De keuken van Giphart XXVI

Ronald Giphart, de schrijver van onder andere GiphPhileine zegt sorry, en Ik omhels je met duizend armen, schreef een feuilleton voor de weekend-editie van De Volkskrant.  Dat deed hij niet alleen. Via social media als de Facebook-pagina Volkskrant Feuilleton vroeg Giphart zijn volgers om tips, ideeën en liet hij af en toe een poll op hen los. Zo kreeg je een mooi kijkje in de keuken van een schrijver en het ontstaan van een verhaal, boek of in dit geval een feuilleton.

giphartHet is voltooid verleden tijd. Het feuilleton is klaar. En toen ik het de eerste keer las dacht ik, “die Ronald Giphart is een empathische goedzak, hij heeft zelfs mededogen voor zijn zelf gecreëerde hoofdrolspelers”.  Er gaat op het eind niemand dood, er is geen ruzie, de vriendinnengroep lijkt hechter dan ooit, ze hebben weer een crisis overleefd, op naar de volgende. Het feuilleton heeft een open eind.

Ik moest gelijk weer denken aan de sketch van Jiskefet waar proleet Johnny in een boekhandel een boek gaat zoeken voor zijn vriendin. De enige voorwaarde waaraan het boek moest voldoen was een open einde. Zoals in dit feuilleton als het ware. “Een open einde,  jaaa?” Maar helaas had het boek volgens de vriendin van Johnny helemaal geen open einde, met alle gevolgen van dien.

Tijdens de Bastaardgroepbijeenkomst heb ik nog geopperd om een afgerond apocalyptisch einde aan het feuilleton te breien. Naar het voorbeeld van de prachtige Engelse series This Life en Cold Feet. Maar toen liet Ronald al doorschemeren dat hij het einde bij die series wel heel triest vond.

Bij This Life valt de groep juristen uit elkaar tijdens een bruiloft na bekend wordt dat één van de karakters haar vriend belazerd heeft en vreemd gaat met haar baas. Bij Cold Feet komt Rachel Bradley, één van de hoofdkarakters in de serie, te overlijden als gevolg van een auto-ongeluk. Twee schitterende series met, voor mij, een mooi afgerond einde. Misschien dat het in een volgend leven weer goed komt, maar nu even niet. Dat gevoel.

In één van de twee Bastaardgroepbijeenkomsten hadden we wel gesproken over de optie om iemand te laten overlijden. Je bent als schrijver een God van je eigen universum, dus alles is mogelijk. Dat ongeluk zou dan plaatsvinden tijdens de nieuwjaarsduik. Maar wie? Kleine Kick, er is niets zo dramatisch als het verlies van een kind. Of Opa Kick, die in eerste instantie op het eiland was gekomen om zijn dood aan te kondigen. En wat dan te kiezen, wat klopt voor het verhaal? Ook kwam ter sprake dat Opa Kick de kleine Kick zou redden van de verdrinkingsdood, en daarbij zelf zou komen te overlijden.

De schrijver heeft mededogen, ook met Opa Kick. Die wordt opgetakeld door een heli van de reddingsmaatschappij na een geweldig monoloog te hebben afgestoken voor zijn toehoorders. Ondanks dat Giphart Opa Kicks stem laat bibberen, kan ik me niet voorstellen dat hij ineens in de heli de spreekwoordelijke pijp aan de nog spreekwoordelijkere Maarten geeft. Daarvoor was zijn monoloog te helder, te diep en had hij geen enkele moeite om zijn woorden te vinden.

De laatste woorden van Opa Kick beslaan ongeveer één derde van de hele krantenpagina. Dat is toch wel wat anders dan “Cool it  Brothers…” de laatste woorden van Malcolm X voordat hij werd vermoord, “Kiss me, Hardy” van Lord Nelson of “My fun days are over” de laatste woorden gesproken door James Dean vlak voor hij zijn sportwagen in de prak reed.

Nu dat het allemaal voorbij is blijf ik toch met een vraag zitten, dezelfde vraag die Bibi aan Kick stelt: “En waar heb jij de hele tijd uitgehangen?” We zullen het helaas nooit weten. En waar kwam hij zo ineens vandaan, zo uit het niets om zijn zoon en zijn vader te redden uit de winterkoude golven? Net op tijd even de held uithangen, en zijn vrouw verwijten dat zij niets doet. Hij had het kunnen weten, want had Giphart niet eerder iets geschreven over de verlammende angst die haar kan overspoelen? En als Giphart het weet moet Kick het ook weten, het is tenslotte zijn vrouw. Maar goed, Kick vraagt op zijn beurt hoe Bibi het in haar hoofd haalt om hem die vraag te stellen. Hoe het ook zij, het is geen makkelijk koppel, die Kick en Bibi.

Als de wagneriaanse storm is gaan liggen en iedereen veilig uit zee gesleept is begint Opa aan zijn monoloog. In het kort: ga lekker vreemd, pak wie je pakken kan, zolang je maar van je partner houdt. Opa Kick heeft duidelijk nog sporen van een uitbundig leven ten tijde van het hippietijdperk en de vrije seksuele moraal van de jaren zeventig. En hij heeft waarschijnlijk veel geluisterd naar “Mensch durf te leven” van Dirk Witte.

In het begeleidend interview met de titel Faceboek als redacteur van Carlijn Vis met Ronald Giphart doet de auteur uit de doeken dat het nog niet eens zo makkelijk was, dit experiment, maar dat hij er wel veel plezier aan beleefd heeft. De interactie met lezers, via Faceboek en Twitter heeft hem aangenaam verrast. En het was natuurlijk heel prettig te lezen wat Giphart over de bloggers te melden had. “Wat hem in die veertig weken het meest verraste en ontroerde, was de betrokkenheid van Etienne Stekelenburg en Theo Stepper, twee lezers die een blog bijhielden over het feuilleton”. 

Ik neem aan dat ik ook even voor Theo mag spreken en mag delen dat het voor ons een bijzondere reis was. We mochten meeliften op het verhaal van Giphart, die ons tijdens de reis af en toe liet uitstappen om de bezienswaardigheden van het schrijverschap te laten zien. Het is voor ons zeker een stimulans geweest om zelf ook te beginnen met schrijven. Dat is dan het cadeau dat we van Ronald Giphart hebben mogen ontvangen. Een opstapje naar het schrijven van een boek.

Aan het eind van het interview brengt Giphart chef Jonnie Boer ten tonele. Boer gaat ten allen tijde voor perfectie, maar de chef maakt ook wel eens een pasta voor zijn dochter. Het zal goed smaken, maar heeft niet de perfectie van zijn sterrenrestaurant. Zo kijkt Giphart ook naar zijn feuilleton. Het is niet zijn meesterwerk, en hij twijfelt of hij het ooit tot zijn oeuvre zal rekenen. Het feuilleton is als de pasta voor de dochter van een sterrenchef. Dus dat is wat ik telkens rook. Die geur uit de keuken van Giphart, niet zomaar een gewone pasta maar de pasta van een Michelinsterrenchef, bereid voor wat hem het allerdierbaarst is.

 

 

 

 

 

De keuken van Giphart XXV

Ronald Giphart, de schrijver van onder andere GiphPhileine zegt sorry, en Ik omhels je met duizend armen, schrijft een feuilleton voor de weekend-editie van De Volkskrant.  Dat doet hij niet alleen. Via social media als de Facebook-pagina Volkskrant Feuilleton vraagt Giphart zijn volgers om tips, ideeën en laat hij af en toe een poll op hen los. Zo krijg je een mooi kijkje in de keuken van een schrijver en het ontstaan van een verhaal, boek of in dit geval een feuilleton.

giphartGiphart heeft mij aangenaam verrast met aflevering 39 van het feuilleton. Had hij ons in 38 nog achtergelaten met twee cliffhangers vanjewelste waarvan je dacht, volgende week wordt het spannend en knallen, neen niets van dat al. We gaan gewoon weer een tandje langzamer. De apocalyps nog even uitstellen. Bij het herlezen van deze aflevering dacht ik: maar natuurlijk. De apocalyps is niet now, maar in de allerlaatste aflevering uiteraard. Zo zie je maar weer, Giphart heeft meer verstand van schrijven dan ik van lezen.

We gaan de lezer eens laten zien hoe sterk de vriendengroep is, moet Giphart gedacht hebben. Of iets dergelijks, want zo komt het over op mij. Er hoeft niet veel gezegd te worden, maar je leest dat de meiden uit de groep in staat moeten zijn om het gewone leven weer op te pakken. Desnoods zonder hun kerels. Misschien lees ik het niet goed, maar ze hebben elkaar ook in tijden van crisis ontmoet en steun gezocht bij elkaar, daar bij die ontgroening in het begin van het feuilleton.

Zo te lezen kunnen ze elkaar ook met deze laatste crisis bijstaan. Ik had eerder gedacht dat de groep uit elkaar zou vallen. Ben ik misschien op het verkeerde been gezet? Nou dat niet denk ik, ik heb mezelf op het verkeerde been gezet. Wat is overigens mijn verkeerde been? Rare uitdrukking als je er zo bij stilstaat, met beide benen stevig op de grond.

Nu er in de op één na laatste aflevering nog wat gas wordt teruggenomen en de meidengroep nog eens wordt neergezet als hechte groep die zich er wel doorheen lijkt te slepen, moet de laatste aflevering van het feuilleton wel een Francis-Ford-Coppola-achtige-uitsmijter worden. Ik stel me zo voor dat in deze aflevering de heli’s net zijn opgestegen en richting het strandje vliegen. Maar zodra aflevering 40 begint moet Wagner toch wel aan staan dacht ik zo.

Tijdens de bespreking met de Bastaardgroep liet Giphart doorschemeren dat hij misschien wel twee pagina’s kon gebruiken voor de Apocalyps. Nu er nog maar één aflevering te gaan is lijkt dat ook wel nodig. Ik krijg ook het idee dat hij dat heeft kunnen regelen. Dan kan hij groots uitpakken. Om alles uit de doeken te doen, om alles een plaats te geven lijkt één pagina voor de laatste aflevering echt te beperkt. Maar wie weet hoe hij het voor elkaar speelt. Vooral omdat deze aflevering geen enkele onthulling weggeeft ga ik er stiekem van uit dat hij twee pagina’s krijgt voor een dubbelaflevering nummer 40. De cd van Wagner kan uit de kast volgende week.

Volgende week nog één feuilletonstukkie schrijven op mijn blog en dan kan de keuken van Giphart gesloten worden. Wie weet kan ik dan wat schrijven over de keuken van Theo Stepper, de meeblogger die ook een bijzonder keuken heeft waar allemaal lekkers uit komt. Wie weet kan ik dan eens een vorkje meeprikken met dat andere Bastaardgroeplid?

De keuken van Giphart XXIV

Ronald Giphart, de schrijver van onder andere GiphPhileine zegt sorry, en Ik omhels je met duizend armen, schrijft een feuilleton voor de weekend-editie van De Volkskrant.  Dat doet hij niet alleen. Via social media als de Facebook-pagina Volkskrant Feuilleton vraagt Giphart zijn volgers om tips, ideeën en laat hij af en toe een poll op hen los. Zo krijg je een mooi kijkje in de keuken van een schrijver en het ontstaan van een verhaal, boek of in dit geval een feuilleton.

giphartMijn vijfentwintigste blog alweer over het feuilleton van Giphart. Alhoewel ik het feuilleton vanaf de eerste aflevering met veel belangstelling gevolgd heb, heb ik niet consequent na iedere aflevering een blog geschreven zoals Theo Stepper dat wel na elke aflevering deed.   Ik bewonder zijn discipline. Soms las ik bij Theo in zijn blog dat we zonder dat we het van elkaar wisten op één lijn zaten. Andere keren belichtten we verschillende kanten van Ronald Gipharts feuilleton. Nu het eind nadert merken we allebei in onze blogs op dat de auteur in rasse schreden naar het einde schrijft.

Ik denk dat het verschil tussen een roman en een feuilleton het duidelijkst wordt aan het eind van het verhaal. Ik geloof dat het voor een roman niet zoveel verschil maakt of het verhaal afgerond is op pagina 473 of 476. Als het rond is op 473 is dat prima, als het nodig is om er drie pagina’s langer over te doen zal dat ook wel kunnen, zo lijkt mij. Misschien is het niet zo, maar het lijkt of je bij een roman wat meer ruimte hebt voor een mooie einde.

Bij dit feuilleton moet het klaar zijn op aflevering 40, je hebt geen aflevering 41 en de boel afsluiten op aflevering 39 is ook geen optie. Je hebt ook geen aflevering 40 en een beetje. Misschien dat Giphart het voor elkaar krijgt om wat meer ruimte te krijgen voor de laatste aflevering. Een soort dubbelaflevering wellicht die gewoon 40 genoemd wordt, maar dan nog heb je geen mogelijkheid om iets uit te lopen.

Het was in de laatste afleveringen dus wel duidelijk dat de feiten op tafel diende te komen. Dit wellicht om geen tijd en ruimte te verliezen aan sfeerbeelden, overpeinzingen en flashbacks naar het verleden.  De vaart zit er goed in en het is goed te zien dat Giphart tegen het einde zijn eigen plan trekt. Er is geen plaats meer voor Audience Participation Time zoals Frank Zappa het noemde wanneer hij de hulp van zijn publiek wenste op het podium. De hulp van het meelezende publiek op Twitter en Faceboek blijkt niet langer nodig. Geen polls meer die de plannen van Giphart nog kunnen verstoren.

Het verhaal loopt op zijn eind en de spanning loopt alleen maar op. Je voelt het bijna in elke zin. In de details die weggelaten worden. Want waar zou Kick uithangen? En in de details die we wel te weten komen. De smeuïgste details die we wel lezen, zoals de aanleiding tot het ongeluk waarin de vrouw van Silvijn is omgekomen. Een geweldig Giphart tafereel, alhoewel ik bekend ben met Gipharts werk had ik deze scene nooit aan zien komen. Het is ook geen wonder dat Kick niet op de begrafenis van zijn minnares aanwezig was, hij krijgt dat beeld ook nooit meer uit zijn hoofd natuurlijk. Hoe je het wendt of keert, hij is toch de oorzaak en het gevolg van haar dood. Onbedoeld uiteraard.

Op de vraag op de faceboekpagina of het huwelijk tussen Kick en Bibi standhoudt kan het enige antwoord nu toch alleen nog een keihard ‘Nee’ zijn, dacht ik zo. Dat Kick al de vriendinnen van Bibi langs is geweest voor wat avontuur lijkt mij voor Bibi toch al een reden om er een eind aan te breien. Maar nu ze weet dat hij ook nog andere dingen voor haar verzweeg, zoals zijn betrokkenheid bij de dood van een vrouw, zou je denken dat dat toch een laatste druppel zou zijn om haar te doen laten besluiten weg te gaan bij Kick.

En inderdaad, de volgende cliffhanger aan het eind van aflevering 38 van het feuilleton is dan ook dat Bibi haar jongste zoon Kick Jr. optilt en in zijn oor fluistert om er samen vandoor te gaan. Weg bij het feest? Weg van het eiland? Weg bij haar zogenaamde vriendinnen en weg bij de man van wie ze houdt maar wellicht nooit meer vertrouwt? De missie van Silvijn, om Bibi op te halen, lijkt kansloos. Met de nadruk op lijkt, want wie weet verdwijnt Bibi uiteindelijk toch nog met Silvijn. Je weet het tenslotte maar nooit in de liefde.

Over liefde gesproken: ik stel voor dat Corine Koole een interview met Bibi of Kick opneemt in het Volkskrant Magazine. Die hebben tenslotte genoeg stof om daarover een boekje open te doen in Koole’s rubriek ‘lust & liefde’.

Over lust gesproken: vandaag zag ik nog wat verleidelijke ‘Food Porn’, zoals mijn Amerikaanse vriendin Linda het ooit noemde, voorbij komen via de faceboekpagina van Ronald Giphart. Foto’s van de meest lustopwekkende gerechten, foto’s waarvan het water je in de mond loopt. Je reinste ‘Food Porn’ dus. Onze schrijver aan de lunch met Bart Chabot. Een feestmaal, tenminste zo zag het eruit. Wellicht inspiratie voor Giphart om voor de twee laatste afleveringen alles uit de keukenkastjes te halen en zijn lezers te verleiden met lekkers.

De keuken van Giphart XXIII

Ronald Giphart, de schrijver van onder andere GiphPhileine zegt sorry, en Ik omhels je met duizend armen, schrijft een feuilleton voor de weekend-editie van De Volkskrant.  Dat doet hij niet alleen. Via social media als de Facebook-pagina Volkskrant Feuilleton vraagt Giphart zijn volgers om tips, ideeën en laat hij af en toe een poll op hen los. Zo krijg je een mooi kijkje in de keuken van een schrijver en het ontstaan van een verhaal, boek of in dit geval een feuilleton.

giphartHet aftellen is begonnen, niet alleen omdat er nog maar drie afleveringen te gaan zijn voor het feuilleton van Giphart, ook in het verhaal zijn de feestgangers aan het aftellen naar het nieuwe jaar. Een nieuwe begin is ook altijd een reden om even terug te kijken naar wat geweest is. Bibi komt daarin tot de conclusie dat ze alles heeft verpest, dat haar man Kick alles heeft verpest, en dat iedereen alles heeft verpest. Niet echt een fijn idee om het nieuwe jaar in te gaan, zo lijkt mij.

In de zijlijn verteld Giphart dat bij het schrijven auteurs nog wel eens een zogenoemde logline gebruiken, als een geheugensteuntje, om hen bij de les te houden. Dat kan een zinnetje zijn, of in het geval van Giphart zelf soms een gedicht. Bij het schrijven van aflevering 37 had hij het gedicht Behoud van Hugo Claus naast zijn beeldscherm hangen. Toen ik las ‘Alles was voorbij. Liefde doodt’ in het monoloque intérieur van Bibi, dacht ik geen moment aan een gedicht van Hugo Claus maar aan Love Kills van The Ramones. Mijn associaties zijn meestal gelinkt aan muziek of aan Britse comedy van Monty Python, tot Little Britain of van The Young Ones tot The Office. Het gaat vanzelf, ik kan er niets aan doen.

Maar nu ik het gedicht van Hugo Claus gelezen heb, zie ik ook waarom Giphart het naast zijn beeldscherm had bij het schrijven van aflevering 37. En dat zijn gelijk van die momenten in het feuilleton waarvan ik denk:”Dank Ronald, voor het delen van je kennis en wetenswaardigheden.” Het is juist daarom zo prettig, de manier waarop Ronald Giphart zijn feuilleton schrijft. Je krijgt niet alleen een mooi verhaal, niet alleen een kijkje in de keuken van de schrijver maar ook nog eens minimaal één ‘weetje’ per aflevering. Als verzamelaar van nutteloze kennis is het altijd weer een verrassing voor mij als ik op zaterdag een nutteloos ‘weetje’ kan bijschrijven op de lijst van nutteloze kennis. Dat ga ik nog eens missen. Had ik zomaar het gedicht van Hugo Claus gelezen? Ik denk het niet.

Nog zo’n aangename wending in aflevering 37. Giphart laat zijn lezers niet achter met één cliffhanger, nee ditmaal zijn het er zelfs twee. Waar is Kick en wat wil Silvijn aan Bibi vertellen over de dood van zijn vrouw Nathalie en over Bibi zelf? En dan te bedenken dat in een eerder stadium Giphart niet zo’n zin had in cliffhangers, zoals we kunnen lezen in het artikel van Sara Berkeljon in een interview met de feuilletonschrijver van dienst. Niets is zo veranderlijk als een mens, nou ja het weer dan misschien maar de mens komt dan toch op een mooie tweede plaats.

Zoals ik in mijn vorige bijdrage al had gesuggereerd heeft Giphart al een blauwdruk liggen over de afloop van het feuilleton, de hoofdlijnen zijn bekend bij de auteur. Dat kan ook niet anders lijkt mij. In de zijlijn van aflevering 37 schrijft hij dan ook onder de kop Opzet dat hij voor de laatste drie afleveringen al een opzetje gemaakt heeft. En natuurlijk gaat hij daar niets over onthullen. Geen spoilers, je kan wel een idee hebben over wat er gaat gebeuren maar echt weten doe je het gelukkig ook niet.

Net zoals je soms kan ruiken wat er in de keuken bereid wordt, maar dan weet je nog niet wat er precies op tafel komt. Zolang het geen stamppot zuurkool is eet ik alles. Alleen de geur van zuurkool is al een reden om af te haken en een andere eetgelegenheid te zoeken. Vooralsnog ruik ik alleen oliebollen en appelflappen, logisch want er is nog steeds een oud en nieuwfeest gaande in het feuilleton. Lekker.

 

 

De keuken van Giphart XXII

Ronald Giphart, de schrijver van onder andere GiphPhileine zegt sorry, en Ik omhels je met duizend armen, schrijft een feuilleton voor de weekend-editie van De Volkskrant.  Dat doet hij niet alleen. Via social media als de Facebook-pagina Volkskrant Feuilleton vraagt Giphart zijn volgers om tips, ideeën en laat hij af en toe een poll op hen los. Zo krijg je een mooi kijkje in de keuken van een schrijver en het ontstaan van een verhaal, boek of in dit geval een feuilleton.

giphartDaar staan ze dan, eindelijk tegenover elkaar. Kick en Silvijn, als twee rivalen in het Wilde Westen in een verlaten straat voor een saloon, elk moment kan één van hen zijn figuurlijke revolver trekken. Giphart heeft weer voor een mooi filmisch beeld gekozen. Je weet precies welke spanning er bedoeld wordt tijdens de scene. Giphart schrijft

“De mannen stonden tegenover elkaar, de wasem van hun ademstoten wolkte ineen. Hun opstelling oogde als een klassieke gunslinger uit een western. Twee outlaws, in een verlaten straat, tegenover el-kaar, met hun handen op hun holsters. Good versus bad. Villain versus heroe. Gieren daalden neer op het dak van de saloon”.

Jammer dat de redactie het spelfoutje in ‘heroe’ heeft laten staan. Of heeft de redactie een voorkeur voor de Oud Engelse versie van ‘hero’, die uit de tijd van het Wilde Westen? Hoe het ook zij, ik hoorde de muziek van Ennio Morricone al aanzwellen. Het is mij sowieso opgevallen hoe vaak Giphart weetjes deelt uit de filmwereld, en het feuilleton roept bij mij toch al vaak filmbeelden op. Eerder had ik al geschreven hoe een scene mij deed denken aan still uit een Aki Kauresmaki-film, die Finse droefheid. Die noordelijke treurnis.

Er moet door Giphart naar een einde gewerkt worden omdat we nog maar vier afleveringen te gaan hebben. De confrontatie tussen Kick en Silvijn komt dan ook op een prettig moment. Kick wil weten wat Silvijn op het eiland komt doen, waar hij zich mee bemoeit en welk spel hij speelt. Het is Silvijn die in dit duel het spreekwoordelijke eerste rake schot afvuurt.

“Mijn vrouw, de moeder van de kinderen die ik niet heb gehad, is verongelukt terwijl ze naar jou op weg was, Kick. Jij bent medeverantwoordelijk voor haar dood, en dat weet je. Denk je dat ik een spel speel?” 

Kick lijkt als door een kogel geraakt door deze onverwachte aanval van Silvijn. Kick suggereert dat Silvijn hierom uit is op wraak, om de dood van zijn vrouw Nathalie te wreken op het eiland. Silvijn richt nog één keer voor een genadeschot om het duel te beslechten. ‘Nee, ik ben niet naar Vlieland gekomen om wraak te nemen, ik ben gekomen…..omdat ik van Bibi hou,” zegt Silvijn. “Ik hou van Bibi en ik denk dat ze ook van mij houdt. Daarom ben ik op Vlieland.” Kick is gevloerd, het zijn die woorden die hem het meeste raken. Die scene komt bij mij voorbij als duel in een film.

Wordt het voor de schrijver niet steeds moeilijker die laatste vier afleveringen? Nu er tegen het einde geen tijd meer te verliezen is. Nu aflevering 40 nadert lijkt er meer vaart in het verhaal te zitten. Tenminste dat gevoel krijg ik toch. Geen tijd om uit te wijden. Mooie bespiegelingen of anderszins fraaie teksten. Wat geef je alvast weg zo voor het slotakkoord, wat wil je perse voor de laatste aflevering houden? Hoe kan je de laatste vier afleveringen spannend houden? Dat lijkt mij een karwei van jewelste.

Ik neem aan dat de blauwdrukken voor die laatste vier afleveringen al klaar liggen. Misschien ruwe schetsen, misschien al uitgewerkt. Ik kan me niet voorstellen dat de schrijver niet is voorbereid om het verhaal mooi af te ronden. Je zal maar in de laatste week zitten en alles al hebben weggegeven, of te weinig ruimte hebben om alles wat je nog wilde zeggen te kunnen delen met je lezers. Dat gaat Giphart toch niet overkomen, hij zal het eindresultaat toch enigszins voorbereid hebben? Hij laat het toch niet gebeuren dat de Coq au vin de keuken uit komt zonder de kip omdat hij er niet op voorbereid was dat er kip in moest?

 

 

 

 

 

De keuken van Giphart XXI

Ronald Giphart, de schrijver van onder andere GiphPhileine zegt sorry, en Ik omhels je met duizend armen, schrijft een feuilleton voor de weekend-editie van De Volkskrant.  Dat doet hij niet alleen. Via social media als de Facebook-pagina Volkskrant Feuilleton vraagt Giphart zijn volgers om tips, ideeën en laat hij af en toe een poll op hen los. Zo krijg je een mooi kijkje in de keuken van een schrijver en het ontstaan van een verhaal, boek of in dit geval een feuilleton.

giphartDat er niet alleen feuilletons uit de keuken van Giphart komen, dat weet een kind. Hij schrijft romans, verhalen, een novelle, over eten, columns, hij werkt mee aan tv programma’s, leest voor aan bejaarden in kleine zaaltjes en nog zo wat. De dis die ik afgelopen zondag in De Melkweg opgediend kreeg was heel erg smaakvol. De Matennaaiers, zoals het programma heet, werd voor de laatste keer ten tonele gevoerd.

Natuurlijk stond bij dit programma Giphart niet alleen in de keuken maar had ook Nico Dijkshoorn wat pannetjes op het vuur staan. Onder aanvoering van regisseur Wilfried de Jong, die met de verschillende gerechten een mooi menu had samengesteld, werd De Melkweg een naar vers brood riekende keuken waar verhalen, gedichten en de muziek van Hank Five werden uitgeserveerd. Dit tot groot genoegen van de aangeschoven gasten.

Vooral het verhaal van Giphart over zingen in het café met vrienden was herkenbaar. Dat had ik zelf nog niet zo lang geleden meegemaakt, dus ik had een beetje een idee hoe de sfeer was in zijn verhaal. Hilarisch was het zingen van Dijkshoorn en Giphart. Had Ronald eerder nog verteld dat hij niet kon zingen, welnu met een autotuner kan iedereen zingen. Dat blijkt wel weer. Zelfs Giphart kan dan zingen. Het duet nam een mooie wending toen beide heren elkaars werk gingen bekritiseren. Zo kreeg Giphart van Dijkshoorn te horen dat hij nooit iets alleen kan schrijven maar altijd hulp nodig heeft van een clubje meelezers op Facebook en Twitter. Maar goed, je had er gewoon bij moeten zijn om er van te kunnen genieten.

Terug naar het feuilleton, want daarom zijn wij hier. Aflevering 34 krijgt de titel De Val, maar een verwijzing naar het boek van Albert Camus uit 1956 heb ik niet kunnen ontdekken. Geen vrouwen die van bruggen springen, geen mannen die verzuimen om hulp te bieden en zichzelf daarover verbazen. Zoveel drama is er nog niet. Nee, de titel komt terug in het allerlaatste woord van aflevering 34. Nu het ‘naming and shaming’ goed en wel is aangevangen, lijken de hoofdpersonen stuk voor stuk als domino’s om te vallen. Of van hun voetstuk te vallen zo u wilt. “Er was het besef dat er gepraat moest worden. Als ze dat nu niet deden zou de vriendschap, na bijna twintig jaar, geheid uit elkaar spatten. En wellicht vier relaties meesleuren in de val”.

Hoe is het toch mogelijk dat zo’n hechte club vrienden er pas na twintig jaar achter komt dat de loyaliteit niet altijd bij vriendschap ligt wanneer het komt op overspel of vermeend overspel met de partner van je beste vriend of vriendin? Zijn ze er altijd blind voor geweest? Hebben ze het altijd gedoogd? Zijn de geheimen echt altijd zo goed geheim gebleven? Knap als dat zo lang onder de pet blijft. Maar het domino-effect lijkt hier zeker plaats te vinden. Eén dominosteentje krijgt een zetje en sleurt alles wat in de buurt staat mee in zijn val.

Silvijn, de grote onbekende voor de groep heeft dat eerste zetje gegeven. Maar we weten nog steeds niet waarom. Was het wraak op Kick, omdat hij met zijn inmiddels overleden vrouw lag te rolbezemen, om met Koot & Bie te spreken? Een poging om Bibi voor zichzelf te krijgen en aan te sturen op een breuk tussen Kick en Bibi? Het lijkt alsof Silvijn de plank heeft misgeslagen wanneer hij Bibi op deze manier voor zich wil winnen. Ze reageert niet op het berichtje van Silvijn die haar vraagt of ze hem wil bellen. Ik zou graag weten of hij nog meer geheimen heeft om te delen. Maar Bibi niet. Bibi is hem helemaal zat zo lijkt het en ze reageert niet op het bericht waarin hij zegt haar nog iets te moeten vertellen. Jammer, want misschien is het cruciale informatie. Ze zal het niet weten, nog niet weten tenminste.

En zo heeft ook deze aflevering weer een mooie cliffhanger. Giphart heeft niet zo veel tijd meer om met het plot op tafel te komen. Het mooiste is wanneer alles in de laatste aflevering samenvalt uiteraard. Het moet niet zo zijn dat je tijdens je voorgerecht al verlangt naar je toetje. Nee, eerst genieten van het voorgerecht, dan de hoofdmaaltijd en dan het toetje. Gewoon rustig afwachten wat er uit die keuken van Giphart tevoorschijn komt.

De keuken van Giphart XX

Ronald Giphart, de schrijver van onder andere GiphPhileine zegt sorry, en Ik omhels je met duizend armen, schrijft een feuilleton voor de weekend-editie van De Volkskrant.  Dat doet hij niet alleen. Via social media als de Facebook-pagina Volkskrant Feuilleton vraagt Giphart zijn volgers om tips, ideeën en laat hij af en toe een poll op hen los. Zo krijg je een mooi kijkje in de keuken van een schrijver en het ontstaan van een verhaal, boek of in dit geval een feuilleton.

giphartNet weer met veel plezier het feuilleton gelezen, aflevering 33 alweer. Nog zeven te gaan. Hoe dichter we bij het einde komen, des te groter het plezier bij de avonturen van De Vijf. Het lijkt een hechte groep, De Vijf en hun aanhang. Zo hecht zelfs dat het lijkt alsof ze niet alleen lief en leed delen maar ook hun echtgenoten. Hoe hecht wil je het hebben? Toch lijkt het niet de bedoeling, er komt ruzie van. Iedereen is vóór liefde en vóór vrijheid, ook in deze vriendenclub, maar als het té letterlijk genomen wordt zijn er toch ook weer mensen die uiteindelijk denken dat het best wat minder kan met al die liefde en die vrijheid.

Na het tweede bijeenkomst van de Bastaardgroep, de groep meelezers die met schrijver Giphart graag tot sluitingstijd in het café hangt, is het ook weer spannend om te lezen wat Giphart doet met de breinbruissessie. De grote en kleine verhaallijnen zoals ze in De Bastaard over tafel zijn gegaan komen soms in print weer in het feuilleton. Zo was de klap, uitgedeeld door een boze vrouw in een druipend badpak, die avond al gegeven. “Dat is een mooi beeld”, zo zei Giphart. Ik heb er ook gelijk een beeld bij. Een mooie sterke vrouw in badpak die het niet langer pikt en haar overspelige vent een muilpeer geeft. Women’s Lib in haar puurste vorm.

Na twee ontmoetingen met Ronald Giphart is het ook prettig een beeld te hebben van de schrijver. Hij is net als ik een kind van onze tijd, de jaren zeventig en tachtig. De tijd waarin we groot zijn geworden. Generatiegenoten. Dat beeld had ik gelijk toen ik las dat Frederique het bandje van haar camera te ver had doorgespoeld. Natuurlijk, voor Giphart is  het, net als voor mij, volkomen normaal dat een filmpje op een bandje staat. Opgegroeid met Video 2000, Betamax en VHS. Voor ons staat film op een band, een videoband, zo groot mogelijk. Echter, dit verhaal speelt op de rand van 2012 en 2013, daarbij hebben we te maken met de professionele cameravrouw Frederique.

Ik neem stiekem aan dat Frederique toch wel gewoon een digitale filmcamera heeft uitgekozen om mee te nemen als ze onderweg wat wil filmen. En zover ik weet worden scenes opgeslagen in een bestand. Ze had uiteraard gewoon de scene aangeklikt met de kleine Kick om hem te laten zien wat ze opgenomen hadden. Dus in dat geval is er van te ver terugspoelen geen sprake. Misschien had ze wel gewoon nieuwsgierig kunnen zijn naar wat de jongens gefilmd hadden met haar camera. Frederique is een pro die geïnteresseerd is in het filmvak, ook al is het door kinderen gefilmd en had ze wellicht op die manier ontdekt wat Kick allemaal te zeggen had over Nathalie.

Over dat soort dingen ga je als lezer nadenken wanneer je er wat meer bij het verhaal betrokken bent. Wellicht had ik er overheen gelezen als ‘gewone’ lezer, maar goed ik ben geen gewone lezer want ik lees het feuilleton minstens drie keer achterelkaar. Misschien valt er iets op dat na één keer lezen niet gelijk opgemerkt wordt. En daar kan ik dan weer over schrijven in mijn blog, en kan ik het misschien ter tafel brengen als er nog eens een Bastaardgroep bijeenkomst komt. Wie weet, de Bastaardgroep met een platbodem naar Vlieland, rondhangen op het eiland en een beetje creatief zijn met z’n allen.

En misschien kan Giphart ondertussen een potje koken voor de groep in zijn keuken. Daar komen creatieve gerechten uit, zo heb ik vernomen. Ik zou gelijk intekenen.