Dagboek van een werkzoekende #20

ongeschiktWanneer er een afwijzing op een sollicitatie retour komt, de zoveelste, wil je graag weten waarom je niet op een eerste gesprek mag komen. Ik stuur direct een brief terug met de vraag of ik mag weten waarom ik niet gekwalificeerd ben. Soms is het antwoord alsnog redelijk en begrijpelijk. Natuurlijk heeft een bedrijf het recht om mij af te wijzen, om wat voor reden dan ook. Zo zocht men bij een boekhandel iemand met een commerciële achtergrond. Het is waar, die heb ik niet. Het was dus meer dan een social media redacteur. Prima uitleg en daar kan ik wat mee. Het is prettig voor sollicitanten om te weten waarom je niet geschikt bent.

Maar soms krijg je afwijzingen waarvan je denkt:”Wie heeft deze onzin verzonnen?” Zo kreeg ik van een bibliotheek in Boskoop te horen dat ik te ver weg woonde. Ja, Boskoop is zeker een half uur rijden met de auto. Dan denk ik:”Wat is dit slecht bedacht”. Zo kreeg ik vandaag de onderstaande afwijzing. Ik had gesolliciteerd op de functie van zeefdrukker. Ik dacht nog: “Gebrek aan ervaring kunnen ze mij nimmer verwijten”. Ik heb mij vergist.

Hiermee bevestigen we de goede ontvangst van je sollicitatie.

Vanwege het feit dat we een groot aantal sollicitaties ontvangen op deze vacature, hebben we besloten alleen de kandidaten uit te nodigen die voldoen aan de gestelde eisen o.a. op het gebied van beschikbaarheid, relevante opleiding en werkervaring, die woonachtig zijn in de omgeving van het bedrijf en/of die beschikken over een arbeidsvoorwaardenpakket dat past bij hetgeen onze klant heeft aangegeven.

We moeten je tot onze spijt meedelen dat je om één of meerdere van bovengenoemde redenen helaas niet tot de kandidaten behoort, die voor deze functie in aanmerking komen.

Ik kon het deze keer niet laten om mij enigszins te verdedigen. De botheid waarmee je als werkzoekende soms behandeld wordt maakt verdrietig en ja.. soms ook gewoon boos.

Beste M….,

Dank voor de reactie. Wel jammer om te lezen dat ik niet geschikt ben.

  • alhoewel ik per direct beschikbaar ben 
  • er geen opleiding meer bestaat voor zeefdrukker, de laatste volgde ik in de jaren tachtig op de Amsterdams Grafische School 
  • ik ongeveer 28 jaar ervaring heb in de zeefdrukkerij
  • binnen 50 kilometer van de werkplek woon
  • ik vooralsnog geen arbeidsvoorwaardenpakket heb  

De boodschap is volstrekt duidelijk, helaas. 

Met vriendelijke groeten,

Dagboek van een werkzoekende #16

verwachting-150x150Het mooiste aan een verwachtingspatroon is dat je het altijd kunt bijstellen. Soms is dat ook nodig. Ik betrap me er wel eens op, waarschijnlijk omdat ik ook maar een mens ben, dat ik denk te weten hoe bedrijven, organisaties of mensen reageren. Volgens de Dikke Van Dale: ver·wach·tings·pa·troon, het – min of meer vastomlijnd idee van wat komen gaat, van wat men kan verwachten, gebaseerd op wat men van het betreffende fenomeen al weet.

Zo heb ik de laatste tijd nogal eens wat contact met het UWV. Uit eigen ervaringen, maar ook uit die van andere werkzoekenden, heb ik een bepaald beeld gekregen van deze organisatie. In dat beeld komt het UWV naar voren als een log en star apparaat dat vooral geen rekening houdt met degene die na meer dan dertig jaar gewerkt te hebben op straat wordt gezet omdat er gereorganiseerd moet worden. Zelden toont het UWV begrip en lijkt het hun corebusiness om deze lastposten zo snel mogelijk uit de uitkering te krijgen.

Vorige week werd ik gebeld door een medewerker van het UWV. Na zeven maanden is er een evaluatiegesprek over de voortgang als werkzoekende. Daarin wordt besproken wat je zoal kunt doen om de kans op het krijgen van een nieuwe baan te vergroten. In dit gesprek trof ik een prettige UWV-medewerker die de tijd nam, die mij een compliment maakte over hoe mijn cv eruit ziet en hoe ik mijn sollicitatie- en taakverplichtingen nakom. Hij gaf mij goeie tips en het gevoel dat ik mijn best doe als werkzoekende. Al met al een gesprek waar ik al die tijd al op gehoopt had. Er werken bij het UWV dus mensen die mijn verwachtingspatroon over deze organisatie kunnen bijstellen. En gelukkig wil ik dat.

Laatst heb ik gesolliciteerd op een functie bij een bibliotheek in de buurt. Ik zou graag in een bibliotheek werken. Een fijne sociale plek, lekker tussen de boeken met mensen die ook van boeken houden. Een bieb geeft mij een fijn gevoel. Het zijn mensen die betrokken zijn bij de samenleving. Dus direct geschreven op de vacature. Als ik voor 16 januari niets zou horen dan zit ik helaas niet bij de kandidatenselectie, zo las ik. Dat kan. Maar omdat ik graag verneem waarom ik niet bij de selectie zit schreef ik een e-mail met die vraag.

Het antwoord was nogal bot. Ik zit niet bij de selectie anders had ik wel wat gehoord. Daar moest ik het mee doen. Ontevreden over hoe deze mevrouw met sollicitanten omging schreef ik dat ik tijdens mijn werk als leidinggevende altijd kon beargumenteren waarom iemand niet werd aangenomen en dat ik dat dan persoonlijk deed in een brief of telefoontje. Omdat ze blijkbaar geïrriteerd raakte door mijn vraag schoof ze de email door naar een collega. “Ria, wil jij dit afhandelen” las ik onder de verklaring van Ria die mijn afwijzing beargumenteerde met de reden dat ik te ver weg woonde, toch al gauw zo’n 20 kilometer.

Ria had helaas de hele e-maildraad verzonden. En ik kon het niet laten Ria te bedanken dat ze ‘dit’ even heeft afgehandeld. Mijn verwachtingspatroon dat de bieb een sociale organisatie met maatschappelijk betrokken medewerkers is moet ik helaas bijstellen.

 

Dagboek van een werkzoekende #9

DSC_0198Ik heb nog een zolder vol met boeken. Boeken die ik graag zou bewaren maar ik heb er geen ruimte voor. Ik moet selecteren, welke houd ik en welke niet. Daarom bedacht ik dat ik mijn geschiedenisboeken maar ga opruimen. Alles over Germanen, Kelten, Grieken, Romeinen, Azteken, Inca’s, Noormannen en Vandalen, weg ermee, in de verkoop. Toen bedacht ik me dat het misschien niet mag van het UWV. Dat mijn boeken een extra inkomsten opleveren waardoor mijn uitkering gekort moet worden. Het gaat om een paar Euro per boek, maar toch. Omdat ik wilde ik weten wat de wetgever en uitkeringsverstrekker er van dacht heb ik het maar gevraagd.

Het antwoord van mijn Adviseur Werk:

U kunt niet zonder meer uw boeken verkopen. De tijd die u gebruikt om de boeken te verkopen , dient u op te geven als gewerkte uren. Deze uren worden in mindering gebracht op uw uitkering. Het lijkt mij niet erg rendabel om dergelijke activiteiten te bezigen.

Het gaat dus niet om extra inkomsten maar om de tijd die ik gebruik om boeken aan de man te brengen. Terstond voelde ik mij schuldig doordat ik kostbare UWV-tijd had verprutst met het doen van boodschappen, mijn plee gesopt, mijn krant gelezen en af en toe eens een bakkie gedronken bij mijn moeder. Nog mazzel dat ik zelden mijn auto was.

In mijn verweer maak ik de man duidelijk dat ik geen boekhandel ben begonnen. En vraag hem nog maar eens of ik tijd mag besteden aan huishouden, een heg snoeien en boodschappen doen. Want al die tijd kan ik niet besteden aan sollicitatie-activiteiten.

Wederom het antwoord van mijn Adviseur Werk van het UWV:

Ik heb uw bericht gelezen. U mag geen werkzaamheden verrichten, die ecomnomische waarde hebben en die u normaal gesproken ook niet had kunnen uitvoeren als u geen uitkering zou hebben gehad. Ook het verkopen van boeken in de avonduren mag dus niet, tenzij u dit al regelmatig deed voordat u werkloos werd. De heg knippen mag wel. Een verbouwing weer niet. De criteria die worden toegepast zijn dat u beschikbaar bent en blijft voor de arbeidsmarkt, dat u aan uw sollicitatieverplichtingen voldoet en dat u geen werkzaamheden verricht of uitbreid, die u als u niet werkloos zou zijn geweest, niet kunt uitvoeren. Daarbij is het niet van belang of deze werkzaamheden inkomen genereren.

Nu verkocht ik altijd al boeken die ik uitgelezen had maar de angst zat er goed in. Het UWV zit er goed bovenop en na een telefoongesprek werd mij nog eens te kennen gegeven dat agenten van de Dienst rommelmarkten en websites afstruinen op zoek naar werklozen die illegaal aan het werk zijn. Hij vertelde mij dat mijn uitkering met €500,– gekort zou worden met daarbovenop een boete van nog eens €500,–. Tel uit je winst. Daar moet ik heel wat boeken voor verkopen. Volgens mijn omgeving moet ik gewoon niets meer melden, maar ik ben geen fraudeur. Daar ben ik te bang voor, te claustrofobisch voor het cachot.

Na mijn afwijzing om vrijwilligerswerk te gaan doen in de bieb komt het UWV dus weer met een maatregel waardoor het gevoel dat ik in een relatief vrij land leef aardig gedempt wordt. Het evaluatiegesprek dat ik van de week op het Leidse hoofdbureau had leidt ook tot niets en stond ik binnen het kwartier weer buiten. Maar er is een lichtpuntje. Ik mag een nieuw verzoek voor vrijwilligerswerk bij de bibliotheek indienen omdat regelgeving omtrent vrijwilligerswerk zo schimmig is dat de Adviseur van Dienst het verzoek nog eens wil bekijken. Ik wacht op het groene licht maar verwacht vooralsnog helemaal niets.

Dagboek van een werkzoekende #7

uwvHet is niet echt een dagboek maar dan toch wel een chronologische beschrijving van wat ik als werkzoekende meemaak. Want ik ben nog steeds op zoek naar werk. Wat doe je zoal, buiten het verwerken van de afwijzingen? Ja wat doe je zoal, bellen met medewerkers van de afdeling personeelszaken, die er steeds vaker niet zijn. “Nee, ze werkt alleen op maandag, woensdag en donderdag, tot half drie”. Sollicitatiebrieven schrijven, vacatures doorspitten en zoeken naar manieren om het werkloos zijn om te keren tot iets positiefs. Nieuwe dingen leren, mijn netwerk uitbreiden en mijn bijdrage leveren aan de participatiemaatschappij. Nu kan het, nu heb ik de tijd, dus kom maar op want ik kan mijn steentje bijdragen. Ik heb mijn pijlen gericht op vrijwilligerswerk bij de regionale bibliotheek.

Zo kan ik per direct beginnen bij de Bibliotheek Rijn en Venen. Een geweldige kans om ervaring op de doen op een webredactie. Ik kan me bezig houden met het verslaan van evenementen, stukje schrijven, fotootjes nemen en op de website plaatsen. Ik kan artikelen schrijven voor de bieb, nieuwsbrieven rondsturen, de website up to date houden. Kortom ik kan doen waar ik wat aan heb, waar ik mijn cv mee kan sieren. Ervaring, dat is het sleutelwoord, dat is wat bedrijven vragen. En ik kan dan zeggen dat ik voor de bibliotheek vrijwillig als redacteur werk. Mooier kan haast niet. Ik laat zien dat ik graag dienstbaar ben.

Bovendien krijg ik de kans om alle overige werkzaamheden te verrichten in de bibliotheek van Nieuwkoop of Alphen aan den Rijn. Allerhande werkzaamheden waardoor ik andere competenties onder de knie krijg. Klantgericht werken, herstellen van boeken, archiveren, en eigenlijk elke andere klus die nodig is een omgeving als een bibliotheek. Dat staat toch ook mooi op mijn cv, dat ik dat soort ervaringen heb opgedaan? Daar kan je toch ook mooi mee voor de dag komen wanneer je solliciteert naar een betaalde baan?

uwv2

Maar dan hebben we geen rekening gehouden met de almachtige UWV. Twee uur nadat ik als rechtgeaarde burger de aanvraag om vrijwilligerswerk te verrichten had ingediend krijg ik al een bericht in mijn postvak op mijn werkmap van het UWV. Mijn verzoek om vrijwilligerswerk te doen wordt afgewezen. Ik krijg volgens het UWV een uitkering en die wordt ingehouden wanneer ik besluit toch voor de bieb te gaan werken. Zij vinden dat het werk, waarvoor ik in aanmerking kom bij de bibliotheek, een betaalde baan is. Veel meer is er niet te melden door het UWV, ze willen niet dat ik vrijwilligerswerk ga doen voor de bieb.

Zodra ik het lees zakt de moed mij in de schoenen. Wat een teleurstelling. Het gemak waarmee ze mij een kans ontnemen. Ze kennen mij niet, ze hebben geen contact met mij gezocht, geen afspraak voor een consult om mij te vragen naar mijn beweegredenen. Helemaal niets van dat al. Er zit daar een mevrouw die met één pennenstreek mij de mooie kans ontneemt om dingen te leren, om voeling met het arbeidsproces te houden, om in een omgeving te werken waar ik mijn steentje kan bijdragen. Een kans om sneller weer een betaalde baan te krijgen. Het UWV werkt willens en weten niet mee aan mijn vooruitgang. Hoe is het mogelijk dat ze iemand die aantoont te willen zo dwarsbomen?

Ze hebben zelfs aangenomen dat ik een uitkering krijg, onterecht want ik krijg helemaal geen uitkering. Het is zelfs zo dat ik niet eens zeker ben van een uitkering. Ik krijg hopelijk voor 24 augustus uitsluitsel of ik in aanmerking kom voor een uitkering. Hoe kan dat? Twee maanden, juli en augustus, zonder geld. Mijn werkgever heeft op 1 april aangegeven bij het UWV dat ik mijn baan kwijt ben. Ik heb nog recht op twee maanden salaris vanwege mijn opzegtermijn van twee maanden, mei en juni. Na juni is het gedaan met mijn inkomen.

Dan krijg ik niets meer. Waarom duurt het tot 25 augustus voordat ik weet of ik een uitkering krijg? Ik werk sinds mijn vijftiende en ben sindsdien zeven maanden zonder werk geweest. Een half jaar zonder werk toen ik zestien jaar was en twee maanden werkloos toen acht jaar geleden een mooie baan in Alphen aan de Rijn werd opgeheven. Ik denk dat ik gewoon recht heb op een uitkering. Maar bij het UWV zijn ze er nog steeds niet uit.

Zodra de reclame van het UWV op de radio te horen is begint mijn bloed te koken. De mededeling die ze doen staat zo ver van de service die ze beloven. Je zou een hekel gaan krijgen aan Hans Böhm, de man die zijn stem uitleent aan de leugenachtige propaganda van het UWV. Een organisatie van medewerkers met het empathisch vermogen van een baksteen. Word je al niet als een klein kind behandeld, dan word je in ieder geval duidelijk gemaakt dat ze geen boodschap hebben aan wat jij als werkzoekende te melden hebt. Wij werkzoekenden zijn allen werkschuw tuig en dienen zo bot mogelijk behandeld te worden.