Dagboek van een werkzoekende #29

eigenbedrijfEen nieuw record. Afgelopen maandag kreeg ik om 12:35 uur de bevestiging dat mijn sollicitatie op de functie Redacteur Social Media was ontvangen. Normaal gaat er wat tijd overheen voordat een recruiter of werkgever heeft gewikt en gewogen of de sollicitant geschikt is. Maar wat is normaal? Om 12:51 uur kreeg ik het bericht: Onlangs heeft u gesolliciteerd naar de functie van Redacteur Social Media. Na een eerste selectie …. et cetera enfin afgewezen. Hoezo onlangs? U bedoelt: “nog geen 20 minuten geleden heeft u gesolliciteerd en binnen 20 minuten hebben wij in al onze wijsheid besloten dat u niet geschikt bent”. Helaas. Soms krijg ik het vermoeden dat een blik op mijn geboortedatum al een reden is om mijn sollicitatie ter zijde te schuiven. Maar dat is natuurlijk mijn idee, misschien is goed afgewogen of ik ervaring en kennis genoeg heb voor de functie.  En soms denk ik: “misschien hebben ze gelijk en ben ik niet gekwalificeerd voor zulke banen”. 

Vorige week vertelde ik mijn vriendin dat ik mij regelmatig schaam voor het feit dat ik geen volledige baan heb. Dat, wanneer ik alles over mocht doen, ik het heel anders zou doen. Niet gaan werken op mijn vijftiende om in de praktijk en met behulp van avondopleidingen een vak te leren. Maar te blijven leren om de kans op een baan te vergroten omdat ik dan gewoon een goeie opleiding heb. Ook al heb ik vanaf mijn vijftiende tot mijn vijftigste levensjaar altijd werk gehad met een redelijk salaris. Nu betaal ik de rekening dat opleidingen en cursussen die ik in de avonduren deed niet gewaardeerd worden als een H.B.O. opleiding. En eigenlijk is dat wel een logische gedachte.

Ik schaam mij soms omdat ik blijkbaar niet het lef of het vertrouwen heb om als ZZP’er aan de slag te gaan. Er zijn zoveel mensen (succesvol of niet) die ZZP’er zijn geworden omdat ze geen werkgever meer konden vinden. Sommige zeggen: “dat had ik jaren eerder moeten doen” en anderen zijn ondanks hun harde werk zo arm dat ze hulp nodig hebben om financieel de eindjes elkaar te knopen. En dat is dan gelijk mijn grootste angst. Geen geld om mijn hypotheek te kunnen betalen, mijn huis moeten verkopen en weer bij ma op zolder wonen. Gewoon een gebrek aan zelfvertrouwen.

Maar ik word, zolang ik geen werkgever kan vinden voor een volle werkweek, gedwongen om de stap te zetten. Dus verdiep ik mij in de informatie die de Kamer van Koophandel verstrekt, bezoek ik webinars bij ZZP hulpverleners, schreef ik mij in bij LinkedIn groepen voor ZZP-informatie en volg ik twitterberichten over alles en nog wat over werken als ZZP’er. Ik lees en lees en lees alles wat ik kan vinden. Eerder bezocht ik de informatiemiddagen en -avonden van het FNV en het UWV, over het starten van een eigen bedrijf. En in mijn netwerk zitten veel mensen die hun kennis met mij willen delen.

Maar voordat ik geld kan verdienen met het schrijven van levensverhalen, onderhouden van websites en het verkopen van grammofoonplaten en boeken moet ik ook op zoek naar een webinar, informatieavond of de gratis cursus: ‘Hoe leef ik zonder inkomen’.

 

 

 

Dagboek van een werkzoekende #18

angst-woede-evenwicht-harmonie-de-progressie-van-gevoelens-of-gemoedstoestandEr is behoefte aan duiding blijkbaar. Zo kreeg ik de opmerking dat het wellicht niet verstandig is om mijn ervaring als werkzoekende te delen met de wereld. Toekomstige werkgevers zouden wel eens mee kunnen lezen via Facebook, LinkedIn of Twitter. Ze zouden kunnen denken dat ik ongeschikt ben omdat ik in een slachtofferrol zit. Dat ik de hele wereld van alles verwijt. Of dat het signaal, dat ik geef, één en al negativiteit uitstraalt. Zo’n werknemer wil niemand. 

Om te beginnen; ik ben geen slachtoffer. Ik voel me geen slachtoffer en ik wil geen slachtoffer zijn. Dat is verspilling van energie. Ik deel wat ik meemaak. Ik deel mijn woede, verdriet en mijn angst voor het onbekende, voor wat misschien nog komen gaat. Ik ben een mens met alle emoties die bij mij passen en soms lijkt dat het laatste taboe. Het tonen van emoties. Niet iedereen kan daar tegen wellicht. Emotie wordt als iets slechts ervaren.

Ooit heeft iemand mij verteld dat ik mij moet schamen voor mijn emoties. Zo diep zit dat taboe dus. Wellicht ligt dat in de Nederlandse volksaard besloten. Wanneer een partner is overleden moet je na zes weken maar gewoon je leven oppakken. Hup, schouders eronder en niet langer zeuren. Nuchtere Nederlanders zijn er niet zo goed in, emoties.

Ik probeer altijd de balans te zoeken in mijn stukjes. Eerst laat ik weten wat me dwars zit, wat ik niet begrijp of wat pijn doet. Om daarna mijn blog positief af te sluiten. Vertel ik over de angst dat ik bijvoorbeeld mijn instrumenten moet verkopen, dan besluit ik met het plezier dat ik beleef wanneer een vriend zich meldt met een oplossing. Vertel ik over het onbegrip dat ik tegenkom bij het UWV dan noem ik ook de medewerker van het UWV die met veel aandacht voor mij van alles uitlegt en werkelijk helpt. Altijd op zoek naar balans.

Dus ik hoop dat potentiële werkgevers mijn stukjes tot het eind uitlezen. Dan kan zij of hij lezen dat deze werkzoekende behoorlijk in balans is. Dat ik nadenk, dat ik bereid ben om open en eerlijk te zijn. Dat ik op zoek ben naar oplossingen, duiding en vooral naar een mooie werkplek. Welke werkgever wil nou niet zo’n stabiele vijftiger die doet aan zelfreflectie, onderzoekt en elke dag weer leert. Nu maar hopen dat mijn toekomstige werkgever van lezen houdt en ook dit stukje tot het einde leest. En die zijn er vast.

Dagboek van een werkzoekende #3

Ik loop, zo blijkt nu, enorm achter waar het de vacaturemarkt betreft. Mijn laatste ervaring met het zoeken naar een baan gaat al weer acht jaar terug. In 2006 toen ik ook mijn baan verloor aan een reorganisatie waren er natuurlijk ook al mogelijkheden om op het wereldwijde net een vacature te vinden. Maar het woud aan vacaturesites waarin ik nu terecht gekomen ben is enorm. Ik vind vacatures via Linkedin, Twitter en een onoverzichtelijk aantal vacatureaanbieders. Geeft niet, maar je hebt er een dagtaak aan om je overal in te schrijven. Gelukkig heb ik die tijd, want ik moet solliciteren. Of hoe zei Janse Bagge dat ook maar weer? Ik heb in ieder geval nog geen vierenzeventig brieven geschreven.