Het vruchteloze concept Icedome

Icedome-Almere-impressieDe IJskoepel in Almere gaat dus niet door, het project dat nog zo gepromoot werd door de schaatsbond is ingestort. Het begint natuurlijk al met de naam. Welke zultkop bedenkt dat een schaatsbaan een ‘Icedome’ moet heten. En dan hebben ze ook nog bedacht dat de ‘Icedome’ zo’n raar Frans dakje op de ‘O’ moet hebben. Wie bedenkt dat? Ik zou graag eens met die man, want het zou wel weer een man zijn, praten en willen horen waarom. Of zoals Ischa Meijer het zou vragen;”Why?”

Ik neem stiekem aan dat de man in navolging van de Ziggo Dome dacht dat zo’n soort naam in Almere ook niet zou misstaan. Nooit eens gekeken naar wat een ‘dome’ nu precies is neem ik aan. Oh ja, er was in Londen natuurlijk een Millennium Dome, ook een mooie naam. Die ‘dome’ heet nu vanwege sponsorbelangen O2 Arena overigens. Maar dat is ook echt een ‘dome’, een koepel, een halve ronding als dak. Zoals ik in Seattle in The King Dome heb gezeten om een paar mooie honkbalwedstrijden te kijken. Het was een stadion met een half ronde overkapping, ook een koepel dus. Want dat is wat een ‘dome’ gewoon is, een koepel.

Hoe haalt iemand het dan in zijn hoofd om een vierkante doos, de Ziggo Doos, dan toch Ziggo Dome te noemen? Is het echt zo moeilijk? Ik weet het, er is oorlog ergens en er zijn belangrijkere dingen om ons druk om te maken maar zodra mensen vierkante of langwerpige gebouwen ‘Domes’ gaan noemen gaat dat in tegen elke vezel van mijn talige brein. Voor zover breinen vezels bevatten uiteraard, maar dat terzijde. En wat ben ik dan blij dat die verdomde Icedome in Almere nooit geboren is. Zodra die naam er aan hing bleek het al een vruchteloze poging tot conceptie, een ‘condome’, als het ware.

Tienjarig Gronings voetbaltalent tekent bij Barça

Fode ForfanaHet 10-jarig Groningse voetbaltalent Fodé Fofana tekent een contract bij FC Barcelona. Het spelertje van GVAV Rapiditas vertrekt dus naar de club waar spelers als Messi, Xavi en Iniesta vanuit de Barça-jeugd wereldsterren werden. Hij tekent, ja hij kan zijn naam al schrijven, voor vijf jaar bij de Europese topclub. Een zeldzame maar volstrekt logische stap voor een voetbaltalent als Fofana. Ook al is hij pas tien jaar oud. 

Bij Groningse jongens denk ik aan namen als Aaldrik, Bronno, Doeko of Eppe. Desnoods aan Fokko, Grieto of Harko, maar nooit aan Fodé. Papa komt uit Ghana en zijn ma is Nederlandse. Stiekem hoop ik dat Fodé in een volstrekt onverstaanbaar Gronings accent zijn zegje doet, maar ik ben bang dat hij spreekt over ‘G Town’, waar hij vet relaxed een spang wedstrijdje voetbalt. De taal van de moderne jeugd dus.

Ik hoop hem nog eens te horen in een soort Spaans waar stukken Groningse klei aankleven omdat daar nu eenmaal zijn wortels liggen, bij GVAV Rapiditas dus. De voetbalclub die enorm baalt omdat de bonus voor het opleiden van spelers pas in beeld komt bij voetbalventjes vanaf twaalf jaar. GVAV loopt dus een vette envelop met doekoe mis omdat het ventje twee jaar te vroeg gespot is door de scouts van het grote Barcelona.

Er is kritiek van mensen die dit soort transfers kinderhandel noemen. Maar die mensen zijn waarschijnlijk geen vader of moeder van een kind dat over tien jaar multimiljonair is. Hoe je het wendt of keert, ouder zijn van een multimiljonair is aantrekkelijk. Zoals in De Volkskrant staat te lezen; de familie wil de kans grijpen. Fofana’s jeugdtrainer Melvyn Wolthers heeft veel met de vader gesproken over de voor- en nadelen. Ja, ja… de nadelen. Het zoeken van een mooie villa aan de Spaanse kust, dat is altijd een hele zware maar vooral lastige klus. Maar toch wil de familie de kans grijpen, ongeacht de nadelen. Wat een enorm offer.

 

 

Doodsimpel in Amerika

Bij onze gestoorde bondgenoot de Verenigde Staten van Amerika dreigt een tekort aan executievloeistof. Is dat een probleem? Ja, dat is een probleem. Er zitten namelijk nog heel wat veroordeelden te wachten om ingespoten te worden met dit goedje. Waarom speciaal het middel pentobarbital gebruikt moet worden is een raadsel. Al met al grote paniek in de mooie staat Texas, want ze hebben nog maar een voorraad voor een maand. En daarna kan er blijkbaar niet meer gedood worden. 

Pentobarbital-007Het gevaar dreigt nu dat Texas de komende terechtstellingen moet uitstellen totdat er weer een voorraad executievloeistof is. Producenten van dit slaapmiddel en medicijn voor de epileptische medemens willen het goedje niet meer leveren aan de Amerikaanse staten die met de bijbel in de hand delinquenten vermoorden. De makers zijn bang dat ze hun goede naam kwijt raken wanneer bekend wordt dat zij medeverantwoordelijk zijn voor het doden van gevangenen.

Nu is het zo dat je in elke Amerikaanse buurtsuper, gereedschapswinkel of wat wij de lommerd of pandjeshuis noemen, een geweer en bijbehorende kogels kan kopen. Dus mogelijkheden zat om de gevangenen om te brengen. Kunnen ze niet gewoon net als in landen als Irak, Pakistan en Afghanistan de gevangenen bijeendrijven op de luchtplaats en ze dan met een drone of helikopter neermaaien, om te oefenen voor wanneer er een oorlog is, zoals we te zien kregen op die filmpjes van WikiLeaks. Daar zijn ze heel goed in en geen Amerikaan die er schande van spreekt dus dat probleem van het tekort aan executievloeistof is eigenlijk een non-issue. En het levert nog goeie televisiebeelden op ook.

 

Denazificatie was een farce, en nog steeds.

Onlangs las ik een artikel in De Volkskrant. Het betrof geheimhouding van het Eichmann-dossier. Na het lezen van het artikel vraag ik me af hoe zoiets in het moderne Duitsland nog mogelijk is. Het gaat om het volgende:   

eichmann_ssDe Duitse geheime dienst BND mag een deel van zijn dossiers over Adolf Eichmann geheimhouden. Dit heeft de Duitse Raad van State in Leipzig donderdag beslist. De grootste krant van Duitsland had volledige inzage geëist in het dossier van de ‘architect’ van de Holocaust.

Als reden geeft de Duitse Inlichtingendienst dat de informatie belastend kan zijn voor de Bondsrepubliek en voor de privacy voor bepaalde personen. Hoe kan Eichmann de huidige  BRD nog schade toebrengen, na alle schade die hij al heeft aangebracht? Erger kan het niet worden zou je denken. En welke mensen moeten er nog beschermd worden? En hoe is het mogelijk dat al die tijd de dienst wist waar de beulen naartoe gevlucht waren?

Het is eigenlijk doodeng dat in het hedendaagse Duitsland dit beleid nog steeds gehandhaafd wordt. Het gaat ver. Archiefmateriaal achterhouden, het niet uitleveren van oorlogsmisdadigers en het belonen van voormalige SS’ers. Waarom kunnen misdadigers als Klaas Carel Faber ongestoord leven in Duitsland? Waarom worden ze niet uitgeleverd? Aan de andere kant wilde de Bondsrepubliek wel heel graag de in Nederland gearresteerde RAF terroristen.

Al die keren dat ik in Stuttgart bezig was met het verslaan van tenniswedstrijden, met het interviewen van dartele tennisspeelsters en aanzat bij de persconferenties dacht ik: ‘Waarom moet dat in de Hanns-Martin-Schleyer-Halle?  Wie haalt het in zijn hoofd om een tennishal te noemen naar een nationaalsocialistische SS Untersturmführer? Zijn ze helemaal krankjorum in Duitsland of lijkt dat maar zo?’

Tijdens het ABN tennistoernooi, de Ahoy Hal in Rotterdam maar omtoveren tot de Henk-Feldmeijer-Tennishal? In Duitsland zou het kunnen, sterker nog… het bestaat.

 

De keuken van Giphart XXVI

Ronald Giphart, de schrijver van onder andere GiphPhileine zegt sorry, en Ik omhels je met duizend armen, schreef een feuilleton voor de weekend-editie van De Volkskrant.  Dat deed hij niet alleen. Via social media als de Facebook-pagina Volkskrant Feuilleton vroeg Giphart zijn volgers om tips, ideeën en liet hij af en toe een poll op hen los. Zo kreeg je een mooi kijkje in de keuken van een schrijver en het ontstaan van een verhaal, boek of in dit geval een feuilleton.

giphartHet is voltooid verleden tijd. Het feuilleton is klaar. En toen ik het de eerste keer las dacht ik, “die Ronald Giphart is een empathische goedzak, hij heeft zelfs mededogen voor zijn zelf gecreëerde hoofdrolspelers”.  Er gaat op het eind niemand dood, er is geen ruzie, de vriendinnengroep lijkt hechter dan ooit, ze hebben weer een crisis overleefd, op naar de volgende. Het feuilleton heeft een open eind.

Ik moest gelijk weer denken aan de sketch van Jiskefet waar proleet Johnny in een boekhandel een boek gaat zoeken voor zijn vriendin. De enige voorwaarde waaraan het boek moest voldoen was een open einde. Zoals in dit feuilleton als het ware. “Een open einde,  jaaa?” Maar helaas had het boek volgens de vriendin van Johnny helemaal geen open einde, met alle gevolgen van dien.

Tijdens de Bastaardgroepbijeenkomst heb ik nog geopperd om een afgerond apocalyptisch einde aan het feuilleton te breien. Naar het voorbeeld van de prachtige Engelse series This Life en Cold Feet. Maar toen liet Ronald al doorschemeren dat hij het einde bij die series wel heel triest vond.

Bij This Life valt de groep juristen uit elkaar tijdens een bruiloft na bekend wordt dat één van de karakters haar vriend belazerd heeft en vreemd gaat met haar baas. Bij Cold Feet komt Rachel Bradley, één van de hoofdkarakters in de serie, te overlijden als gevolg van een auto-ongeluk. Twee schitterende series met, voor mij, een mooi afgerond einde. Misschien dat het in een volgend leven weer goed komt, maar nu even niet. Dat gevoel.

In één van de twee Bastaardgroepbijeenkomsten hadden we wel gesproken over de optie om iemand te laten overlijden. Je bent als schrijver een God van je eigen universum, dus alles is mogelijk. Dat ongeluk zou dan plaatsvinden tijdens de nieuwjaarsduik. Maar wie? Kleine Kick, er is niets zo dramatisch als het verlies van een kind. Of Opa Kick, die in eerste instantie op het eiland was gekomen om zijn dood aan te kondigen. En wat dan te kiezen, wat klopt voor het verhaal? Ook kwam ter sprake dat Opa Kick de kleine Kick zou redden van de verdrinkingsdood, en daarbij zelf zou komen te overlijden.

De schrijver heeft mededogen, ook met Opa Kick. Die wordt opgetakeld door een heli van de reddingsmaatschappij na een geweldig monoloog te hebben afgestoken voor zijn toehoorders. Ondanks dat Giphart Opa Kicks stem laat bibberen, kan ik me niet voorstellen dat hij ineens in de heli de spreekwoordelijke pijp aan de nog spreekwoordelijkere Maarten geeft. Daarvoor was zijn monoloog te helder, te diep en had hij geen enkele moeite om zijn woorden te vinden.

De laatste woorden van Opa Kick beslaan ongeveer één derde van de hele krantenpagina. Dat is toch wel wat anders dan “Cool it  Brothers…” de laatste woorden van Malcolm X voordat hij werd vermoord, “Kiss me, Hardy” van Lord Nelson of “My fun days are over” de laatste woorden gesproken door James Dean vlak voor hij zijn sportwagen in de prak reed.

Nu dat het allemaal voorbij is blijf ik toch met een vraag zitten, dezelfde vraag die Bibi aan Kick stelt: “En waar heb jij de hele tijd uitgehangen?” We zullen het helaas nooit weten. En waar kwam hij zo ineens vandaan, zo uit het niets om zijn zoon en zijn vader te redden uit de winterkoude golven? Net op tijd even de held uithangen, en zijn vrouw verwijten dat zij niets doet. Hij had het kunnen weten, want had Giphart niet eerder iets geschreven over de verlammende angst die haar kan overspoelen? En als Giphart het weet moet Kick het ook weten, het is tenslotte zijn vrouw. Maar goed, Kick vraagt op zijn beurt hoe Bibi het in haar hoofd haalt om hem die vraag te stellen. Hoe het ook zij, het is geen makkelijk koppel, die Kick en Bibi.

Als de wagneriaanse storm is gaan liggen en iedereen veilig uit zee gesleept is begint Opa aan zijn monoloog. In het kort: ga lekker vreemd, pak wie je pakken kan, zolang je maar van je partner houdt. Opa Kick heeft duidelijk nog sporen van een uitbundig leven ten tijde van het hippietijdperk en de vrije seksuele moraal van de jaren zeventig. En hij heeft waarschijnlijk veel geluisterd naar “Mensch durf te leven” van Dirk Witte.

In het begeleidend interview met de titel Faceboek als redacteur van Carlijn Vis met Ronald Giphart doet de auteur uit de doeken dat het nog niet eens zo makkelijk was, dit experiment, maar dat hij er wel veel plezier aan beleefd heeft. De interactie met lezers, via Faceboek en Twitter heeft hem aangenaam verrast. En het was natuurlijk heel prettig te lezen wat Giphart over de bloggers te melden had. “Wat hem in die veertig weken het meest verraste en ontroerde, was de betrokkenheid van Etienne Stekelenburg en Theo Stepper, twee lezers die een blog bijhielden over het feuilleton”. 

Ik neem aan dat ik ook even voor Theo mag spreken en mag delen dat het voor ons een bijzondere reis was. We mochten meeliften op het verhaal van Giphart, die ons tijdens de reis af en toe liet uitstappen om de bezienswaardigheden van het schrijverschap te laten zien. Het is voor ons zeker een stimulans geweest om zelf ook te beginnen met schrijven. Dat is dan het cadeau dat we van Ronald Giphart hebben mogen ontvangen. Een opstapje naar het schrijven van een boek.

Aan het eind van het interview brengt Giphart chef Jonnie Boer ten tonele. Boer gaat ten allen tijde voor perfectie, maar de chef maakt ook wel eens een pasta voor zijn dochter. Het zal goed smaken, maar heeft niet de perfectie van zijn sterrenrestaurant. Zo kijkt Giphart ook naar zijn feuilleton. Het is niet zijn meesterwerk, en hij twijfelt of hij het ooit tot zijn oeuvre zal rekenen. Het feuilleton is als de pasta voor de dochter van een sterrenchef. Dus dat is wat ik telkens rook. Die geur uit de keuken van Giphart, niet zomaar een gewone pasta maar de pasta van een Michelinsterrenchef, bereid voor wat hem het allerdierbaarst is.

 

 

 

 

 

De keuken van Giphart XXV

Ronald Giphart, de schrijver van onder andere GiphPhileine zegt sorry, en Ik omhels je met duizend armen, schrijft een feuilleton voor de weekend-editie van De Volkskrant.  Dat doet hij niet alleen. Via social media als de Facebook-pagina Volkskrant Feuilleton vraagt Giphart zijn volgers om tips, ideeën en laat hij af en toe een poll op hen los. Zo krijg je een mooi kijkje in de keuken van een schrijver en het ontstaan van een verhaal, boek of in dit geval een feuilleton.

giphartGiphart heeft mij aangenaam verrast met aflevering 39 van het feuilleton. Had hij ons in 38 nog achtergelaten met twee cliffhangers vanjewelste waarvan je dacht, volgende week wordt het spannend en knallen, neen niets van dat al. We gaan gewoon weer een tandje langzamer. De apocalyps nog even uitstellen. Bij het herlezen van deze aflevering dacht ik: maar natuurlijk. De apocalyps is niet now, maar in de allerlaatste aflevering uiteraard. Zo zie je maar weer, Giphart heeft meer verstand van schrijven dan ik van lezen.

We gaan de lezer eens laten zien hoe sterk de vriendengroep is, moet Giphart gedacht hebben. Of iets dergelijks, want zo komt het over op mij. Er hoeft niet veel gezegd te worden, maar je leest dat de meiden uit de groep in staat moeten zijn om het gewone leven weer op te pakken. Desnoods zonder hun kerels. Misschien lees ik het niet goed, maar ze hebben elkaar ook in tijden van crisis ontmoet en steun gezocht bij elkaar, daar bij die ontgroening in het begin van het feuilleton.

Zo te lezen kunnen ze elkaar ook met deze laatste crisis bijstaan. Ik had eerder gedacht dat de groep uit elkaar zou vallen. Ben ik misschien op het verkeerde been gezet? Nou dat niet denk ik, ik heb mezelf op het verkeerde been gezet. Wat is overigens mijn verkeerde been? Rare uitdrukking als je er zo bij stilstaat, met beide benen stevig op de grond.

Nu er in de op één na laatste aflevering nog wat gas wordt teruggenomen en de meidengroep nog eens wordt neergezet als hechte groep die zich er wel doorheen lijkt te slepen, moet de laatste aflevering van het feuilleton wel een Francis-Ford-Coppola-achtige-uitsmijter worden. Ik stel me zo voor dat in deze aflevering de heli’s net zijn opgestegen en richting het strandje vliegen. Maar zodra aflevering 40 begint moet Wagner toch wel aan staan dacht ik zo.

Tijdens de bespreking met de Bastaardgroep liet Giphart doorschemeren dat hij misschien wel twee pagina’s kon gebruiken voor de Apocalyps. Nu er nog maar één aflevering te gaan is lijkt dat ook wel nodig. Ik krijg ook het idee dat hij dat heeft kunnen regelen. Dan kan hij groots uitpakken. Om alles uit de doeken te doen, om alles een plaats te geven lijkt één pagina voor de laatste aflevering echt te beperkt. Maar wie weet hoe hij het voor elkaar speelt. Vooral omdat deze aflevering geen enkele onthulling weggeeft ga ik er stiekem van uit dat hij twee pagina’s krijgt voor een dubbelaflevering nummer 40. De cd van Wagner kan uit de kast volgende week.

Volgende week nog één feuilletonstukkie schrijven op mijn blog en dan kan de keuken van Giphart gesloten worden. Wie weet kan ik dan wat schrijven over de keuken van Theo Stepper, de meeblogger die ook een bijzonder keuken heeft waar allemaal lekkers uit komt. Wie weet kan ik dan eens een vorkje meeprikken met dat andere Bastaardgroeplid?

De keuken van Giphart XXIV

Ronald Giphart, de schrijver van onder andere GiphPhileine zegt sorry, en Ik omhels je met duizend armen, schrijft een feuilleton voor de weekend-editie van De Volkskrant.  Dat doet hij niet alleen. Via social media als de Facebook-pagina Volkskrant Feuilleton vraagt Giphart zijn volgers om tips, ideeën en laat hij af en toe een poll op hen los. Zo krijg je een mooi kijkje in de keuken van een schrijver en het ontstaan van een verhaal, boek of in dit geval een feuilleton.

giphartMijn vijfentwintigste blog alweer over het feuilleton van Giphart. Alhoewel ik het feuilleton vanaf de eerste aflevering met veel belangstelling gevolgd heb, heb ik niet consequent na iedere aflevering een blog geschreven zoals Theo Stepper dat wel na elke aflevering deed.   Ik bewonder zijn discipline. Soms las ik bij Theo in zijn blog dat we zonder dat we het van elkaar wisten op één lijn zaten. Andere keren belichtten we verschillende kanten van Ronald Gipharts feuilleton. Nu het eind nadert merken we allebei in onze blogs op dat de auteur in rasse schreden naar het einde schrijft.

Ik denk dat het verschil tussen een roman en een feuilleton het duidelijkst wordt aan het eind van het verhaal. Ik geloof dat het voor een roman niet zoveel verschil maakt of het verhaal afgerond is op pagina 473 of 476. Als het rond is op 473 is dat prima, als het nodig is om er drie pagina’s langer over te doen zal dat ook wel kunnen, zo lijkt mij. Misschien is het niet zo, maar het lijkt of je bij een roman wat meer ruimte hebt voor een mooie einde.

Bij dit feuilleton moet het klaar zijn op aflevering 40, je hebt geen aflevering 41 en de boel afsluiten op aflevering 39 is ook geen optie. Je hebt ook geen aflevering 40 en een beetje. Misschien dat Giphart het voor elkaar krijgt om wat meer ruimte te krijgen voor de laatste aflevering. Een soort dubbelaflevering wellicht die gewoon 40 genoemd wordt, maar dan nog heb je geen mogelijkheid om iets uit te lopen.

Het was in de laatste afleveringen dus wel duidelijk dat de feiten op tafel diende te komen. Dit wellicht om geen tijd en ruimte te verliezen aan sfeerbeelden, overpeinzingen en flashbacks naar het verleden.  De vaart zit er goed in en het is goed te zien dat Giphart tegen het einde zijn eigen plan trekt. Er is geen plaats meer voor Audience Participation Time zoals Frank Zappa het noemde wanneer hij de hulp van zijn publiek wenste op het podium. De hulp van het meelezende publiek op Twitter en Faceboek blijkt niet langer nodig. Geen polls meer die de plannen van Giphart nog kunnen verstoren.

Het verhaal loopt op zijn eind en de spanning loopt alleen maar op. Je voelt het bijna in elke zin. In de details die weggelaten worden. Want waar zou Kick uithangen? En in de details die we wel te weten komen. De smeuïgste details die we wel lezen, zoals de aanleiding tot het ongeluk waarin de vrouw van Silvijn is omgekomen. Een geweldig Giphart tafereel, alhoewel ik bekend ben met Gipharts werk had ik deze scene nooit aan zien komen. Het is ook geen wonder dat Kick niet op de begrafenis van zijn minnares aanwezig was, hij krijgt dat beeld ook nooit meer uit zijn hoofd natuurlijk. Hoe je het wendt of keert, hij is toch de oorzaak en het gevolg van haar dood. Onbedoeld uiteraard.

Op de vraag op de faceboekpagina of het huwelijk tussen Kick en Bibi standhoudt kan het enige antwoord nu toch alleen nog een keihard ‘Nee’ zijn, dacht ik zo. Dat Kick al de vriendinnen van Bibi langs is geweest voor wat avontuur lijkt mij voor Bibi toch al een reden om er een eind aan te breien. Maar nu ze weet dat hij ook nog andere dingen voor haar verzweeg, zoals zijn betrokkenheid bij de dood van een vrouw, zou je denken dat dat toch een laatste druppel zou zijn om haar te doen laten besluiten weg te gaan bij Kick.

En inderdaad, de volgende cliffhanger aan het eind van aflevering 38 van het feuilleton is dan ook dat Bibi haar jongste zoon Kick Jr. optilt en in zijn oor fluistert om er samen vandoor te gaan. Weg bij het feest? Weg van het eiland? Weg bij haar zogenaamde vriendinnen en weg bij de man van wie ze houdt maar wellicht nooit meer vertrouwt? De missie van Silvijn, om Bibi op te halen, lijkt kansloos. Met de nadruk op lijkt, want wie weet verdwijnt Bibi uiteindelijk toch nog met Silvijn. Je weet het tenslotte maar nooit in de liefde.

Over liefde gesproken: ik stel voor dat Corine Koole een interview met Bibi of Kick opneemt in het Volkskrant Magazine. Die hebben tenslotte genoeg stof om daarover een boekje open te doen in Koole’s rubriek ‘lust & liefde’.

Over lust gesproken: vandaag zag ik nog wat verleidelijke ‘Food Porn’, zoals mijn Amerikaanse vriendin Linda het ooit noemde, voorbij komen via de faceboekpagina van Ronald Giphart. Foto’s van de meest lustopwekkende gerechten, foto’s waarvan het water je in de mond loopt. Je reinste ‘Food Porn’ dus. Onze schrijver aan de lunch met Bart Chabot. Een feestmaal, tenminste zo zag het eruit. Wellicht inspiratie voor Giphart om voor de twee laatste afleveringen alles uit de keukenkastjes te halen en zijn lezers te verleiden met lekkers.