oppakken en gezellig wat biertjes gaan drinken. Eén bandlid kwam direct gezellig mijn huis binnenvallen om een biertje te nuttigen. Grote klasse. Als ik nu gewoon op mijn werk had gezeten was dit wellicht allemaal niet gebeurd. Zo zie je maar weer, was het niet de grote J.C. die zei:”Elk nadeel heb ze voordeel”?

Recensie van de Week

Graham Coxon – A + E

De mede-oprichter van de britpopband Blur, Graham Coxon, heeft inmiddels zijn achtste solo album afgeleverd. Het voorlaatste album The Spinning Top uit 2009 leek haast een poging om het singer-songwriter-genre te verkennen en staat dan ook mijlen ver af van Coxons laatste album A+E. Geen folky fingerpicking maar stevige gitaarpop dat soms klinkt als Blur of Ween en soms hoor je zelfs de postpunkliedjes van oude rotten als The Buzzcocks.

Bij elke song die voorbijkomt krijg je het gevoel dat je het al eens gehoord hebt. Gewoon omdat dit soort liedjes in je hoofd blijven hangen. Ze zijn luchtig, licht en liggen goed in het gehoor. Maar er gebeurd genoeg met de muziek om niet saai te worden. De mooie gitaarrifjes denderen lekker door het liedje heen en de herontdekking van frivole synthesizergeluiden geven de liedjes stuk voor stuk een fris en energiek geluid.

Bij het nummer Meet and Drink and Pollinate klinkt het alsof Coxon voor het schrijven een paar Ween albums heeft gehoord, ter inspiratie. Maar hij heeft weer genoeg eigen aardigheden gevonden om het nummer een eigen gevoel mee te geven. In het nummer Seven Naked Valleys krijg de basgitaar een mooie hoofdrol, geholpen door een sax mag zo’n basloopje van mij de hele avond duren. Het gitaargeluid van Coxon is prachtig op dit album en snijdt helder als glas door een nummer als Running for Your Life heen.

Bah Singer is een prachtig nummer dat zo maar van een John Lennon album geplukt zou kunnen zijn. Een uitschieter, in positieve zin, op het album is Knife in the Cast gewoon omdat het nummer anders is dan de rest. Even naar een andere sfeer dan de postpunkliedjes en gitaarpop. Het doet het album goed om dit buitenbeentje er tussen te zetten.  A+E wordt afgesloten met de potentiële meezinger Ooh Yeh Yeh, een rustig grunge-popliedje met een lekkere smerige gitaarsolo.

A+E zou zomaar eens Coxons beste album kunnen zijn. Inmiddels de veertig jaar gepasseerd heeft hij blijkbaar zijn nieuwe energie gevonden. Vooral als je A+E afzet tegen zijn vorige album. Het album vormt een mooi uitgebalanceerd geheel en heeft vooral een goed geluid mede dankzij de keuze van de instrumenten. Het album is voor de verzamelaar ook uitgebracht op vinyl. Van de CD versie is ook een special edition met DVD uitgegeven waarop onder andere interviews en live stukken te zien zijn. Al met al een album dat, in welke vorm dan ook, een mooie plek verdient in de platenkast.

De video van Graham Coxon met What’ll It Take