Het voordeel van de werkzoekende

Voor werkenden en werkzoekenden is LinkedIn een geweldig medium. Vandaar dat ik vaak ronddwaal op LinkedIn.  Er valt nog een hoop te leren, dat is eigenlijk de belangrijkste boodschap die ik meekrijg van de artikelen die ik lees.

Zo las ik onlangs een bericht onder de kop ‘Zo leef je langer en fitter na ontslag’. Een mede-LinkedIn lid was bij Erik Scherder, de bekende neuro-wetenschapper, geweest. Ze had van Scherder geleerd dat baanverlies gezond is, het houdt je brein in goede conditie waardoor je langer leeft, minder vergeet en minder snel last krijgt van dementie.

Hetzelfde had ik eigenlijk al gelezen op mijn 16de, toen ik mij door Het Kapitaal van Karl Marx geworsteld had. Eén van zijn stellingen in het kloeke boek  is dat werkloosheid ten goede komt aan de ontwikkeling van de mensch. Er is immers tijd genoeg om te leren, om verder te kijken dan de fabriekshal lang is. Dus dat werkloosheid iets positiefs heeft wist ik al. Ontwikkeling is goed voor de mens, de verbindingen in het hoofd komen beter tot stand wanneer de mens zich blijft ontwikkelen.

Mijn vraag was, naar aanleiding van het artikel, of de stress die ik ervaren heb tijdens het zoeken van werk die ontwikkeling niet gewoon afbreekt. Ik snap de euforie over jezelf ontwikkelen, het maken plannen om ZZP’er te worden. Ik heb het allemaal gedaan.

Helaas wordt vergeten dat het maken van zulke plannen ook vaak stress met zich mee brengt. Ik had het plan, ging ermee naar het UWV met de vraag hoe dit aan te pakken. Het eerste wat de UWV medewerker zei was dat het 25% van mijn uitkering ging kosten. Nu was mijn uitkering net hoog genoeg om van rond te komen dus het risico van zoveel verlies van inkomsten durfde ik niet aan.

Ik zie de ZZP’ers om mij heen. Ze hebben af en toe geen werk. Gelukkig kunnen ze dan terugvallen op het inkomen van hun partner. Iedereen die ik ken met een eigen bedrijf heeft een partner met een volwaardige baan. De financiële risico’s zijn dan minder zwaar lijkt mij. Ik had geen partner waarmee ik samenleefde en waar beide salarissen op een grote hoop gegooid werden. Dus zou ik als ZZP’er geen inkomen hebben dan kan ik mijn vaste lasten niet betalen. Dat is voor mij een enorm obstakel blijkbaar.

Alle plannen die ik maakte, of het nu ging over het overnemen van een platenwinkel of het starten van een bedrijfje dat Levensverhalen aanbiedt, het verhuren van mijn huisje en op zolder bij mijn moeder te gaan wonen, altijd was er de angst in financiële problemen te komen. Zeker toen mijn uitkering na drie jaar beëindigd werd durfde ik geen risico’s te nemen. Ik durfde ook mijn spaargeld niet aan te spreken. Dat zou ik nodig kunnen hebben voor vaste lasten en levensonderhoud, zo zonder uitkering.

Zowel mijn huis als mijn tuin is toe aan een renovatie. Het geld dat ik eerder gespaard heb zou in een keer verdwijnen. De angst een mooie tuin te hebben maar geen geld om mijn hypotheek te kunnen betalen werd reëel. Dus dat plan ook maar in de ijskast gezet. Het afzeggen van mijn plannen bleek consequenties te hebben die ik niet voorzien had. Het heeft mijn relatie gekost. Een dure prijs voor zuinig leven.

Nu er binnenkort weer zicht is op een volwaardig inkomen durf ik weer te dromen over nieuwe wandjes in mijn slaapkamer, mijn douche laten opknappen, het laatste enkele glas laten vervangen door dubbel glas en mijn tuin leefbaar laten maken.

Ik hoop maar dat de voordelen van het werk-zoeken mijn angst voor een financiële ramp gecompenseerd heeft. Een weegschaal moet toch een beetje in balans blijven.

Dagboek van een werkzoekende

werkgezochtVandaag is het dan zover. De eerste dag als officiële werkzoekende. Als lid van de Ondernemingsraad was het voor mij al twee weken duidelijk. Er zullen werknemers ontslagen worden, en één van hen ben ik. Het vervelende van die kennis is dat je het niet mag delen met je collega’s. Ik heb twee weken kunnen wennen aan het idee om werkloos te zijn, mijn collega’s niet. Nu dus op zoek naar werk, de gang naar het UWV, het vorsen in vacatures, het raadplegen van je netwerk en vooral proberen het ontslag te relativeren. Werkloos zijn geeft ook kansen en nieuwe uitdagingen, het is niet het einde van de wereld. Maar hoe nu verder? 

Ik denk dat het verstandig is om even een stappenplan te maken. Zodra ik al mijn ontslagpapieren bij elkaar heb moet ik een bezoek brengen aan het UWV om mijn rechten, plichten en een uitkering te regelen.  Uiteraard snel contact opnemen met C3 Werkt! die mij via de Grafimedia Bond kan begeleiden naar een andere baan. Verder wil ik zoeken naar een serieuze beroepskeuzetest, want ik weet na al die jaren in de grafische sector niet meer welke andere leuke banen er zijn die bij mij passen. Dan met dat testresultaat in de hand op zoek naar scholing, een cursus, een opleiding of een workshop om mijn kansen op de arbeidsmarkt te vergroten. De leergierigheid slaat weer toe, al kan je met een uitkering onmogelijk een dure opleiding bekostigen.

Ik sta aan het begin van een nieuwe periode. Er is veel gebeurd de laatste tijd, veel moois en veel lelijks. De balans voelt goed. Wie weet wat dit oplevert, misschien kan ik met die enorme vrije tijd aan mijn boek gaan werken of desnoods in de tuin, eindelijk dat ultieme barbecueparadijs. Nu ik niet meer elke dag om kwart over zes gewekt wordt kan ik misschien wel zes tot acht uur slapen per dag, en word ik weer heel erg gezond. Het is dus niet alleen treurigheid, er zijn ook veel kansen. Veel tijd om te leren. Maar het is natuurlijk het allerbest wanneer ik weer snel een baan heb, want zoals Karl Marx al schreef in ‘Das Kapital’: “…. door arbeid kan de mensch zichzelf realiseren”.