Albumrecensie voor Muzine.nl Mikal Cronin – MCIII

Mikal CroninHet platenlabel Merge noemt Mikal Cronin een ‘singer-songwriter’. Dat mogen ze doen uiteraard maar dan is Frank Black van de Pixies (luister maar eens naar Made My Mind Up en Gold) dat ook. Mikal Cronin is niet die pianist met een getormenteerde ziel, en een mal hoedje, die heel gevoelig zingt dat hij vanwege zijn drankzucht al zijn vrienden is kwijtgeraakt. Cronin heeft er wel plezier in.

Dat sommige liedjes met een akoestische gitaar beginnen maakt de muzikant geen singer-songwriter. Want al snel wordt het een vlotte popsong zoals te horen is in Feel Like. Een lied in het genre ‘dat hebben we vaker gehoord’. Mooie wendingen, arrangementen, viooltjes, fijne zanglijntjes en een fraaie opbouw. Wellicht dat er in essentie een singer-songwriter schuilt in Cronin maar dat houdt hij maar een paar maten en akkoorden vol. Alleen nummers als I’ve Been Loved en Different zouden niet misstaan in de singer-songerwriter muziekwedstrijd van Giel Beelen.

Bij Cronin hoor je bekenden langskomen. Muzikanten worden nogal eens beïnvloed door wat ze gehoord hebben. Soms is dat duidelijk en soms blijft het gissen. Is Ready geschreven nadat Cronin in een ver verleden Fluss van de Neue Deutsche Welle-band Rheingold gehoord heeft? Hoe het ook zij, het klinkt fris en het rockt aan alle kanten. Met dit derde album heeft Cronin een mooie plaat aan zijn oeuvre toegevoegd. Een prima plaat om echt naar te luisteren of zelfs de krant bij te lezen.

 

Albumrecensie voor Muzine.nl My Baby – Shamanaid

my_babyOp het tweede album Shamanaid van het Amsterdamse bluestrio My Baby hoor je de invloeden van Mississippi Delta blueshelden als Robert Johnson, John Lee Hooker en Muddy Waters. Maar verwacht bij het lezen van deze zin geen band met blues-liefhebbende mannen van een bepaalde leeftijd in kek spijkerjack en een baal shag. Zangeres Cato van Dijk heeft de blues in haar stem, twee kompanen begeleiden haar op drums en gitaar. Het trio lijkt in de verste verte niet op een traditionele bluesband en dat kun je horen aan de invloeden waar de Delta blues mee vermengd is.

Seeing Red opent het album en heeft dat Delta blues-gevoel, maar dan uptempo, met een opzwepende basdrum waarbij het uitstapje naar dub reggae heel goed past. Meet Me At The Wishing Well lijkt geschreven op een veranda in een buitenwijk van Johannesburg. Hierdoor liggen de accenten net iets anders dan bij de blues die ontstaat op een veranda in Tupelo, Mississippi. Je hoort toch een beetje Graceland van Paul Simon, inclusief Afrikaanse aandoende gitaarakkoorden.

Uprising is sterk en knalt, en lijkt de logische keuze als single. Remedy zou zomaar een liedje op een album van Madonna kunnen zijn. En met Panggjo zit je ineens bij een krontjong orkest op de Molukken. Het is de afwisseling en de keuzes die gemaakt zijn waardoor dit album geslaagd is. Shamanaid wordt nooit saai en op achtergrond hoor je altijd de roots van de Delta blueshelden.

Recensie geschreven voor Muzine.nl, hét online muziekmagazine

Muzine.nl albumrecensie Team Me

 

Team Me – Blind As Night

team_me_blind_as_nightWat een mooie verrassing is de opening van het album Blind As Night van het Noorse zestal Team Me. De titel is Riding My Bicycle, net als het eerste liedje van het debuutalbum To The Treetops. Al blijkt het te gaan om verschillende fietstochten. Volg je de route op Google Earth kom je uit in een straat nabij het Team Me hoofdkwartier. Blijkbaar een fietstocht waarbij je een prachtig progrockliedje kan bedenken, met violen, tempowisselingen en tierelantijntjes waardoor het nooit saai wordt.

Hou dat niveau maar eens vast. En dat lukt de Noren dan ook niet. Kick & Curse is een uptempo popsong, lekker stevig maar nooit zo verrassend als die fietstocht. Dit is wel wat Team Me goed kan, popsongs schrijven met mooie arrangementen en strijkers. Prima liedjes om een volle tent op Lowlands aan de gang te krijgen. Je ziet het voor je. Blind As Night staat vol met het soort liedjes waarbij de zaal voluit de refreinen meebrult, al worden die koortjes wel een beetje voorspelbaar. Met z’n allen zo’n melodielijntje meezingen. Het zou wat minder mogen.

Muziek maken kan het gezelschap zeker, zoveel is duidelijk. De liedjes zijn nooit te makkelijk of afgeraffeld en de productie is mooi en in balans. Het lukt Team Me alleen niet om ergens echt diepgang in te brengen. Het blijft een vrolijke boel. Die meezingkoortjes, de blijheid. Je hoopt gewoon op een song waarover je even moet nadenken. De afsluiter, Blind As Night, is zo’n lied. Gelukkig.

Geschreven voor Muzine.nl, hét online muziekmagazine