Dagboek van een werkzoekende #14

katalysator“Wat zou dat toch zijn”, denk ik terwijl ik de foto’s die ik gemaakt heb van mijn koopwaar bewerk, “dat ik ongeveer de enige ben die last heeft van een schuldgevoel omdat ik de regels van het UWV overtreed?” Ik heb bij dienstdoende UWV-medewerker eens gevraagd of ik mijn boeken mocht verkopen. Het antwoord was onthutsend. Het bleek niet te gaan om wat een zolder vol met boeken zou opleveren maar de tijd die ik zou besteden aan de verkoop.

Dat was de reden waarom mij ten strengste werd verboden mijn verzamelde boeken te verkopen. Ik zou een boete krijgen en gekort worden op mijn uitkering. De boodschap was volstrekt helder. En voor alle duidelijkheid werd mij ook nog uitgelegd dat inspecteurs van het UWV websites als marktplaats en rommelmarkten langs gaan om illegaal werk door werkzoekende aan te pakken. Bij mij zat de schrik er dus goed in. En plannen om de zolder van mijn moeder, het aantal boeken past namelijk niet in mijn eigen huis, leeg te halen werden aan de kant geschoven.

Onlangs heb ik € 550,– uitgegeven aan een nieuwe uitlaat en twee nieuwe voorbanden. Dat was in oktober. Dus was het niet gek om te denken dat misschien mijn nieuwe uitlaat was losgeraakt, dat kan zomaar met het rijden over wegen die met drempels aan elkaar verbonden zijn. Ik lever mijn auto in bij de garage die de nieuwe uitlaat geplaatst had en ik hoopte dat mijn garantiebewijs uitkomst zou bieden na reparatie. Het bericht van de automonteur was teleurstellend. Mijn katalysator is lek, daar moet een nieuwe onder en dat kost €546,–. Ze konden hem die middag nog bestellen en de volgende dag monteren. Mooi die snelle service maar met een uitkering kan je dat soort bedragen niet zomaar ophoesten. Er zit niets anders op dan geld te genereren.

Ik heb geen glazen huis en geen hond die zijn spaarpot leegt in mijn brievenbus omdat ik zulke leuke plaatjes draai of omdat ik een week niets eet. Er zit niet anders op dan te beginnen met de verkoop van huisraad. Ik speel sinds mijn vijftiende in bandjes en in de jaren spaar je het één en ander aan instrumenten en randapparatuur. Dat is dan nog zo’n beetje het enige dat geld oplevert om zodoende een nieuwe katalysator te kopen.

Maar terug naar het UWV. Ik ga dus nu tijd besteden aan het verkopen van instrumenten en versterkers. Ik neem aan dat het UWV geen verschil ziet in boeken of instrumenten en versterkers. In wezen ben ik nu dus strafbaar. Ik heb tijd besteed aan het verkopen van spullen. Ik heb inmiddels ook 19 sollicitatieactiviteiten uitgevoerd deze periode maar misschien kijkt het UWV daar niet naar. En toch voel ik me schuldig en ben ik bang voor de consequenties. En tegelijk hoor ik in mijn omgeving hoe werkzoekenden gewoon op vakantie gaan, terwijl ze nog geen dagen hebben opgebouwd. Ik hoor hoe werkzoekenden helemaal geen werk zoeken maar gewoon een huis gaan opknappen. Zijn die andere nou zo dapper en of ben ik zo bang?

In mijn dorp rijdt nauwelijks openbaar vervoer, ik heb een auto nodig met een werkende katalysator. Anders kom ik nooit bij sollicitatiegesprekken. Zeker niet wanneer ik moet solliciteren aan de andere kant van het land. Ik heb geen keus. Ik moet mijn spullen verkopen om auto te kunnen rijden. Ik wacht rustig op de sancties van het UWV en hoop dat er iemand werkt die een beetje begrip toont. Iemand die meeleeft, meedenkt en bekend is met het woord ’empathie’. Want er zit geen katalysator in mijn kerstpakket dit jaar.

 

Dagboek van een werkzoekende #12

day offAls je een baan hebt heb je wel eens van die dagen dat je vrij wil zijn. Dan heb je een baaldag en neem je een snipperdag. Ik heb geen baan maar had vorige week wel zo’n baaldag. Even genoeg van dat struinen door vacatures. Even genoeg van het schrijven van sollicitatiebrieven waar waarschijnlijk weer een afwijzing op volgt. Even genoeg van het werkloos zijn. Dus twee dagen niet werkloos geweest maar gewoon gelezen. Dat heb ik mezelf gegund, twee dagen. 

Het werken in de bieb is een mooie afleiding. Je vergeet even dat je geen baan hebt. Weer onder de mensen, iets leren en wat nuttigs bijdragen. Het is misschien raar maar als werkloze werkzoekende voel je je soms nutteloos. De plezier van werk zit ook in het idee dat je wat bijdraagt. Dat je samen met collega’s aan iets moois aan het werken bent. Dan ben je trots op een product dat je gemaakt hebt. Het lijkt erop dat ik dat enorm mis. Dat je een keer kan zeggen:”Zo jongens, dat hebben we weer mooi voor elkaar met z’n allen”.

Dat gevoel krijg je dus niet als je thuis al die vacatures doorzoekt. Dat gevoel krijg je ook niet als je iemand gevonden hebt om aan je netwerk toe te voegen. En zelfs niet wanneer je weer een nette sollicitatiebrief hebt verstuurd. Gelukkig kreeg ik wel weer een fijn gevoel toen ik hoorde dat mensen in mijn netwerkgroep weer een baan hadden. Of wanneer je een berichtje krijgt van iemand in je netwerkgroep die een mooie vacature voor je heeft gezien en deze even doorstuurt. Zolang die momenten in balans zijn is het nog te doen. Maar vorige week moest ik dus even twee dagen uit die werkloosheidmodus. Twee dagen op de bank met tijdschriften en een boek. Ik hoop dat het mocht van het UWV. vacatures

Je hebt niks te kiezen

Ze zijn omgevallen, en ik heb er helemaal geen last van. Ik was al een keer gewaarschuwd, maar ik had toen een darmperforatie waar ik mij mee bezig hield. Maar nu is het dan zover. Vanochtend in de stoel bij de kaakspecialist in het Rijnland Ziekenhuis in Leiderdorp ter controle en morgenochtend bij dezelfde specialist mijn eerste verstandskies laten verwijderen.

Ik kan het ontkennen maar ik ben er wel mee bezig blijkbaar. Even voorbereiden dat ik pijn zal hebben op kort termijn. Ze hadden nog plaats dus over een kleine twaalf uur zit het er weer op als het goed is. ‘De zenuw ligt lastig, daar kun je last van krijgen’, ze de specialist. Het is lastig inderdaad, het gedoe, de pijn. Paracetamol, gaasjes, bloed, spoelen en gedoe.

Maar dat is niks vergeleken met wat ik vanavond las via de sociale media. Mijn collega Paul is gisterochtend overleden aan ALS. Ik ben niet meer op het werk en Paul was ook al een tijd niet meer op het werk. Het is snel gegaan met Paul. Telkens als ik hem zag deed het pijn. Ik dacht aan mijn pa, die nog geen jaar na de diagnose ALS ook overleed. Ik zag Paul en dacht aan wat hem allemaal nog te wachten zou staan. Het is triest, zo jong nog.

Paul was een aardige vent. Een fijne collega, het ga je goed Paul.

Van de dingen die voorbij gaan

LihanboutjeSoms voel ik weemoed wanneer dingen voorbij gaan. Zoals bijvoorbeeld onlangs, toen ik door een reorganisatie mijn werk verloor. Weemoed omdat ik de prettige sfeer met collega’s ga missen maar ook omdat er zomaar dertig procent minder geld op mijn rekening gestort gaat worden. Maar er komt ander werk, daar reken ik wel op. Naast de weemoed is er ook hoop, nieuwe kansen en een nieuwe ervaring. Dus die weemoed, dat gaat wel over.

Soms moet je afscheid nemen van dingen die voorbij gaan die nooit meer terugkomen. Zoals die prettige wandelwebsite van OnTrack.nl. Via een vriendin leerde ik deze site kennen, ik had er nooit van gehoord. We hebben schitterende wandeltochten gemaakt. Een paar jaar hebben we Nederland verkend op een manier die mij heel goed bevallen is. Helaas gaat deze site sluiten en gaat de data, de routes, de GPS bestanden en de controle op de routes verloren. Ik ben nu dus druk doende al die routes te kopiëren opdat ze niet verloren gaan. De site houdt op te bestaan maar ik probeer de meeste routes te bewaren. We kunnen nog genieten van die heerlijke wandelingen, door éénmanspaden in bossen, over planken in moerassen, door polders, door duinen en over de hei als ik ze bewaar.

Waar ik nog wel een wakker van schrik, als ik eindelijk in slaap ben gevallen, is de vergankelijkheid van smaak. Dat kan je, in tegenstelling tot bovenstaande voorbeelden die eindigen, nooit meer terugkrijgen. Hoe je het wendt of keert, er komt een tijd, om wat voor reden dan ook, dat ik de heerlijke gehaktballen van mijn ma niet meer kan eten. De rode kool, de soepjes, de warme peertjes, de oer-Hollandse pot van moeders waar ik zo vertrouwd mee ben. Dat gaat ooit eens verloren. Je zou dit soort smaken gewoon moeten kunnen verzamelen, bewaren, opslaan, conserveren of hoe dan ook. Gewoon voor later.

Snackbar TrudySmaken die je ook nooit meer proeft. De pindasaus van het lokale frietkot waar je als kind al kwam en dan ineens weg is. Net als de zelfgemaakte, iets te vette, maar oh zo lekkere lihanboutjes. Nooit heb ik die meer gegeten. Ik zou er wat voor over hebben om ze nog eens te proeven. Onvervangbaar en slechts een herinnering van dingen die voorbij gaan.

Zo werd ik ook nog eens gillend wakker toen bleek dat de frites sticks van Smith’s niet meer in de schappen lag. Nergens meer te vinden. Terwijl ik ze zo graag at, zowel paprika als naturel. Nooit meer dat heerlijke aardappelproduct, zo jammer. Totdat ik een keer in een benzinestation een vergeten zakje zag liggen. Ik kon mijn geluk niet op. Ik ben nog eens omgereden om daar te gaan tanken. Maar volgens mij had ik echt de allerlaatste.

Kan iemand dat niet gewoon uitvinden, een smakenbewaarder?

De WordPress Versneller

wordpressDat pik ik mooi even mee, ik kan weer een competentie bijschrijven op mijn cv. Laatst moest ik op de website van het UWV een lijst met competenties invullen; wat kan ik, wat weet ik en wie ben ik. Na een flink aantal uur sleutelen, tweaken en knutselen aan de instellingen van mijn WordPress weblog kan ik mezelf met trots een WordPress Versneller noemen. Vrees niet, ik ga niemand lastigvallen met een uiteenzetting over WordPress plugins, W3 Total Cache configuraties en Cloudflare instellingen, maar het blijkt dat je zonder veel kennis van zaken, met hulp van Google en wat gezond verstand een wiel kan uitvinden waarvan je twee weken geleden het bestaan nog niet wist. 

Omdat ik de laatste tijd door vrienden en kennissen attent word gemaakt dat mijn weblog wel heel erg langzaam zichtbaar wordt, moet ik toch eens kijken wat hieraan te doen is. Vooral op tablets en mobieltjes blijkt de site nauwelijks te laden. Sommigen laten weten dat ook op hun laptop mijn zin en onzin nauwelijks te volgen is. Zo zonde.

Heb ik eindelijk een leespubliek, blijkt dat het publiek telkenmale op de proef gesteld wordt met een downloadtijd van een paar minuten. Vandaar dat ik hier maar eens ingedoken ben. Ik heb sinds zeven april jongstleden wat meer tijd omdat mijn functioneren overbodig werd bij mijn werkgever. Laat ik die nieuw herwonnen tijd dan ook eens nuttig besteden. En leergierig als ik ben beleef ik veel plezier aan het uitpluizen van WordPress. Er is hulp genoeg van handige types, WordPressnerds en pc-specialisten die mij door de problemen loodsen met ‘walk throughs’, handleidingen, screenshots, suggesties, tips en trucs. En zeker nu ik de laadtijd heb kunnen terugbrengen tot onder de twee seconden ben ik trots om te zeggen: “Ik ben een WordPressversneller”.

En nu weer aan het werk met de Photoshop- en Illustratorcursus. Er is goede hoop dat ik dat ook kan leren. Werkloos zijn heeft zo zijn voordelen, al kost het dertig procent van je inkomen, het levert ook wat op. Vooral veel kennis en het plezier van de vergaarde kennis te gebruiken. Wie weet, misschien wel in een volgende baan.

Page load tijd

Globalisering, worst-kaas-scenario

DSC_0550Lekker een lang weekend er tussenuit. Cultuur snuiven in Montferland, genieten van de natuur rond Zeddam en kuieren over de markt van Doetinchem. Altijd even op zoek naar lokale lekkernijen. Jezelf laten verrassen met smaken die je niet kent, smaken uit een andere regio.

Worsten, kazen en koeken, dat zijn mijn favoriete lokale lekkernijen. Gewoon even proeven, proberen en kopen. De kaasboer op de Doetinchemse markt heeft een mooie uitstalling. De naam van het kaasboerke: “De Woerdense Kaasboer”. De kaas-entrepreneur uit Woerden is lokaal voor mij maar toch zeker niet voor Montferlanders. De joviale verkoper blijkt uit Boskoop, vandaar dat ik moeiteloos zijn accent kon doorgronden. De heerlijke kaas die hij mij aansmeert komt gewoon uit Zeeland, blijkbaar.

Mijn lokale lekkernij blijft beperkt tot een Montferlandse harde worst van de plaatselijke worstenmaker die overigens ook Groningse worsten in de aanbieding heeft. Zo blijkt maar weer, de globalisering begint op de markt, de zogenaamde marktwerking, denk ik.

Gekmakende slapeloosheid

SlapeloosheidWat doet niet of nauwelijks slapen met een mens? Ik geloof dat ik dat meemaak nu. Om negen uur zo moe dat ik mijn ogen niet open kan houden, dus naar bed. Ik had er zin in, een lekker potje slapen. Maar zodra ik in bed lig is de vermoeidheid weg, toch heb ik waarschijnlijk nog een uurtje geslapen. En om kwart voor twaalf weer klaarwakker. Maar lekker blijven liggen want je weet maar nooit, misschien pak je nog wel een uurtje.

Nee, helaas, het zit er niet in. Nou dan maar even een bakje slaapverwekkende (zo beloofde de verpakking) thee gezet met honing. Ook nog maar zo’n rustgevende Valdispert Extra Sterk voor de Nacht-pil erin. Even in laten werken en hopen op resultaat, ik ga maar weer plat. Het leidt tot niets. De paniek slaat weer toe. Waar die paniek vandaan komt, ik heb geen idee. Paniek uit angst om nooit meer te kunnen slapen, of angst voor de angst. Straks ontwikkel ik nog een slaapfobie, dan durf je misschien niet eens meer naar bed te gaan. Uit angst dat de paniek weer toeslaat.

Ik moet eruit, trek mijn kleren aan en ga naar buiten. Dat lijkt dan altijd de enige oplossing. Vluchtgedrag, buiten is het veilig, buiten krijg je lucht. Even bewegen, wat lopen door het park, mijn postbus leegmaken. Het blijft eigenaardig, ‘s nachts door het park terwijl de normale mensen slapen. Het lijkt de enige oplossing, vluchten uit de situatie waar je je niet prettig voelt. Juist de plek waar je je het prettigst moet voelen, je eigen bed.

Geen idee wat er omgaat in het hoofd. Maar slapen doe ik niet, dan maar even een stukje typen. Wie weet wat het oplevert, in ieder geval dat gevoel uit mijn lijf laten verdwijnen. Het lijkt te werken, weer even tot rust gekomen. Het is inmiddels al weer kwart voor drie en ik ben klaarwakker. Luister naar muziek om me af te leiden. Over een paar uur gaat de wekker en moet ik weer naar mijn werk. Zal ik nog slapen vannacht of is dat uurtje na negenen weer mijn enige nachtrust geweest? En in mijn achterhoofd blijft die vraag rondspoken. “Je bent toch niet gek?”