Dagboek van een werkzoekende #28

UWV, Uitkering Wanneer je een tijdje ongewild ‘cliënt’ bent van het UWV en je vindt een envelop met het UWV-logo in je bus dan weet je dat er iets mis is. Zo heb ik gemerkt. In de vorige brief, zie Dagboek van een werkzoekende #25, beschuldigde het UWV mij van fraude en moest ik een boete van ruim €12.000,– betalen. Na een telefoongesprek mocht ik de brief als niet verstuurd beschouwen. Ze hebben werkelijk geen idee wat zo’n beschuldiging in een brief met de lezer doet. En afgelopen zaterdag vond ik weer een brief van het UWV in de bus. 

Je moet de brief toch openmaken om te lezen welk onheil er nu weer boven het hoofd hangt. Nee, ze sturen uiteraard geen brief met een compliment over de manier waarop je ondanks alle afwijzingen toch gewoon positief sollicitatiebrieven blijft schrijven. Het worden overigens steeds vaker bedelbrieven, ‘heeft u alstublieft, alstublieft, alstublieft een baantje voor mij?’ Tenminste zo voelt het. Hoe origineel kan je nog zijn, na bijna drie jaar sollicitatiebrieven schrijven? Het wordt steeds moeilijker om op ‘zenden’ te drukken wanneer je weer een brief met de digitale postbode meegeeft als je bijna kunt voorspellen dat je weer niet voor een gesprek wordt uitgenodigd. Gewoon onverstoord doorgaan, dus.

De kop van de UWV brief is: ‘Beslissing: herziening en betalingsregeling’. Herziening? Betalingsregeling? Ik heb met niemand van het UWV contact gehad over een herziening, laat staan een betalingsregeling. Bij uitleg blijkt het over gewerkte uren te gaan. Ik heb de gewerkte uren wel doorgegeven maar ze waren nog niet in het systeem verwerkt. Boven de tweede alinea staat een tussenkop:

‘U heeft te veel ontvangen’

Nou dat is een verrassing, ik vind het wel meevallen zoveel ontvang ik niet met mijn uitkering. Nu blijkt uit de brief dat ik €625,40 teveel heb ontvangen. De 16 uur die ik wekelijks werk bij Huuralarm heb ik uiteraard doorgegeven maar die uren hebben ze bij het UWV niet verwerkt. Het gaat om de periode 28 september tot en met 25 oktober, let wel, van het jaar 2015. Lees: Tweeduizendvijftien. Het UWV heeft een jaar na dato uitgevonden dat ik teveel betaald heb gekregen.

Je zou kunnen zeggen;” had je dat zelf niet kunnen zien?” Natuurlijk had ik dat zelf kunnen zien. Maar ik ben niet het type boekhouder dat elke keer wanneer er een transactie heeft plaatsgevonden ik mijn debet en credit ga narekenen. Ik vraag me af hoeveel mensen dat wel doen. Maar goed, strikt genomen had ik het kunnen weten.

Aan de andere kant had het UWV mij ook kunnen bellen. Ze hadden vorig jaar bijvoorbeeld kunnen zeggen:” Joh Etienne, heel vervelende allemaal maar nadat jij je gewerkte uren hebt ingevuld hebben wij daar helemaal niets mee gedaan. We hebben blindelings, zonder het nog eens te checken, te veel geld overgemaakt naar je rekening. Kunnen we iets bedenken om dat te veel betaalde bedrag weer recht te trekken?”

Verderop in de brief staat nog een ander bedrag. In de week van 4 april 2016 tot 10 april 2016 heeft het UWV €39,55 te weinig overgemaakt naar mijn rekening. Ja, dat kan dus ook. Daar heb ik overigens ook niets van gemerkt. Zoals gezegd, omdat ik niet elke transactie op mijn bankrekening controleer. Dus het te weinig betaalde bedrag wordt verrekend met het teveel ontvangen bedrag. En zonder enig overleg of iets van dien aard meldt het UWV dat ze vanaf augustus 2015 €73,23 inhouden op mijn uitkering.

Zodra het bedrag volledig is verrekend krijg ik weer een brief, zo zegt de schrijver van het UWV. Nou, dat is toch verdomd aardig. Dat ze die moeite dan gewoon nemen om mij een brief te sturen waarin staat dat ik mijn betaling voldaan heb.

Misschien moet Hans Böhm in de UWV radioreclame voor alle duidelijkheid eens zeggen. “Wanneer wij een domme blunder begaan, waar u als ontvanger van een uitkering helemaal niets aan kunt doen, zullen wij in geen geval contact met u opnemen om ons te verontschuldigen. We gaan ook geen betalingsregeling voorstellen die bij u past want wij van het UWV zien geen enkele reden om onze kostbare tijd te verdoen aan iets als algemeen geaccepteerde sociale omgangsvormen.” Dat is pas werken aan perspectief.

Dagboek van een werkzoekende #7

uwvHet is niet echt een dagboek maar dan toch wel een chronologische beschrijving van wat ik als werkzoekende meemaak. Want ik ben nog steeds op zoek naar werk. Wat doe je zoal, buiten het verwerken van de afwijzingen? Ja wat doe je zoal, bellen met medewerkers van de afdeling personeelszaken, die er steeds vaker niet zijn. “Nee, ze werkt alleen op maandag, woensdag en donderdag, tot half drie”. Sollicitatiebrieven schrijven, vacatures doorspitten en zoeken naar manieren om het werkloos zijn om te keren tot iets positiefs. Nieuwe dingen leren, mijn netwerk uitbreiden en mijn bijdrage leveren aan de participatiemaatschappij. Nu kan het, nu heb ik de tijd, dus kom maar op want ik kan mijn steentje bijdragen. Ik heb mijn pijlen gericht op vrijwilligerswerk bij de regionale bibliotheek.

Zo kan ik per direct beginnen bij de Bibliotheek Rijn en Venen. Een geweldige kans om ervaring op de doen op een webredactie. Ik kan me bezig houden met het verslaan van evenementen, stukje schrijven, fotootjes nemen en op de website plaatsen. Ik kan artikelen schrijven voor de bieb, nieuwsbrieven rondsturen, de website up to date houden. Kortom ik kan doen waar ik wat aan heb, waar ik mijn cv mee kan sieren. Ervaring, dat is het sleutelwoord, dat is wat bedrijven vragen. En ik kan dan zeggen dat ik voor de bibliotheek vrijwillig als redacteur werk. Mooier kan haast niet. Ik laat zien dat ik graag dienstbaar ben.

Bovendien krijg ik de kans om alle overige werkzaamheden te verrichten in de bibliotheek van Nieuwkoop of Alphen aan den Rijn. Allerhande werkzaamheden waardoor ik andere competenties onder de knie krijg. Klantgericht werken, herstellen van boeken, archiveren, en eigenlijk elke andere klus die nodig is een omgeving als een bibliotheek. Dat staat toch ook mooi op mijn cv, dat ik dat soort ervaringen heb opgedaan? Daar kan je toch ook mooi mee voor de dag komen wanneer je solliciteert naar een betaalde baan?

uwv2

Maar dan hebben we geen rekening gehouden met de almachtige UWV. Twee uur nadat ik als rechtgeaarde burger de aanvraag om vrijwilligerswerk te verrichten had ingediend krijg ik al een bericht in mijn postvak op mijn werkmap van het UWV. Mijn verzoek om vrijwilligerswerk te doen wordt afgewezen. Ik krijg volgens het UWV een uitkering en die wordt ingehouden wanneer ik besluit toch voor de bieb te gaan werken. Zij vinden dat het werk, waarvoor ik in aanmerking kom bij de bibliotheek, een betaalde baan is. Veel meer is er niet te melden door het UWV, ze willen niet dat ik vrijwilligerswerk ga doen voor de bieb.

Zodra ik het lees zakt de moed mij in de schoenen. Wat een teleurstelling. Het gemak waarmee ze mij een kans ontnemen. Ze kennen mij niet, ze hebben geen contact met mij gezocht, geen afspraak voor een consult om mij te vragen naar mijn beweegredenen. Helemaal niets van dat al. Er zit daar een mevrouw die met één pennenstreek mij de mooie kans ontneemt om dingen te leren, om voeling met het arbeidsproces te houden, om in een omgeving te werken waar ik mijn steentje kan bijdragen. Een kans om sneller weer een betaalde baan te krijgen. Het UWV werkt willens en weten niet mee aan mijn vooruitgang. Hoe is het mogelijk dat ze iemand die aantoont te willen zo dwarsbomen?

Ze hebben zelfs aangenomen dat ik een uitkering krijg, onterecht want ik krijg helemaal geen uitkering. Het is zelfs zo dat ik niet eens zeker ben van een uitkering. Ik krijg hopelijk voor 24 augustus uitsluitsel of ik in aanmerking kom voor een uitkering. Hoe kan dat? Twee maanden, juli en augustus, zonder geld. Mijn werkgever heeft op 1 april aangegeven bij het UWV dat ik mijn baan kwijt ben. Ik heb nog recht op twee maanden salaris vanwege mijn opzegtermijn van twee maanden, mei en juni. Na juni is het gedaan met mijn inkomen.

Dan krijg ik niets meer. Waarom duurt het tot 25 augustus voordat ik weet of ik een uitkering krijg? Ik werk sinds mijn vijftiende en ben sindsdien zeven maanden zonder werk geweest. Een half jaar zonder werk toen ik zestien jaar was en twee maanden werkloos toen acht jaar geleden een mooie baan in Alphen aan de Rijn werd opgeheven. Ik denk dat ik gewoon recht heb op een uitkering. Maar bij het UWV zijn ze er nog steeds niet uit.

Zodra de reclame van het UWV op de radio te horen is begint mijn bloed te koken. De mededeling die ze doen staat zo ver van de service die ze beloven. Je zou een hekel gaan krijgen aan Hans Böhm, de man die zijn stem uitleent aan de leugenachtige propaganda van het UWV. Een organisatie van medewerkers met het empathisch vermogen van een baksteen. Word je al niet als een klein kind behandeld, dan word je in ieder geval duidelijk gemaakt dat ze geen boodschap hebben aan wat jij als werkzoekende te melden hebt. Wij werkzoekenden zijn allen werkschuw tuig en dienen zo bot mogelijk behandeld te worden.