Dagboek van een werkzoekende #22

catch22Vandaag, terwijl ik een uur bezig ben met wéér een motivatiebrief schrijven en wéér een cv invullen, overvalt mij de gedachte: Waar doe ik het nog voor? Ik had al eens gelezen over sollicitatiemoeheid, hoe zinloos het allemaal lijkt als je van te voren weet dat je toch geen uitnodiging krijgt voor een gesprek. Laat staan dat je nog in aanmerking komt voor een baan.

Ik ben nu dus iets langer dan een jaar werkzoekende. Ik dacht binnen een jaar wel iets gevonden te hebben. Dat is helaas niet zo. Ik moet accepteren dat mijn kennis, ervaring en vaardigheden voor al die banen waarop ik gesolliciteerd heb, op wat voor manier dan ook, te kort schieten. Daar moet ik iets aan gaan doen. Scholing lijkt mij de enige oplossing.

Er is genoeg dat ik nog kan leren. Maar helaas heb ik een UWV uitkering van iets meer dan €1000,– en wat kost een cursus tegenwoordig? Dat is dus de paradox. Mijn ervaring en vaardigheden schieten tekort om uitgenodigd te worden voor een gesprek en mijn UWV inkomen is te laag om die vaardigheden en ervaring door middel van een opleiding of cursus bij te spijkeren.

Een typisch geval van Catch-22, de paradox waarin het onmogelijk is om vooruit te komen. De twee tegenstellingen houden de situatie in stand. Ik kom niet aan het werk vanwege het ontbreken van vaardigheden en omdat ik niet werk (en dus niet genoeg geld heb voor een opleiding) zal ik geen opleiding kunnen volgen om die ontbrekende vaardigheden en ervaring bij te leren.

Om die cirkel te doorbreken heb ik nu contact opgenomen met mijn ex werkgever om te vragen hoe ik bij dat opleidingsbudget kom van €1000,– die in mijn ontslagovereenkomst staat. Het wordt tijd voor een nieuwe opleiding of op z’n minst een cursus. Mijn leergierige karakter schreeuwt om leerstof en mijn werkzame toekomst is er misschien mee te redden. Afwachten dus of ik nog recht heb op dat opleidingsbudget uit de ontslagregeling.

 

 

Dagboek van een werkzoekende #21

Status QuoStatus quo, kent u die uitdrukking? Nee, ik heb het niet over die band die in vijftig jaar tijd geen akkoord veranderde en telkens dezelfde liedjes ten gehore bracht in afgeladen stadions. Ik heb het over de status quo als toestand die maar niet wil veranderen. Ik wil wel verandering want ik wil aan het werk. Nog een paar weken en dan ben ik een jaar zonder werk. Mijn toestand is in een jaar weinig veranderd, helaas. Veel politici, en vooral conservatieve politici, streven naar een status quo. Het handhaven van een toestand zoals het nu is. En als je de politieke ontwikkelingen bekijkt lijkt het eerder alsof men terug wil naar de ‘status quo ante bellum’, waar oorspronkelijk de term etymologisch gezien van af stamt. Dus wie niet werkt moet armoe lijden. Net zoals voor de oorlog in de vorige eeuw. 

Werklozen zijn de leprozen van deze tijd, blijkbaar. Ze zijn lui, houden liever hun hand op, gaan liever naar het UWV dan dat ze solliciteren. Er is werk zat maar ze willen gewoon niet omdat hun uitkering veel te hoog is. En als er echt geen werk is kun je altijd nog aan het werk als waarzegger. Het wachten is op de UWV medewerker die een werkzoekende een baan aanbiedt in de prostitutie.

Het Centraal Plan Bureau komt met het geweldige plan om de uitkering van 70% van het laatstverdiende loon terug te brengen naar uhh veel minder. Want dat luie werkschuwe tuig krijgt geen prikkel om werk te zoeken. Ze nemen alleen een baan als ze de hoofdprijs krijgen. Even voor het Centraal Plan Bureau; ik ben het afgelopen jaar nog nooit uitgenodigd voor een gesprek, laat staan dat er een looneis op tafel is geweest. Als ik een baan heb waarmee ik mijn eten, drinken, mijn benzine en mijn hypotheek kan betalen neem ik die gelijk aan. Misschien wil het CPB dat ik mijn huis verkoop en onder een brug ga wonen zodat ik met 40% van mijn laatst verdiende loon kan rondkomen. Ik heb werkelijk geen idee wat er om gaat in de hoofden van die mensen.

Onze goedlachse premier Mark Rutte vond het belachelijk dat ik in de eerste week na mijn ontslag al naar het UWV ging om een uitkering aan te vragen. Ik had eerst een baan moeten gaan zoeken en als dat niet is gelukt, dan pas een uitkering aanvragen bij het UWV. Rutte, die er zo prat op gaat dat hij midden in de maatschappij staat omdat hij een paar uur les geeft op een school, kent blijkbaar de wetgeving niet wanneer het werkloosheid betreft. Je bent als afgeschreven personeel na een reorganisatie namelijk verplicht om je binnen een week te melden bij het UWV. Doe je dat niet, dan krijg je geen uitkering, wordt je ziektekostenverzekering niet doorbetaald, heb je niks, geen eten, geen drinken, geen geld voor huur, hypotheek, telefoon, internet, benzine, OV-kaart en al die andere materiële zaken die je nodig hebt om een baan te zoeken.

Het UWV heeft een potje gevonden om werkzoekenden aan het werk te krijgen als waarzegger. Nee, het is geen Draadstaal-sketch. Bij het UWV is een potje gevonden om mij als waarzegger aan het werk te krijgen. Wat gaat er om in die bollen bij het UWV. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat die hele afdeling bij het UWV tijdens de vrijmibo zich collectief een bult heeft gelachen. Iemand heeft een weddenschap gewonnen, dat kan niet anders. “Hé John, wedden dat ik dat erdoor krijg van die waarzeggerscursus”? “Nee man tuurlijk niet, wie gaat er nou op een waarzeggerscursus met baangarantie”? “Ik wed om twee kratten bier dat ik volgende maand een paar van die werklozen op de waarzeggerscursus heb”. “Dat plan is zo absurd dat ik de inzet verdubbel met nog eens twee kratten”. Het was erg gezellig en het bier vloeide rijkelijk op vrijmibo bij het UWV.

 

De WordPress Versneller

wordpressDat pik ik mooi even mee, ik kan weer een competentie bijschrijven op mijn cv. Laatst moest ik op de website van het UWV een lijst met competenties invullen; wat kan ik, wat weet ik en wie ben ik. Na een flink aantal uur sleutelen, tweaken en knutselen aan de instellingen van mijn WordPress weblog kan ik mezelf met trots een WordPress Versneller noemen. Vrees niet, ik ga niemand lastigvallen met een uiteenzetting over WordPress plugins, W3 Total Cache configuraties en Cloudflare instellingen, maar het blijkt dat je zonder veel kennis van zaken, met hulp van Google en wat gezond verstand een wiel kan uitvinden waarvan je twee weken geleden het bestaan nog niet wist. 

Omdat ik de laatste tijd door vrienden en kennissen attent word gemaakt dat mijn weblog wel heel erg langzaam zichtbaar wordt, moet ik toch eens kijken wat hieraan te doen is. Vooral op tablets en mobieltjes blijkt de site nauwelijks te laden. Sommigen laten weten dat ook op hun laptop mijn zin en onzin nauwelijks te volgen is. Zo zonde.

Heb ik eindelijk een leespubliek, blijkt dat het publiek telkenmale op de proef gesteld wordt met een downloadtijd van een paar minuten. Vandaar dat ik hier maar eens ingedoken ben. Ik heb sinds zeven april jongstleden wat meer tijd omdat mijn functioneren overbodig werd bij mijn werkgever. Laat ik die nieuw herwonnen tijd dan ook eens nuttig besteden. En leergierig als ik ben beleef ik veel plezier aan het uitpluizen van WordPress. Er is hulp genoeg van handige types, WordPressnerds en pc-specialisten die mij door de problemen loodsen met ‘walk throughs’, handleidingen, screenshots, suggesties, tips en trucs. En zeker nu ik de laadtijd heb kunnen terugbrengen tot onder de twee seconden ben ik trots om te zeggen: “Ik ben een WordPressversneller”.

En nu weer aan het werk met de Photoshop- en Illustratorcursus. Er is goede hoop dat ik dat ook kan leren. Werkloos zijn heeft zo zijn voordelen, al kost het dertig procent van je inkomen, het levert ook wat op. Vooral veel kennis en het plezier van de vergaarde kennis te gebruiken. Wie weet, misschien wel in een volgende baan.

Page load tijd

Dagboek van een werkzoekende #6

werkloosHet is waar, werkloos zijn is geen pretje. Als ik dadelijk een werkloosheidsuitkering ontvang is mijn inkomen beduidend minder. Meer dan 30 procent minder dan ik op mijn rekening kreeg toen ik nog werkte. Ik zal mijn uitgaven moeten beperken. Moet een hobby zoeken die minder geld kost dan het verzamelen van vinyl. Geen obscure psychedelische garagerock elpees of punk- en new wave-singeltjes meer kopen. Minder vaak uit eten, en misschien weer wat abonnementen opzeggen. Jammer want ik ben gehecht aan mijn zaterdagkranten met al die mooie bijlagen en magazines. Minder boeken, minder concerten. Maar werkloos zijn heeft ook voordelen, zo blijkt nu, Dus de focus ligt op de voordelen. Ik ben niet hopeloos.

Zo kan ik werken aan mijn slaaptherapie. De opdracht van het Slaapwaakcentrum in Heemstede: ‘s avonds om twaalf uur naar bed en ‘s morgens, nou ja ‘s nachts eigenlijk, om vijf uur eruit. Dat doe ik dus en volgens mij levert het nog resultaat op ook. Als ik zou werken zou ik als een zombie op het werk rondlopen. Met zo’n opdracht, wat neerkomt op dat je jezelf moet uitputten, kan je niet werken. Tenminste, nog niet. Nu sta ik monter en fier om vijf uur naast mijn bed. Ik hoop dat ik met deze methode sneller in slaap val, sneller dan drie of vier uur in de nacht zoals ik gewend was. Soms viel ik om half zes pas in slaap en dan ging om kwart over zes de wekker om naar het werk te gaan. Dus ik kan nu gewoon werken aan een spoedig herstel. Dat is alvast één voordeel. Maar er zijn er meer.

Het tweede voordeel is dat ik energie heb om eens een uurtje te schoffelen in mijn tuin. Door gebrek aan vitaliteit en met een hernia-verleden kwam het daar nooit van. Maar elke dag een uurtje, als het weer het toelaat, is geen probleem. Zodra de vermoeidheid, door de weinige uren aan slaap, mijn lijf in kruipt, of ik rugpijn voel, stop ik gewoon en ga ik weer op zoek naar vacatures. Dan duik ik achter de pc met een bak koffie, op banenjacht.

Nog een voordeel van mijn werkloosheid; omdat ik van de diëtiste geen koolhydraten mag kan ik geen gewoon brood eten. Ik mag wel koolhydraatarm brood. Bij de lokale bakker hebben ze heerlijk brood, maar als ik die uit mijn werk zou moeten kopen is die al lang uitverkocht uiteraard. Nu loop of fiets ik om negen uur naar de bakker voor een heerlijk versgebakken koolhydraatarm broodje. Ook dat draagt bij tot een betere gezondheid.

Zo zie je maar, werkloosheid heeft ook mooie kanten. Ik kan weer een beetje gezond worden. Nog zo’n voordeeltje, ik kan aan mijn cursus Photoshop en Illustrator werken. Ik kan mijn dagelijkse rondje door de polder lopen of fietsen voor de nodige lichaamsbeweging. En wie weet kan ik nu eindelijk eens verder met het schrijven van mijn boek. Dat project staat door de lichamelijke en mentale vermoeidheid ook nog in de ijskast.

Wanneer ik aanspraak kan maken op een uitkering krijg ik minder dan 70 procent van mijn laatstverdiende loon, maar ik krijg er een dijk van een gezondheid voor terug, zeker weten.

 

 

De keuken van Giphart XVIII

Ronald Giphart, de schrijver van onder andere GiphPhileine zegt sorry, en Ik omhels je met duizend armen, schrijft een feuilleton voor de weekend-editie van De Volkskrant.  Dat doet hij niet alleen. Via social media als de Facebook-pagina Volkskrant Feuilleton vraagt Giphart zijn volgers om tips, ideeën en laat hij af en toe een poll op hen los. Zo krijg je een mooi kijkje in de keuken van een schrijver en het ontstaan van een verhaal, boek of in dit geval een feuilleton.

giphartWe zijn er bijna. Het eind van het feuilleton komt in zicht. Giphart heeft met de krant afgesproken dat na 40 afleveringen een eind komt aan het feuilleton. Nog 9 afleveringen te gaan. Na de kroningspauze heeft Giphart de draad weer opgepakt. Toch raar zo’n weekje geen feuilleton, het is iets om naar uit te kijken, de zaterdageditie van de Volkskrant. Moeten we over 10 weken maar een andere reden zoeken om een Volkskrant te halen, of een misschien een andere krant kopen.

Ik ga het zeker missen dat wekelijkse kijkje in de keuken van Giphart, want ik voel me betrokken bij het verhaal. Misschien omdat ik me meer verdiep in het verhaal dan de gemiddelde lezer. Omdat ik een blog schrijf over het feuilleton, omdat het mij inspireert om zelf ook te schrijven en misschien ook omdat ik er van kan leren. Daarbij helpt het zeker dat Giphart veel deelt op Facebook en Twitter. Je krijgt het idee dat je mee kan denken, wat er gebruikt wordt van je inbreng weet je niet, maar de mogelijkheid om mee te denken is er. Voor mede blogger Theo Stepper werd het wel heel concreet, die kans om mee te denken met het feuilleton, toen hij de uitnodiging kreeg van Ronald Giphart om eens een boom op te zetten over hoe het feuilleton verder zou kunnen lopen. Zijn ervaring is te lezen in zijn blog Wordt Vervolgd.

En nu weer verder met het verhaal. We moesten een weekje wachten om te weten wat er zou gebeuren na de vlucht van Bibi. Ze had gesuggereerd dat haar vriendin Frederique een geheime relatie had met haar man Kick. Dat is wat ze van Silvijn gehoord had, de man met wie ze zelf een geheime liefde deelt, Silvijn kende Kick van een ontmoeting in Barcelona. Dat had Giphart ons eerder al verteld. Hij noemt dat een ‘ankertje’. Mooi zo’n haakje in een eerder stadium van het verhaal waar je later nog eens een gebeurtenis aan kan ophangen. In de zijlijn beschrijft Giphart dat hij vaak nog niet weet of zo’n ‘ankertje’ wel van pas komt, of hij er wat mee kan. Als het achteraf niets toevoegt schrapt hij het haakje gewoon uit het verhaal.

Bibi was het gezelschap dus ontvlucht na haar uitspraak over Kick en Frederique. Ze had helemaal geen zin meer in al die mensen. Ze wilde weg, gewoon weg van alles. En wat moet je dan? Er moet wat gebeuren met dat gegeven. Je kan als schrijver in je verhaal toch niet zomaar iemand zonder jas de sneeuw insturen zonder dat er iets op volgt. Dat zou heel raar zijn. Dus bedacht Giphart dat Pim de man van Frederique recht had op een uitleg. Uitleg over wat Bibi zoal beweerde, dat zijn vrouw vreemd ging met haar man. Hij wilde het niet geloven en wilde weten hoe ze daarbij kwam, bij die onzin.

En dan komt Giphart met zijn ‘ankertje’, Silvijn had niet alleen Kick gezien in Barcelona, maar uit dezelfde hotelkamer kwam ook Frederique. Pim herinnert zich dat zijn vrouw met een vriendin naar Barcelona was geweest, een jaar of vier geleden. Nu gelooft hij Bibi. Zij hebben een speciale band Pim en Bibi. Giphart heeft mooi uitgelegd hoe die band ontstaan is en waarom zij zo erg op elkaar gesteld zijn. En hoe het bijna fout ging, maar dat de twee  zich konden beheersen en zich niet aan elkaar vergrepen. Dat vertrouwen heeft hun vriendschap alleen maar hechter gemaakt zo lijkt het. “We moeten dit niet doen”, zeiden ze tegelijk tijdens een omhelzing. Mooi dat ze het tegelijk zeiden, dan was het voor niemand een pijnlijke teleurstelling of afwijzing. Ze voelde hetzelfde, soulmates, dikke vrienden. Aflevering 31 eindigt met een verwarde Pim die op de fietst springt en waarschijnlijk verhaal gaat halen bij zijn vrouw Frederique. Wat zich daar afspeelt lezen we in aflevering 32, of 33 wellicht.

Ik heb vandaag van mijn tweede les van de cursus ‘Autobiografisch Schrijven’ genoten. Een prettige cursus waar ik nuttige schrijftips krijg. Ondertussen heb ik van Giphart, gewoon door zijn feuilleton te volgen, ook al mooie tips gekregen over stijlfiguren, schrijftechniek, over ‘ankertjes’,  over hoe leuk het is om regelmatig wat weetjes te delen met je lezers, en nog meer van dat moois. Dat komt allemaal van pas in het boek dat ik op het moment aan het voorbereiden ben. Niet alleen het lezen van het feuilleton, het volgen van de Facebookpagina en de ontmoeting met de auteur geeft enorm veel plezier, ook het leren van wat een schrijver doet geeft inspiratie. Misschien komt het door mijn in de jaren zeventig aangenomen ‘Do It Yourself’ adagium van de punkgeneratie waardoor ik als 15-jarig jochie een gitaar ter hand nam en zelf muziek ging maken. En nu na zoveel inspiratie en kijkjes in de keuken van Giphart wil ik het zelf ook wel eens proberen, een boek schrijven.

 

Autobiografisch schrijven, leuk…

in DunkeldZondag 28 april is het dan zover, de eerste les van de cursus Autobiografisch Schrijven. Het lijkt mij handig om eerst kennis te vergaren voordat ik mijn reisverhaal ga schrijven. Zal je net zien, ben je lekker bezig, je typt het eelt op je vingers en dan blijkt dat je alle wetten van het autobiografisch schrijven hebt overtreden. Dus alsof het zo moest zijn kwam via LinkedIn een aanbieding om de cursus te gaan volgen. ‘Gelijk doen’, dacht ik zo. 

De lessen worden gegeven in Books & Bubbles, op zondagmiddag. Heel fijn tijdstip en een fraaie locatie. Maar voordat ik de les betaald heb kreeg ik gelijk huiswerk.

1) Ik moet twee foto’s meebrengen van mezelf, geen pasfoto’s maar foto’s waarop een omgeving te zien is. Dat kunnen mensen zijn, gebouwen of een stuk natuur. Dus even zoeken in mijn plakboek wat ik mee zal nemen. Waarschijnlijk worden dat twee foto’s die gemaakt zijn tijdens mijn muzikale rondreis door Europa in 1989 / 1990.

2) Ik moet een lijst maken van drie dingen die mij gevormd hebben. Dan denk ik gelijk aan de muziek, mijn reisjes en de vrienden en vriendinnen die ik zoal gekend heb.

3) Is de lastigste, drie positieve en drie negatieve ervaringen. Hoe te kiezen? En wat als in eerste instantie de negatieve achteraf toch heel positief blijkt te zijn? Daar moet ik nog eens over nadenken.

Maar in ieder geval is wel duidelijk dat het de diepte in gaat met dat autobiografische geschrijf. Dus niet ‘en toen gingen we dit, en toen gingen we dat’. Gelukkig maar, ik heb er enorm veel zin in. Wie weet wordt het nog eens wat met dat boek. EinScotland1989

Vooruit weer verder..

Het kriebelt weer. Ik moet weer eens wat gaan leren. Het laatste project was een cursus Copywriting bij de NHA. Leuke cursus, maar ik wil nu weer gewoon les van een leraar of een lerares. Les van een mens, in plaats van een beeldscherm met opdrachten. De cursus met een goed cijfer volbracht, maar het gaf eigenlijk niet dezelfde voldoening als de cursussen of workshops onder aanvoering van een docent. SCHOOLBORD-ERASMUS-UNIVERSITEIT-KRIJT-LEERKRACHT

Het grote doel is nog steeds tekstschrijver worden. Dus oefenen, lezen over schrijven en nog veel meer oefenen. Voor GeschiedenisBeleven.nl schrijf ik inmiddels alweer een jaar of drie geschiedenis. Ik heb mezelf aangeboden bij een lokale politieke partij om de website van teksten te voorzien. En er is een sollicitatie de deur uit naar een muzieksite, als recensent.

Maar daarbij ben ik leergierig en dus ook maar weer eens gekeken naar een cursus. Toch eens even gekeken wat de Hogeschool Utrecht voor mij kan betekenen. Die biedt een mooie cursus om te leren schrijven voor het internet en intranet. Een mooi programma waar ik wel mee uit de voeten kan. En een vervolgcursus is ook aanwezig. Het kriebelt.

Zal het er ooit van komen? Zal ik het durven? Zal ik mezelf goed genoeg vinden?