Dagboek van een werkzoekende #28

UWV, Uitkering Wanneer je een tijdje ongewild ‘cliënt’ bent van het UWV en je vindt een envelop met het UWV-logo in je bus dan weet je dat er iets mis is. Zo heb ik gemerkt. In de vorige brief, zie Dagboek van een werkzoekende #25, beschuldigde het UWV mij van fraude en moest ik een boete van ruim €12.000,– betalen. Na een telefoongesprek mocht ik de brief als niet verstuurd beschouwen. Ze hebben werkelijk geen idee wat zo’n beschuldiging in een brief met de lezer doet. En afgelopen zaterdag vond ik weer een brief van het UWV in de bus. 

Je moet de brief toch openmaken om te lezen welk onheil er nu weer boven het hoofd hangt. Nee, ze sturen uiteraard geen brief met een compliment over de manier waarop je ondanks alle afwijzingen toch gewoon positief sollicitatiebrieven blijft schrijven. Het worden overigens steeds vaker bedelbrieven, ‘heeft u alstublieft, alstublieft, alstublieft een baantje voor mij?’ Tenminste zo voelt het. Hoe origineel kan je nog zijn, na bijna drie jaar sollicitatiebrieven schrijven? Het wordt steeds moeilijker om op ‘zenden’ te drukken wanneer je weer een brief met de digitale postbode meegeeft als je bijna kunt voorspellen dat je weer niet voor een gesprek wordt uitgenodigd. Gewoon onverstoord doorgaan, dus.

De kop van de UWV brief is: ‘Beslissing: herziening en betalingsregeling’. Herziening? Betalingsregeling? Ik heb met niemand van het UWV contact gehad over een herziening, laat staan een betalingsregeling. Bij uitleg blijkt het over gewerkte uren te gaan. Ik heb de gewerkte uren wel doorgegeven maar ze waren nog niet in het systeem verwerkt. Boven de tweede alinea staat een tussenkop:

‘U heeft te veel ontvangen’

Nou dat is een verrassing, ik vind het wel meevallen zoveel ontvang ik niet met mijn uitkering. Nu blijkt uit de brief dat ik €625,40 teveel heb ontvangen. De 16 uur die ik wekelijks werk bij Huuralarm heb ik uiteraard doorgegeven maar die uren hebben ze bij het UWV niet verwerkt. Het gaat om de periode 28 september tot en met 25 oktober, let wel, van het jaar 2015. Lees: Tweeduizendvijftien. Het UWV heeft een jaar na dato uitgevonden dat ik teveel betaald heb gekregen.

Je zou kunnen zeggen;” had je dat zelf niet kunnen zien?” Natuurlijk had ik dat zelf kunnen zien. Maar ik ben niet het type boekhouder dat elke keer wanneer er een transactie heeft plaatsgevonden ik mijn debet en credit ga narekenen. Ik vraag me af hoeveel mensen dat wel doen. Maar goed, strikt genomen had ik het kunnen weten.

Aan de andere kant had het UWV mij ook kunnen bellen. Ze hadden vorig jaar bijvoorbeeld kunnen zeggen:” Joh Etienne, heel vervelende allemaal maar nadat jij je gewerkte uren hebt ingevuld hebben wij daar helemaal niets mee gedaan. We hebben blindelings, zonder het nog eens te checken, te veel geld overgemaakt naar je rekening. Kunnen we iets bedenken om dat te veel betaalde bedrag weer recht te trekken?”

Verderop in de brief staat nog een ander bedrag. In de week van 4 april 2016 tot 10 april 2016 heeft het UWV €39,55 te weinig overgemaakt naar mijn rekening. Ja, dat kan dus ook. Daar heb ik overigens ook niets van gemerkt. Zoals gezegd, omdat ik niet elke transactie op mijn bankrekening controleer. Dus het te weinig betaalde bedrag wordt verrekend met het teveel ontvangen bedrag. En zonder enig overleg of iets van dien aard meldt het UWV dat ze vanaf augustus 2015 €73,23 inhouden op mijn uitkering.

Zodra het bedrag volledig is verrekend krijg ik weer een brief, zo zegt de schrijver van het UWV. Nou, dat is toch verdomd aardig. Dat ze die moeite dan gewoon nemen om mij een brief te sturen waarin staat dat ik mijn betaling voldaan heb.

Misschien moet Hans Böhm in de UWV radioreclame voor alle duidelijkheid eens zeggen. “Wanneer wij een domme blunder begaan, waar u als ontvanger van een uitkering helemaal niets aan kunt doen, zullen wij in geen geval contact met u opnemen om ons te verontschuldigen. We gaan ook geen betalingsregeling voorstellen die bij u past want wij van het UWV zien geen enkele reden om onze kostbare tijd te verdoen aan iets als algemeen geaccepteerde sociale omgangsvormen.” Dat is pas werken aan perspectief.

Dagboek van een werkzoekende #27

solliciterenDe dagen worden korter, het licht moet ‘s avonds om 9 uur weer ontstoken worden. De zomer loopt op zijn eind. Dat betekent voor mij dat ook het ijsseizoen 2016 er weer bijna op zit want het werk in IJssalon Fanielje loopt hooguit tot begin oktober door. Mijn aanvullende UWV uitkering is ook eindig dus ben ik uiteraard gewoon blijven solliciteren. Op zoek naar die baan waar ik blij van word, waar ik mijn creativiteit in kwijt kan en waar ik hopelijk ook veel kan leren.

Het solliciteren is dus nooit gestopt. Er gaan open sollicitaties naar platenwinkels, open sollicitaties naar boekwinkels en ik solliciteer op functies die misschien niet die droombaan zijn of misschien niet zo goed bij mij passen. Maar soms komt er een vacature voorbij waarvan ik denk dat dat mijn baan is. Zo’n vacature kreeg ik laatst via mijn netwerk. Tip 1 voor werkzoekenden: zorg altijd voor een goed netwerk. Misschien zou ik deze vacature gemist hebben ondanks mijn zoektochten op LinkedIn, Twitter, Facebook, de vacaturebank van het UWV en de talrijke banenwebsites die dagelijks mijn postbus vullen met vacatures. Gelukkig zijn er mensen in mijn netwerk die aan mij denken. Dat is fijn.

Ik heb voor deze vacature ook extra mijn best gedaan. Mijn cv nog eens nagelopen, en nog eens…. Mijn motivatiebrief geschreven, herlezen, nog eens herlezen. Een motivatiebrief met taalfouten voor een baan die ik wil. Daar ben ik tijdens mijn zoektocht naar een baan nog wel eens wakker van geschrokken. Ik heb ‘s nachts nog wel eens de pc aangezet als ik niet zeker was over motivatiebrieven die ik geschreven had, dus herlezen, en weer mijn bed in.

Maar goed, stel dat ik uitgenodigd wordt en stel dat ik in aanmerking kom voor de baan die ik heel graag wil. Ja, dan houdt het werken in IJssalon Fanielje op. Het werk wat ik met heel veel plezier doe. Ik heb het er zo enorm naar mijn zin dat dat best lastig is. Maar ik wil ook gewoon buiten het ijsseizoen een inkomen hebben waar ik van rond kan komen. De vacature waar ik op heb gesolliciteerd is voor 20 uur in de week. Dat zou geweldig passen bij de 16 uur die ik werk bij Huuralarm. Dan heb ik gewoon een 36-urige werkweek. Zou dat niet fantastisch zijn?

De cv en de motivatiebrief zijn de deur uit dus wie weet, wie weet. Ik weet zeker dat de aanhouder wint. Of is dat alleen als je staande gehouden wordt wanneer het achterlicht van je auto defect is?

 

Dagboek van een werkzoekende #26

belastingHet is al weer een tijdje geleden dat ik in mijn dagboek van een werkzoekende schreef. En je zou het bijna vergeten nu ik een flink aantal dagen in de week werk, maar ik ben nog steeds werkzoekende. Ik werk met heel veel plezier twee dagen als webredacteur bij Huuralarm. En daarnaast ben ik (ijs en weder dienende) te vinden in de keuken van ijssalon ‘Fanielje’ in Leidschendam. Ik kom dus nog steeds uren werk te kort om mijn uitkering vaarwel te zeggen. Dus op zoek meer uren werk.

Ik richt mijn pijlen op de platenwinkels in de regio Zuid en Noord Holland en Utrecht. Ik stuur open sollicitaties en zie wel hoe daar op gereageerd wordt. Ik ambieer eigenlijk al een baan in een platenwinkel sinds de lagere school. Ik ging dan ook naar de L.E.A.O. in Leiden want daar werd je opgeleid voor zulk werk, zo zeiden ze. Wie weet. De platenwinkels schieten als paddenstoelen uit de grond, wellicht is er een plek voor mij.

Toen ik laatst met mijn vriendin door Lisse liep zagen we dat er wat winkelpanden leeg stonden. Dus ik vroeg zo maar:” zou men in Lisse behoefte hebben aan een platenwinkel?” Het dromen gaat dan beginnen. Een eigen platenwinkel, met vinyl, cd’s, dvd’s, boeken, films en vooruit muziekinstrumenten en alles wat je nodig hebt om muziek te luisteren of muziek te maken. Eigenlijk wil ik dus een muziekwinkel. Met gewoon alles op het gebied van muziek. Maar hoe ga ik dit aanpakken? Zou daar behoefte aan zijn.

Terwijl ik dit soort plannen maak krijg ik bericht van de belastingdienst. Waar ik in het verleden, toen ik nog gewoon een baan had van veertig uur, kreeg ik elk jaar € 2.500 retour van de dienst. En omdat ik afgelopen jaar een vol jaar een uitkering ‘genoot’, toch niet een heel groot salaris, moet ik nog eens € 588,– belasting betalen. Dan schrik je toch. Ik heb een uitkering en wat loon van twee werkgevers, daar kom ik net mee rond. En dan, want leuker kunnen ze het niet maken, moet ik ook nog eens € 588,– ophoesten. Ik snap best dat het belasting is die ik blijkbaar niet betaald heb. Het zal best kloppen maar mijn inkomen is niet zo heel veel hoger dan zo’n € 1.500,– schat ik zo. Ja, de staatskas gaat mijn € 588,– erg missen als ik die niet betaal.

Enniewee, ik ben altijd een voorstander geweest van belasting betalen dus nu ook maar terwijl ik luister naar berichten over de grote graaiers, die op advies van onze staatsbankier Zalm, belasting-ontwijkende maatregelen nemen en hun belastingvrije vermogens dumpen in Panama. Niemand heeft ooit gevraagd om een regering die streeft naar wat meer rechtvaardigheid, blijkbaar. Het land krijgt de leiders dat het verdient.

Terwijl de eerste maand van het ijsbereiden er op zit en ik mijn verdiende loon krijg blijkt dat ik ruim € 200,– minder betaald krijg voor meer uren werk, vergeleken met april 2015. Omdat ik nu twee banen heb, vorig jaar april alleen nog als ijsbereider, geldt de loonheffing maar voor één baan. Met als gevolg dat ik voor hetzelfde werk en meer uren dan vorig jaar zomaar € 200,– minder verdien. Niet dat ik heel veel verdien uiteraard. Er zijn mensen die alleen al met koffie drinken op kantoor meer verdienen. Nee, het is uiteraard terecht dat ik die € 200,– per maand inlever want ik krijg tenslotte ook al zo’n ‘enorme’ uitkering.

Het is dus noodzaak om weer één baan te zoeken, gewoon een baan voor veertig uur. Op deze manier sta ik om kwart over zes naast mijn bed om belasting te betalen. Of ik moet gewoon lef hebben en mij in een avontuur storten waar ik de uitkomst niet van weet. Iets beginnen waarvoor ik ooit naar die L.E.A.O. ben gegaan.  Voor het exploiteren van een muziekwinkel met lp’s, singles, cd’s, dvd’s, boeken, tijdschriften, gitaren, snaren, versterkers, drumvellen, platenspelers. Nou ja zo’n beetje alles zolang er muziek in zit.

David Bowie 1947 – 2016

BowieHet is 1974, ik ben tien jaar oud, als ik voor het eerst het album Hunky Dory te horen krijg. In die tijd leer ik volwassen muziek kennen via G. Ik luister voor het eerst naar David Bowie, The Velvet Underground, Roxy Music en Steve Harley. De laatste drie zijn na een muzikaal hoogtepunt uitgespeeld, David Bowie blijft. Ik ontdek na Hunky Dory Ziggy Stardust en The Thin White Duke. Het is allemaal bijzonder, die vernieuwing, de constante kwaliteit. Dat zoeken naar een nieuwe manier om je creativiteit kwijt te kunnen. Er zijn maar weinig muzikanten die zichzelf telkens vernieuwen, zichzelf keer op keer uitvinden en daarbij garant staan voor kwaliteit, energie en het plezier van het muziek maken. 

Er is slechts één periode die ik heb overgeslagen, daar was ik David Bowie even kwijt. De vreselijke duetten met Tina Turner, Mick Jagger en Freddy Mercury. Na al die creativiteit en dan ineens een partijtje popdrek uitbrengen. Ik kan er niet naar luisteren. Het zal wel iets met geld te maken hebben. Er moet tenslotte ook brood op de plank. Gelukkig kwam hij weer verfrissend terug met Tin Machine. Mijn muziekheld was weer in ere hersteld. Ik kon weer luisteren naar nieuw werk waar ik blij van werd. Hij klonk zelfs weer Engels.

Onder invloed van de nieuwe muziek kwamen er albums met drum & bass ritmes, weer heel verfrissend. En toen het album Heathen verscheen was dat weer zo’n verrassing. Zo’n plaat of schijfje dat maandenlang op of in de speler ligt. Een plaat die je keer op keer kan luisteren. En dan is er tien jaar na Reality het bijzondere album The Next Day. Ik was wel heel teleurgesteld over de hoes. Maar nu ik in december bij David Bowie Is in Groningen ben geweest weet ik wat er met de hoes bedoeld wordt. De hoes past nu ineens wel bij het album. Het klopt.

En dan is het 8 januari 2016, zijn verjaardag wordt over de hele social media wereld gevierd. De plannen om het op die datum uitgebrachte album Black Star te gaan kopen worden gesmeed. En dan hoor ik op 11 januari dat David Bowie op 10 januari is overleden. Alles volgens plan zo lijkt het. De antwoorden liggen blijkbaar besloten in de tekst van Black Star. Er is geen tijd te verliezen, deze plaat maar zo snel mogelijk in huis halen. Om te vieren dat ik zoveel plezier heb beleefd met het luisteren naar David Bowie.

In het Groninger museum stond ik met kippenvel op mijn lijf te genieten van Rock & Roll Suicide op het grote scherm, dat was een bijzonder moment. Op zijn verjaardag post ik het lied op Facebook en het raakt me weer. Vandaag, na het nieuws over zijn overlijden, draai ik het lied nog eens en aangedaan in stilte bedank ik David Bowie voor zijn muziek.

Dagboek van een werkzoekende #25

UWV BoeteVan de week vroeg een vriend of ik mijn website nog ging updaten. Ik had twee redenen om een maand niet te schrijven. Mijn pc heeft nogal wat problemen en ik was bang dat mijn lezers een beetje moe zouden worden van het verhaal over afwijzingen, onbeantwoorde sollicitaties en ander werkzoekende-leed. Maar zoals altijd schiet het inspirerende UWV ongevraagd weer te hulp.

Na een bezoek aan de Utrechtse beenkliniek, waar ze mij succesvol van mijn rusteloze benen afhelpen, vond ik een envelop met het bekende UWV-logo in mijn brievenbus. Altijd een lastig moment want meestal is een brief van het UWV niet een schouderklopje voor je inzet. De kans op een reprimande via de post is immers groter dan een bemoedigend woordje.

“U ontving een WW-uitkering”, las ik. Hoezo ontving? Misschien een typefout dus snel verder lezen. Waar zit de ellende, wat heb ik fout gedaan? “Uit onze controle blijkt dat u niet heeft doorgegeven dat u in het buitenland verbleef.” Buitenland, buitenland… waar ben ik onlangs geweest? Vorig jaar in Schotland en een lang weekend in Duitsland afgelopen zomer. Heb ik dat niet doorgegeven? Moest dat dan?

Snel verder met het scannen van de brief. Ik wil wel eens weten wat ik fout gedaan heb. Het woord ‘boete‘ doemt op uit de regels. “Om de hoogte van de boete vast te stellen gaan wij uit van het bedrag dat u te veel gekregen heeft. Dat is € 24.225,16.” Waaaaat? Dat moet een fout zijn. Even snel het adres checken. Ja hoor. Mijn adres. Mijn postcode. Mijn gemeente.

En, ‘free at last, free at last, thank god almighty we’re free at last‘ niet mijn naam. Ene Meneer B. heeft van het UWV mijn adres gekregen. In de haast om het UWV nieuws te lezen, heb ik niet gelet of mijn naam op de envelop stond. Ik las mijn adres, de vermelding over een verblijf in het buitenland en de woorden boete, boete en nog eens boete. “De voorlopige boete is 50% van € 24.225,16. Dat is € 12.112,58.” Ik hoor het Hans Böhm zo zeggen.

Meneer B. heeft een probleem en na een telefoontje naar het UWV blijkt dat Meneer B. mijn adres heeft opgegeven als zijn adres. Ik vraag aan de man van UWV Handhaving in Den Haag of dat zomaar kan. Of niemand dat even checkt. Ik leg uit dat ik Meneer B. helemaal niet ken en dat ik hier sinds 1995 woon. “Ik neem aan dat Meneer B. mijn adres verzonnen heeft, als hij een dorp verderop woont kent hij dit adres,” zeg ik nog. “Ja, hij komt uit Noorden”, zegt de man dan. “Dat is dus een dorp verderop”, leg ik uit.

Dus de man aan de telefoon weet nu ineens dat B. uit Noorden komt. Meneer B. zegt dat hij op mijn adres woont en het UWV neemt dat dan zomaar aan. En dat terwijl hij blijkbaar onterecht €24.225,16 aan uitkeringen heeft genoten. Toch bijzonder dat het UWV mensen een uitkering geeft en dat ze niet even nagaan op welk adres ze wonen.

Uiteraard heb ik gevraagd of dit nadelige gevolgen heeft voor mij. “Nee hoor, u kunt de brief verscheuren.” Omdat ik logge instanties als het UWV, zo blijkt maar weer, niet kan vertrouwen vraag ik wel om een brief waarin beschreven staat dat de brief niet aan mij gericht was. Wie weet wat voor enge consequenties mij door deze fout nog boven het hoofd hangen. Het zal mij niets verbazen wanneer ik een brief krijg van het UWV waarin staat dat ik sinds 20-10-1963 de naam E. Stekelenburg als alias gebruik en dat ze ontdekt hebben dat ik in werkelijkheid toch de heer R.J.M. B. ben.

NB

Omdat ik de nieuwsgierigheid van een journalist bezit toch maar even gezocht op betreffende persoon. Hij, Meneer B., woont of woonde inderdaad in Noorden. Hij stond op 8 april 2000 in het Leidsch Dagblad vanwege het faillissement van zijn snackbar.

Recensie Public Image Ltd, Paradiso, Amsterdam 07-10-2015

PIL 071-15Het publiek dat naar de voormalige punktempel Paradiso is gekomen om naar Public Image Ltd. ofwel PIL te komen kijken is over het algemeen hetzelfde publiek dat er dertig jaar geleden ook regelmatig te vinden was. Hier en daar huppelt er een twintigjarige vrolijk door het publiek, waarschijnlijk om bier te halen voor pa of ma. Want voor velen is PIL’s frontman nog steeds het icoon uit hun jeugd. De man, die zei dat je iets kon worden ook als je niks kan, komt weer eens optreden in Amsterdam. “His second home”, zoals hij zelf zegt. Voor veel mensen van die generatie was de voormalig voorman van Sex Pistols, Johnny Rotten, zoals hij zich vroeger noemde, de reden om zelf ook eens muziek te gaan maken. En nu hij al lang weer John Lydon heet en zelf ook nog steeds muziek maakt met Public Image Limited wil je hem dan ook even in het echt zien uiteraard.

De band komt vanavond langzaam op gang. De nieuwe nummers hebben niet de kracht die je van PIL gewoon bent. Soms klinkt het zelfs bloedeloos en saai. Je kan het je natuurlijk makkelijk maken en de hitjes van vroeger spelen maar John Lydon doet niet aan verzoekjes:”We don’t do requests, we are not on a cruiseship,” zegt hij spottend. Ze spelen recente liedjes en die zijn niet van dezelfde krachtige kwaliteit als het wat oudere werk. Maar zodra PIL-hit This is Not a Love Song wordt ingezet valt direct op dat er weer een ander arrangement gekozen is dan bij het voorlaatste optreden. Dissapointed klinkt wat…tja…. teleurstellend en verveeld en Deeper Water duurt misschien iets te lang maar als daarna Swan Lake wordt ingezet waan je je in een rave van de bovenste plank. Deze kraker uit het filmblik van de Metal Box zou niet misstaan op een dansfestijn. De energie van de bas voelt goed en Lu (short for Lunatic) Edmonds bespeelt zijn bouzouki als een ware gitaarhero. De stem van John Lydon giert.

Ook een mooie vondst om Black Rubber Bag te laten eindigen in het hyper nerveuze Chant, een song die duidelijk in een ander tijdperk geschreven is. Het is altijd bijzonder wanneer Religion in Paradiso gezongen wordt, toch een voormalige kerk. En altijd actueel verzint meneer Lydon een extra refreintje: Lock up your children, the priests are coming Met net als de vorige keer in Paradiso speciale aandacht voor de baslijn. Na een aanmoediging om de bas wat harder te zetten´Turn up the bass, Turn up the bass´ trilt Paradiso op zijn grondvesten. De toegift is duidelijk, twee liedjes en niet meer., Public Image, de eerste single en de klassieker Rise. Ondanks die drie liedjes waarbij je het gapen moest onderdrukken was het wederom een fijne en vermakelijke samenkomst in Paradiso.

Zie ook John Lydon als inspiratiebron

Dagboek van een werkzoekende #24

huuralarm1Welk signaal zend je politiek beschouwd uit wanneer je als regering zegt:”Iedereen krijgt een paar procent extra inkomen, behalve diegene die van een uitkering leven”? Voor mij klinkt dat als, “die met een uitkering krijgen al genoeg”. Of “die met een uitkering verdienen geen extraatje want ze dragen toch niks bij”. Ik kom wel rond met mijn uitkering want ik hoef geen gezin te onderhouden maar niet iedereen met een uitkering kan rondkomen. Het signaal is volgens mij; “die mensen verdienen het niet, laat ze eerst maar eens hun handen uit de mouwen steken”. 

Ik verbaas mij ook altijd dat het UWV helemaal niks doet om dat beeld van de werkzoekenden bij te stellen. Als een werkgeversvoorzitter de werkzoekenden labbekakkerig volk noemt hoor je Hans Böhm in een UWV-spotje nooit eens op de radio zeggen wat die werkzoekenden echt meemaken. De constante stroom van afwijzingen, de niet beantwoorde sollicitaties, de angst om je huis uit te moeten omdat de hypotheek te zwaar wordt, het sociale isolement waarin je terecht komt omdat je geen contributie meer kan betalen van je vereniging of omdat je geen collega’s meer hebt. Nooit wordt door een autoriteit eens benoemd hoe 650.000 werkzoekenden moeten knokken voor de 125.000 beschikbare vacatures. Geen wonder dat velen die niet werkloos zijn een verkeerd beeld hebben van zij die ‘zonder inspanningen’ te leveren elke vier weken gratis een ‘smak’ geld op hun rekening gestort krijgen.

Gelukkig heb ik een mooi netwerk opgebouwd. Een netwerk met vrienden die meedenken. Ondernemers die mij een baan gunnen, die mij de kans geven om een aantal uur in de week te werken in hun bedrijf. Het is hartverwarmend. Tussen de dagelijkse onbeantwoorde sollicitaties en afwijzingen zonder reden zijn er die fijne uren dat ik weer werk. Aan het werk met een stel leuke collega’s, met mensen die mijn werk waarderen en voor wie ik hard mijn best wil doen. Zulke kansen krijgt niet iedereen.

Gisteren was mijn eerste werkdag bij Huuralarm in Den Haag. Een maat met wie ik 20 jaar geleden in een bandje fijn muziek maakte gunt mij die baan. Ik mag teksten schrijven voor de website en aan het werk met de social media-middelen. Een prachtige baan waarbij ik veel mogelijkheden zie. En wie weet wat voor werk ik nog meer kan doen, al heb ik geen enkele ervaring in het beveiligen van bouwterreinen, woningen en andere inbraakgevoelige plaatsen. Ik had het geweldig naar mijn zin bij het plaatsen van de beveiligingsdetectie. Het signaal dat de detectie van Huuralarm uitzendt is in ieder geval heel duidelijk; als de bouw gesloten is hoor je er niet te zijn en de beveiligers zijn reeds onderweg.