Recensie Public Image Ltd, Paradiso, Amsterdam 07-10-2015

PIL 071-15Het publiek dat naar de voormalige punktempel Paradiso is gekomen om naar Public Image Ltd. ofwel PIL te komen kijken is over het algemeen hetzelfde publiek dat er dertig jaar geleden ook regelmatig te vinden was. Hier en daar huppelt er een twintigjarige vrolijk door het publiek, waarschijnlijk om bier te halen voor pa of ma. Want voor velen is PIL’s frontman nog steeds het icoon uit hun jeugd. De man, die zei dat je iets kon worden ook als je niks kan, komt weer eens optreden in Amsterdam. “His second home”, zoals hij zelf zegt. Voor veel mensen van die generatie was de voormalig voorman van Sex Pistols, Johnny Rotten, zoals hij zich vroeger noemde, de reden om zelf ook eens muziek te gaan maken. En nu hij al lang weer John Lydon heet en zelf ook nog steeds muziek maakt met Public Image Limited wil je hem dan ook even in het echt zien uiteraard.

De band komt vanavond langzaam op gang. De nieuwe nummers hebben niet de kracht die je van PIL gewoon bent. Soms klinkt het zelfs bloedeloos en saai. Je kan het je natuurlijk makkelijk maken en de hitjes van vroeger spelen maar John Lydon doet niet aan verzoekjes:”We don’t do requests, we are not on a cruiseship,” zegt hij spottend. Ze spelen recente liedjes en die zijn niet van dezelfde krachtige kwaliteit als het wat oudere werk. Maar zodra PIL-hit This is Not a Love Song wordt ingezet valt direct op dat er weer een ander arrangement gekozen is dan bij het voorlaatste optreden. Dissapointed klinkt wat…tja…. teleurstellend en verveeld en Deeper Water duurt misschien iets te lang maar als daarna Swan Lake wordt ingezet waan je je in een rave van de bovenste plank. Deze kraker uit het filmblik van de Metal Box zou niet misstaan op een dansfestijn. De energie van de bas voelt goed en Lu (short for Lunatic) Edmonds bespeelt zijn bouzouki als een ware gitaarhero. De stem van John Lydon giert.

Ook een mooie vondst om Black Rubber Bag te laten eindigen in het hyper nerveuze Chant, een song die duidelijk in een ander tijdperk geschreven is. Het is altijd bijzonder wanneer Religion in Paradiso gezongen wordt, toch een voormalige kerk. En altijd actueel verzint meneer Lydon een extra refreintje: Lock up your children, the priests are coming Met net als de vorige keer in Paradiso speciale aandacht voor de baslijn. Na een aanmoediging om de bas wat harder te zetten´Turn up the bass, Turn up the bass´ trilt Paradiso op zijn grondvesten. De toegift is duidelijk, twee liedjes en niet meer., Public Image, de eerste single en de klassieker Rise. Ondanks die drie liedjes waarbij je het gapen moest onderdrukken was het wederom een fijne en vermakelijke samenkomst in Paradiso.

Zie ook John Lydon als inspiratiebron

Het vruchteloze concept Icedome

Icedome-Almere-impressieDe IJskoepel in Almere gaat dus niet door, het project dat nog zo gepromoot werd door de schaatsbond is ingestort. Het begint natuurlijk al met de naam. Welke zultkop bedenkt dat een schaatsbaan een ‘Icedome’ moet heten. En dan hebben ze ook nog bedacht dat de ‘Icedome’ zo’n raar Frans dakje op de ‘O’ moet hebben. Wie bedenkt dat? Ik zou graag eens met die man, want het zou wel weer een man zijn, praten en willen horen waarom. Of zoals Ischa Meijer het zou vragen;”Why?”

Ik neem stiekem aan dat de man in navolging van de Ziggo Dome dacht dat zo’n soort naam in Almere ook niet zou misstaan. Nooit eens gekeken naar wat een ‘dome’ nu precies is neem ik aan. Oh ja, er was in Londen natuurlijk een Millennium Dome, ook een mooie naam. Die ‘dome’ heet nu vanwege sponsorbelangen O2 Arena overigens. Maar dat is ook echt een ‘dome’, een koepel, een halve ronding als dak. Zoals ik in Seattle in The King Dome heb gezeten om een paar mooie honkbalwedstrijden te kijken. Het was een stadion met een half ronde overkapping, ook een koepel dus. Want dat is wat een ‘dome’ gewoon is, een koepel.

Hoe haalt iemand het dan in zijn hoofd om een vierkante doos, de Ziggo Doos, dan toch Ziggo Dome te noemen? Is het echt zo moeilijk? Ik weet het, er is oorlog ergens en er zijn belangrijkere dingen om ons druk om te maken maar zodra mensen vierkante of langwerpige gebouwen ‘Domes’ gaan noemen gaat dat in tegen elke vezel van mijn talige brein. Voor zover breinen vezels bevatten uiteraard, maar dat terzijde. En wat ben ik dan blij dat die verdomde Icedome in Almere nooit geboren is. Zodra die naam er aan hing bleek het al een vruchteloze poging tot conceptie, een ‘condome’, als het ware.

pǝ oɯƃǝʞǝǝɹpǝ ʍǝɹǝlp

wereld op zijn kopDe omgekeerde wereld; het tegenovergestelde van wat normaal of logisch is. Ik kwam het van de week een paar keer tegen. Een afrekening in Amstelveen, met de liquidatie van een roverhoofdman met een meisjesnaam uit het Amsterdamse criminele circuit. En de afrekening, in een Madrileense stierenvechtarena, van drie stoere dierenbeulen letterlijk gestoken in, met glitters beplakte, wufte pakjes in de hupse meisjeskleuren roze, lila en paars. De grootste helden van de avond waren bedekt door een laag bloed van de verwondingen door speren die ze eerder die avond in hun nek geworpen hadden gekregen. 

De advocaten Nico Meijering, Marnix van der Werf en Bénédicte Ficq houden het openbaar ministerie verantwoordelijk voor de dood van hun cliënt Gwenette Martha. Hoe zo’n stoere man aan een dubbele meisjesnaam komt is mij vooralsnog een raadsel maar de keuze voor zijn beroep is er misschien mee verklaard. Met in gedachte het lied ‘A Boy Named Sue’ van Johnny Cash. Jongens met een meisjesnaam, geen goed idee. Een Leestip

De raadslieden van The Boy Named Gwenette beweren dat hij een lopende schietschijf is geworden omdat het OM hopeloos heeft gefaald. Ze hadden die arme jongen moeten beveiligen of hem naar het buitenland moeten laten gaan. Want nu is hij dood, omgekomen in een kogelregen in het immer zo rustige Amstelveen. Nee, niet zijn betrokkenheid met criminele activiteiten is debet aan zijn dood, maar het OM. Laten we het erop houden dat de advocaten weer een inkomstenbron armer zijn. Want een dooie kip legt geen eieren. Gelukkig kunnen de advocaten later de daders van deze moord bijstaan.

Waar normaal het leven van de majestueuze stieren in drie ronden eindigt na een brute marteling, zo werden deze keer drie heldhaftige, op stierenvechterspantoffeltjes, toreadors horizontaal de arena uitgedragen. Niet dat de stieren de strijd ooit kunnen winnen, want worden ze vandaag niet na een martelgang afgemaakt, dan wel een volgende dag. Maar de wereld stond even op zijn kop in de Madrileens arena toen de verminkte dieren het zat waren en zich met vervaarlijke hoorns verzette tegen het onzinnige martelen. Even stond het 3-0 voor de stieren, maar dat was puur scorebordjournalistiek in de Las Ventas Arena.

 

Rondleiding op Begraafplaats Zorgvlied

DSC_0328Een mooie wandeling op een heerlijke lenteavond. Het lijkt een beetje raar wanneer je vertelt dat je een mooie wandeling hebt gemaakt op een begraafplaats. Dat wordt over het algemeen niet geassocieerd met lekker wandelen. Daar kom je om te gedenken, soms in rouw of verdriet. Maar op de begraafplaats Zorgvlied in Amsterdam is dat toch anders. De vergelijking met Pére Lachaise, de begraafplaats in Parijs, is vanzelfsprekend. Ook op Zorgvlied vind je een mooi aanbod aan geschiedenis, kunst, cultuur en moderne creatieve gedenkplekken. Zorgvlied is dus veel meer dan een verzameling droevige grafzerken. Het is een 140 jaar oude schat aan funeraire geschiedenis en het geeft een compleet beeld over hoe men in Nederland over de dood en laatste rustplaatsen dacht en denkt.  

Irma Clement en Marcel Bergen organiseren twee uur durende lente- en zomeravond wandelingen langs bijzondere graven, grafkelders en mausoleums. Het is ondoenlijk om de hele begraafplaats te laten zien, dus ze werken met thema-avonden. Zo waren wij bij de rondleiding ‘Langs oude graven’. Om alle zeventienduizend graven langs te gaan moet je wat meer tijd uittrekken. Mocht je de tijd hebben neem dan wel je wandelschoenen mee. Het stelsel aan paden langs de graven is zestig kilometer lang. Deze paden kronkelen door een terrein van zestien hectare dat vol staat met bijna tweehonderd boomsoorten en zeventien rijksmonumenten. In zo’n zestig kilometer lange tocht loop je in ieder geval langs meer dan driehonderd bekende Nederlanders, uit de wereld van kunst, cultuur en entertainment.

Wat ik in die twee uur ‘Langs oude graven’ geleerd heb is wat die symbolen op die oude graven nu allemaal betekenen. Veel symboliek uit het christendom uiteraard, maar ook werden er oude Griekse en Romeinse symbolen gebruikt op en rond de oude graven. Veel dieren, vooral vlinders, uilen en slangen die in hun eigen staart bijten. Veel bloemblad, geknakte rozen, papaverbollen en overwinningskransen. Vooral de symboliek en de betekenis van de omgekeerde fakkels was mij ontgaan. De vlam is gedoofd. Terwijl bij anderen de eeuwige vlam blijft branden in de vorm van een rechtopstaande fakkel of een gebeeldhouwd olielampje.

Het is mooi om te zien hoe oud en nieuw door elkaar ligt op Zorgvlied. Zo kan je de contrasten mooi zien. Hoe we vroeger en nu met onze doden omgaan en welke moeite we doen om onze dierbaren in herinnering te houden op hun laatste rustplaats. Mensen blijken soms zo ongelooflijk creatief in het bedenken van zo’n unieke plek. Hier komt de funeraire geschiedenis en de hedendaagse begrafenisrituelen op een prachtige manier bij elkaar.