Dagboek van een werkzoekende #26

belastingHet is al weer een tijdje geleden dat ik in mijn dagboek van een werkzoekende schreef. En je zou het bijna vergeten nu ik een flink aantal dagen in de week werk, maar ik ben nog steeds werkzoekende. Ik werk met heel veel plezier twee dagen als webredacteur bij Huuralarm. En daarnaast ben ik (ijs en weder dienende) te vinden in de keuken van ijssalon ‘Fanielje’ in Leidschendam. Ik kom dus nog steeds uren werk te kort om mijn uitkering vaarwel te zeggen. Dus op zoek meer uren werk.

Ik richt mijn pijlen op de platenwinkels in de regio Zuid en Noord Holland en Utrecht. Ik stuur open sollicitaties en zie wel hoe daar op gereageerd wordt. Ik ambieer eigenlijk al een baan in een platenwinkel sinds de lagere school. Ik ging dan ook naar de L.E.A.O. in Leiden want daar werd je opgeleid voor zulk werk, zo zeiden ze. Wie weet. De platenwinkels schieten als paddenstoelen uit de grond, wellicht is er een plek voor mij.

Toen ik laatst met mijn vriendin door Lisse liep zagen we dat er wat winkelpanden leeg stonden. Dus ik vroeg zo maar:” zou men in Lisse behoefte hebben aan een platenwinkel?” Het dromen gaat dan beginnen. Een eigen platenwinkel, met vinyl, cd’s, dvd’s, boeken, films en vooruit muziekinstrumenten en alles wat je nodig hebt om muziek te luisteren of muziek te maken. Eigenlijk wil ik dus een muziekwinkel. Met gewoon alles op het gebied van muziek. Maar hoe ga ik dit aanpakken? Zou daar behoefte aan zijn.

Terwijl ik dit soort plannen maak krijg ik bericht van de belastingdienst. Waar ik in het verleden, toen ik nog gewoon een baan had van veertig uur, kreeg ik elk jaar € 2.500 retour van de dienst. En omdat ik afgelopen jaar een vol jaar een uitkering ‘genoot’, toch niet een heel groot salaris, moet ik nog eens € 588,– belasting betalen. Dan schrik je toch. Ik heb een uitkering en wat loon van twee werkgevers, daar kom ik net mee rond. En dan, want leuker kunnen ze het niet maken, moet ik ook nog eens € 588,– ophoesten. Ik snap best dat het belasting is die ik blijkbaar niet betaald heb. Het zal best kloppen maar mijn inkomen is niet zo heel veel hoger dan zo’n € 1.500,– schat ik zo. Ja, de staatskas gaat mijn € 588,– erg missen als ik die niet betaal.

Enniewee, ik ben altijd een voorstander geweest van belasting betalen dus nu ook maar terwijl ik luister naar berichten over de grote graaiers, die op advies van onze staatsbankier Zalm, belasting-ontwijkende maatregelen nemen en hun belastingvrije vermogens dumpen in Panama. Niemand heeft ooit gevraagd om een regering die streeft naar wat meer rechtvaardigheid, blijkbaar. Het land krijgt de leiders dat het verdient.

Terwijl de eerste maand van het ijsbereiden er op zit en ik mijn verdiende loon krijg blijkt dat ik ruim € 200,– minder betaald krijg voor meer uren werk, vergeleken met april 2015. Omdat ik nu twee banen heb, vorig jaar april alleen nog als ijsbereider, geldt de loonheffing maar voor één baan. Met als gevolg dat ik voor hetzelfde werk en meer uren dan vorig jaar zomaar € 200,– minder verdien. Niet dat ik heel veel verdien uiteraard. Er zijn mensen die alleen al met koffie drinken op kantoor meer verdienen. Nee, het is uiteraard terecht dat ik die € 200,– per maand inlever want ik krijg tenslotte ook al zo’n ‘enorme’ uitkering.

Het is dus noodzaak om weer één baan te zoeken, gewoon een baan voor veertig uur. Op deze manier sta ik om kwart over zes naast mijn bed om belasting te betalen. Of ik moet gewoon lef hebben en mij in een avontuur storten waar ik de uitkomst niet van weet. Iets beginnen waarvoor ik ooit naar die L.E.A.O. ben gegaan.  Voor het exploiteren van een muziekwinkel met lp’s, singles, cd’s, dvd’s, boeken, tijdschriften, gitaren, snaren, versterkers, drumvellen, platenspelers. Nou ja zo’n beetje alles zolang er muziek in zit.

Dagboek van een werkzoekende #21

Status QuoStatus quo, kent u die uitdrukking? Nee, ik heb het niet over die band die in vijftig jaar tijd geen akkoord veranderde en telkens dezelfde liedjes ten gehore bracht in afgeladen stadions. Ik heb het over de status quo als toestand die maar niet wil veranderen. Ik wil wel verandering want ik wil aan het werk. Nog een paar weken en dan ben ik een jaar zonder werk. Mijn toestand is in een jaar weinig veranderd, helaas. Veel politici, en vooral conservatieve politici, streven naar een status quo. Het handhaven van een toestand zoals het nu is. En als je de politieke ontwikkelingen bekijkt lijkt het eerder alsof men terug wil naar de ‘status quo ante bellum’, waar oorspronkelijk de term etymologisch gezien van af stamt. Dus wie niet werkt moet armoe lijden. Net zoals voor de oorlog in de vorige eeuw. 

Werklozen zijn de leprozen van deze tijd, blijkbaar. Ze zijn lui, houden liever hun hand op, gaan liever naar het UWV dan dat ze solliciteren. Er is werk zat maar ze willen gewoon niet omdat hun uitkering veel te hoog is. En als er echt geen werk is kun je altijd nog aan het werk als waarzegger. Het wachten is op de UWV medewerker die een werkzoekende een baan aanbiedt in de prostitutie.

Het Centraal Plan Bureau komt met het geweldige plan om de uitkering van 70% van het laatstverdiende loon terug te brengen naar uhh veel minder. Want dat luie werkschuwe tuig krijgt geen prikkel om werk te zoeken. Ze nemen alleen een baan als ze de hoofdprijs krijgen. Even voor het Centraal Plan Bureau; ik ben het afgelopen jaar nog nooit uitgenodigd voor een gesprek, laat staan dat er een looneis op tafel is geweest. Als ik een baan heb waarmee ik mijn eten, drinken, mijn benzine en mijn hypotheek kan betalen neem ik die gelijk aan. Misschien wil het CPB dat ik mijn huis verkoop en onder een brug ga wonen zodat ik met 40% van mijn laatst verdiende loon kan rondkomen. Ik heb werkelijk geen idee wat er om gaat in de hoofden van die mensen.

Onze goedlachse premier Mark Rutte vond het belachelijk dat ik in de eerste week na mijn ontslag al naar het UWV ging om een uitkering aan te vragen. Ik had eerst een baan moeten gaan zoeken en als dat niet is gelukt, dan pas een uitkering aanvragen bij het UWV. Rutte, die er zo prat op gaat dat hij midden in de maatschappij staat omdat hij een paar uur les geeft op een school, kent blijkbaar de wetgeving niet wanneer het werkloosheid betreft. Je bent als afgeschreven personeel na een reorganisatie namelijk verplicht om je binnen een week te melden bij het UWV. Doe je dat niet, dan krijg je geen uitkering, wordt je ziektekostenverzekering niet doorbetaald, heb je niks, geen eten, geen drinken, geen geld voor huur, hypotheek, telefoon, internet, benzine, OV-kaart en al die andere materiële zaken die je nodig hebt om een baan te zoeken.

Het UWV heeft een potje gevonden om werkzoekenden aan het werk te krijgen als waarzegger. Nee, het is geen Draadstaal-sketch. Bij het UWV is een potje gevonden om mij als waarzegger aan het werk te krijgen. Wat gaat er om in die bollen bij het UWV. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat die hele afdeling bij het UWV tijdens de vrijmibo zich collectief een bult heeft gelachen. Iemand heeft een weddenschap gewonnen, dat kan niet anders. “Hé John, wedden dat ik dat erdoor krijg van die waarzeggerscursus”? “Nee man tuurlijk niet, wie gaat er nou op een waarzeggerscursus met baangarantie”? “Ik wed om twee kratten bier dat ik volgende maand een paar van die werklozen op de waarzeggerscursus heb”. “Dat plan is zo absurd dat ik de inzet verdubbel met nog eens twee kratten”. Het was erg gezellig en het bier vloeide rijkelijk op vrijmibo bij het UWV.

 

Dagboek van een werkzoekende #20

ongeschiktWanneer er een afwijzing op een sollicitatie retour komt, de zoveelste, wil je graag weten waarom je niet op een eerste gesprek mag komen. Ik stuur direct een brief terug met de vraag of ik mag weten waarom ik niet gekwalificeerd ben. Soms is het antwoord alsnog redelijk en begrijpelijk. Natuurlijk heeft een bedrijf het recht om mij af te wijzen, om wat voor reden dan ook. Zo zocht men bij een boekhandel iemand met een commerciële achtergrond. Het is waar, die heb ik niet. Het was dus meer dan een social media redacteur. Prima uitleg en daar kan ik wat mee. Het is prettig voor sollicitanten om te weten waarom je niet geschikt bent.

Maar soms krijg je afwijzingen waarvan je denkt:”Wie heeft deze onzin verzonnen?” Zo kreeg ik van een bibliotheek in Boskoop te horen dat ik te ver weg woonde. Ja, Boskoop is zeker een half uur rijden met de auto. Dan denk ik:”Wat is dit slecht bedacht”. Zo kreeg ik vandaag de onderstaande afwijzing. Ik had gesolliciteerd op de functie van zeefdrukker. Ik dacht nog: “Gebrek aan ervaring kunnen ze mij nimmer verwijten”. Ik heb mij vergist.

Hiermee bevestigen we de goede ontvangst van je sollicitatie.

Vanwege het feit dat we een groot aantal sollicitaties ontvangen op deze vacature, hebben we besloten alleen de kandidaten uit te nodigen die voldoen aan de gestelde eisen o.a. op het gebied van beschikbaarheid, relevante opleiding en werkervaring, die woonachtig zijn in de omgeving van het bedrijf en/of die beschikken over een arbeidsvoorwaardenpakket dat past bij hetgeen onze klant heeft aangegeven.

We moeten je tot onze spijt meedelen dat je om één of meerdere van bovengenoemde redenen helaas niet tot de kandidaten behoort, die voor deze functie in aanmerking komen.

Ik kon het deze keer niet laten om mij enigszins te verdedigen. De botheid waarmee je als werkzoekende soms behandeld wordt maakt verdrietig en ja.. soms ook gewoon boos.

Beste M….,

Dank voor de reactie. Wel jammer om te lezen dat ik niet geschikt ben.

  • alhoewel ik per direct beschikbaar ben 
  • er geen opleiding meer bestaat voor zeefdrukker, de laatste volgde ik in de jaren tachtig op de Amsterdams Grafische School 
  • ik ongeveer 28 jaar ervaring heb in de zeefdrukkerij
  • binnen 50 kilometer van de werkplek woon
  • ik vooralsnog geen arbeidsvoorwaardenpakket heb  

De boodschap is volstrekt duidelijk, helaas. 

Met vriendelijke groeten,

Dagboek van een werkzoekende #19

fanieljeIk realiseer me dat het vervelend is om alleen maar verhalen te lezen van mensen die klagen. Dat is geen prettig leesvoer. Mij hoor je dan ook niet klagen. Klagen lost niets op. Mijn inkomen gaat niet omhoog door te klagen. Ik heb geen reden om te klagen want ik heb weer een geweldig fijn weekend achter de rug. Zondag om zeven uur uit bed gestapt zodat ik om negen uur fris en fruitig klaar stond om als ijsbereider aan de slag te gaan. Weer heel veel geleerd die dag en vooral veel genoten. Ik mag tien uur per week mensen blij maken met heerlijk ijs. 

De ijssalon bestaat inmiddels vijftien jaar en dat moest gevierd worden. Het was niet eens heel goed weer maar het werd een oploop van jewelste. Prachtig om te zien hoe de uitbaters van IJssalon Fanielje door hun blije klanten gefeliciteerd werden. Daar word je plaatsvervangend vrolijk van. Mooi om te zien hoe ze samen zo’n mooie ijssalon hebben opgebouwd. En ik snap waar ze het plezier vandaan halen. Hard werken om mensen blij te maken met een ijsje. Zo simpel kan het dus zijn. En ik mag daar tien uur per week deel van uit maken. Ik heb het geweldig naar mijn zin. Moe van het werk, moe maar voldaan.

Dat soort moment heb ik wel heel hard nodig. Vooral na een dag als vandaag. De budgetcoach van de vakbond is langs geweest om te zien of er nog wat te redden valt waar het de financiën betreft. Ik heb in ieder geval recht op €58,– zorgtoeslag. Maar dat is lang niet genoeg om mijn vaste lasten te kunnen betalen. Strikt genomen heb ik nog €30,– om van te eten, te drinken en om benzine van te kopen. Ik ga mijn moeder maar eens vertellen dat ik binnenkort weer op mijn ouwe slaapkamertje kom bivakkeren.

Eerst maar eens beginnen om te zien wat de mogelijkheden zijn om mijn huis te verhuren. Er moet op één of andere manier weer geld op mijn rekening. Dus vanaf nu informatie vergaren over het verhuren van mijn huis. Wat mag je, wat moet je, wat mag je niet en wat levert het op. Vooral dat laatste is essentieel. Ik heb geen zin om in de schulden te raken dus moet ik snel handelen en iets ondernemen om dat te voorkomen. Mijn netwerk laten weten dat er in Park Zomerlust in Zevenhoven een huis vrij komt. Wie weet helpt het totdat ik weer werk heb met een inkomen waarmee ik al mijn rekeningen zorgeloos kan betalen.

Dagboek van een werkzoekende #11

Het was weer tijd om mijn cv aan te passen. Je moet je cv uiteraard up-to-date houden. Nu ik van het UWV legaal vrijwilligerswerk mag doen bij De Bibliotheek Rijn en Venen moet ik dat wel even in mijn cv zetten; vrijwillig bibliotheekmedewerker in de Bibliotheek Nieuwkoop en redactielid op het kantoor van Bibliotheek Rijn en Venen in Alphen aan den Rijn.

uitkering

Ik heb mijn eerste nieuwsbericht getypt en ik vind het nu al leuk bij de bieb. Maar het levert geen inkomen op en het saldo op mijn spaarrekening slinkt met de dag. Het is duidelijk, ik moet mijn leven aanpassen aan mijn nieuwe inkomen. Geen onnodige uitgaven meer. Geen grammofoonplaten meer kopen en misschien abonnementen opzeggen. Geen dure gatenkaas maar gewoon pindakaas. Geen verse vleeswaren maar blikjes leverworst.

Ik hoorde vanochtend op de radio nog een item over schuldhulpverlening. Omdat schuldhulpverlening mij niet zo heel leuk lijkt had ik bedacht om het één en ander te gaan verkopen. Ik heb nog een zolder vol met boeken die ik kwijt kan. Maar helaas, ik mag van het UWV geen boeken verkopen. Niet omdat het een extra inkomen oplevert, nee omdat de tijd die ik besteed aan het verkopen van boeken niet kan besteden aan het vinden van een baan. Het zijn de ondoorgrondelijke regels en wetten van het UWV.

Over het UWV gesproken; vanochtend een sollicitatiebrief de deur uitgedaan naar het UWV. Ze zijn op zoek naar een Redacteur Klant & Service. Ik dacht nog, ze hebben een database vol met werkloze redacteuren dus waarom zouden ze een uitzendbureau inschakelen om een redacteur te zoeken. Duik in je database type ‘redacteur’ en laat via de werkmappen van betreffende redacteuren weten dat het UWV naar je op zoek is. Nee, de wegen van het UWV zijn vaak onbegrijpelijk. Maar ik heb bij het UWV gesolliciteerd.

Tijdens de UWV banenmarkt in Leiden heb ik gevraagd of het mogelijk is om met een uitkering te starten met een eigen bedrijf. Ik dacht dan kan ik vast voorbereidingen treffen. Uitzoeken hoe het werkt, mezelf inschrijven bij de Kamer van Koophandel en een website maken waar ik boeken en platen kan verkopen. Dan zie ik wel hoeveel ik moet afdragen van mijn genoten inkomsten. Maar daar had de man van het UWV hele andere ideeën over. Zodra ik mezelf inschrijf bij de KvK of een website ga maken moet ik 26% van mijn uitkering inleveren. Ik wist niet wat ik hoorde. Ik heb het nog maar eens gevraagd. En inderdaad hij zei het weer: “zodra je een KvK nummer hebt of aan een website gaat bouwen wordt je uitkering met 26% gekort”.

Mijn argument: “maar dan heb ik nog geen Euro verdiend”, was blijkbaar niet steekhoudend. “Vroeger was dat wel zo”, zei de man van het UWV. “Toen mocht je nog wel gewoon met behoud van je uitkering een eigen bedrijf beginnen en zodra je ging verdienen werd je uitgeschreven en kon je verder zonder uitkering. Nu proberen we mensen te stimuleren om extra hun best te doen om zo snel mogelijk geld te verdienen met een eigen bedrijf”.

Dus ik zeg:”Denk u nou werkelijk dat ik het nog in mijn hoofd haal om ook maar te proberen een eigen bedrijf te beginnen zonder klanten en vooral zonder inkomen?” Ik kan niet heel goed hoofdrekenen maar ik weet wel dat 70% van mijn laatst verdiende loon niet bijster veel is om van te leven en als ik daar nog eens 26% van moet inleveren wordt het wel heel erg krap allemaal. Volgens mijn berekening zou ik dan €861,– per vier weken op mijn rekening krijgen. Dat risico durf ik niet te nemen, helaas. Het plan om boeken en platen te verkopen kan dus respectievelijk in de boeken- en platenkast en zal ik moeten blijven schrijven. De ene na de andere sollicitatiebrief. Maar vooral heel sober leren leven.

 

Dagboek van een werkzoekende #10

de Bibliotheek De kogel is eindelijk door de spreekwoordelijke kerk, of in onderhavige geval, door de bieb. Na aanvankelijk afgewezen te zijn als vrijwilligerswerker voor de regionale bibliotheek Rijn en Venen, heeft het UWV in alle wijsheid besloten alsnog toestemming te geven voor een leer-werk-traject in de bibliotheek. Eerlijkheid gebiedt te melden dat wellicht de inspanning van mijn UWV werkadviseur het verschil heeft gemaakt. Ere wie ere toekomt, dat mag ook wel eens gezegd. 

Waar eerst nog argumenten op tafel kwamen om de weigering van mijn verzoek te verantwoorden liet de adviseur ook weten dat het misschien zinvol is om bezwaar te maken tegen het besluit. De regels zijn niet helemaal duidelijk. Zeker toen vertegenwoordigers in de politiek zich gingen mengen in het vrijwilligersdebat voor werklozen werd wel duidelijk dat er een verschuiving gaande is in de regelgeving. Mijn tweede verzoek werd gehonoreerd en ik was blij verrast toen mijn werkcoach mij belde om persoonlijk het goede nieuws te delen. Ik ben heel blij met het besluit en erg blij met de persoonlijke benadering. Het is zoveel prettiger om met een mens te spreken wanneer het om zulke belangrijke zaken gaat als werk en een kans op een nieuwe start.

Ik heb er geweldig veel zin in en ga snel beginnen. Ik ga bibliotheekwerk doen in Nieuwkoop en redactiewerk in Alphen aan den Rijn. Nu moet ik zorgen dat ik in aanmerking kom voor de opleiding, dat ik in aanmerking kom voor financiële ondersteuning om de opleiding te betalen en dat ik met de opleiding en mijn ervaring in de toekomst een betaalde baan kan vinden in de bibliotheekbranche. Ik heb goede hoop, ik grijp deze kans uiteraard met beide handen aan. Na mijn ontslag zag ik direct al kansen, geen problemen.

In november start de bibliotheek met de actie ‘Nederland Leest’ en er staan veel evenementen op de agenda. Ik heb direct een mooie klus om van deze activiteiten een verslag te schrijven voor de website.  Het begint goed; een ontmoeting met een schrijver in de bibliotheek van Alphen aan den Rijn. Op 14 november ontmoet ik schrijver Ronald Giphart. De schrijver met wie ik nog niet zo lang geleden, voorop de fiets met te zachte banden, over te harde keien in Utrechtse straten het Utrechtse nachtleven onderzocht.

Dagboek van een werkzoekende #9

DSC_0198Ik heb nog een zolder vol met boeken. Boeken die ik graag zou bewaren maar ik heb er geen ruimte voor. Ik moet selecteren, welke houd ik en welke niet. Daarom bedacht ik dat ik mijn geschiedenisboeken maar ga opruimen. Alles over Germanen, Kelten, Grieken, Romeinen, Azteken, Inca’s, Noormannen en Vandalen, weg ermee, in de verkoop. Toen bedacht ik me dat het misschien niet mag van het UWV. Dat mijn boeken een extra inkomsten opleveren waardoor mijn uitkering gekort moet worden. Het gaat om een paar Euro per boek, maar toch. Omdat ik wilde ik weten wat de wetgever en uitkeringsverstrekker er van dacht heb ik het maar gevraagd.

Het antwoord van mijn Adviseur Werk:

U kunt niet zonder meer uw boeken verkopen. De tijd die u gebruikt om de boeken te verkopen , dient u op te geven als gewerkte uren. Deze uren worden in mindering gebracht op uw uitkering. Het lijkt mij niet erg rendabel om dergelijke activiteiten te bezigen.

Het gaat dus niet om extra inkomsten maar om de tijd die ik gebruik om boeken aan de man te brengen. Terstond voelde ik mij schuldig doordat ik kostbare UWV-tijd had verprutst met het doen van boodschappen, mijn plee gesopt, mijn krant gelezen en af en toe eens een bakkie gedronken bij mijn moeder. Nog mazzel dat ik zelden mijn auto was.

In mijn verweer maak ik de man duidelijk dat ik geen boekhandel ben begonnen. En vraag hem nog maar eens of ik tijd mag besteden aan huishouden, een heg snoeien en boodschappen doen. Want al die tijd kan ik niet besteden aan sollicitatie-activiteiten.

Wederom het antwoord van mijn Adviseur Werk van het UWV:

Ik heb uw bericht gelezen. U mag geen werkzaamheden verrichten, die ecomnomische waarde hebben en die u normaal gesproken ook niet had kunnen uitvoeren als u geen uitkering zou hebben gehad. Ook het verkopen van boeken in de avonduren mag dus niet, tenzij u dit al regelmatig deed voordat u werkloos werd. De heg knippen mag wel. Een verbouwing weer niet. De criteria die worden toegepast zijn dat u beschikbaar bent en blijft voor de arbeidsmarkt, dat u aan uw sollicitatieverplichtingen voldoet en dat u geen werkzaamheden verricht of uitbreid, die u als u niet werkloos zou zijn geweest, niet kunt uitvoeren. Daarbij is het niet van belang of deze werkzaamheden inkomen genereren.

Nu verkocht ik altijd al boeken die ik uitgelezen had maar de angst zat er goed in. Het UWV zit er goed bovenop en na een telefoongesprek werd mij nog eens te kennen gegeven dat agenten van de Dienst rommelmarkten en websites afstruinen op zoek naar werklozen die illegaal aan het werk zijn. Hij vertelde mij dat mijn uitkering met €500,– gekort zou worden met daarbovenop een boete van nog eens €500,–. Tel uit je winst. Daar moet ik heel wat boeken voor verkopen. Volgens mijn omgeving moet ik gewoon niets meer melden, maar ik ben geen fraudeur. Daar ben ik te bang voor, te claustrofobisch voor het cachot.

Na mijn afwijzing om vrijwilligerswerk te gaan doen in de bieb komt het UWV dus weer met een maatregel waardoor het gevoel dat ik in een relatief vrij land leef aardig gedempt wordt. Het evaluatiegesprek dat ik van de week op het Leidse hoofdbureau had leidt ook tot niets en stond ik binnen het kwartier weer buiten. Maar er is een lichtpuntje. Ik mag een nieuw verzoek voor vrijwilligerswerk bij de bibliotheek indienen omdat regelgeving omtrent vrijwilligerswerk zo schimmig is dat de Adviseur van Dienst het verzoek nog eens wil bekijken. Ik wacht op het groene licht maar verwacht vooralsnog helemaal niets.