Dagboek van een werkzoekende #26

belastingHet is al weer een tijdje geleden dat ik in mijn dagboek van een werkzoekende schreef. En je zou het bijna vergeten nu ik een flink aantal dagen in de week werk, maar ik ben nog steeds werkzoekende. Ik werk met heel veel plezier twee dagen als webredacteur bij Huuralarm. En daarnaast ben ik (ijs en weder dienende) te vinden in de keuken van ijssalon ‘Fanielje’ in Leidschendam. Ik kom dus nog steeds uren werk te kort om mijn uitkering vaarwel te zeggen. Dus op zoek meer uren werk.

Ik richt mijn pijlen op de platenwinkels in de regio Zuid en Noord Holland en Utrecht. Ik stuur open sollicitaties en zie wel hoe daar op gereageerd wordt. Ik ambieer eigenlijk al een baan in een platenwinkel sinds de lagere school. Ik ging dan ook naar de L.E.A.O. in Leiden want daar werd je opgeleid voor zulk werk, zo zeiden ze. Wie weet. De platenwinkels schieten als paddenstoelen uit de grond, wellicht is er een plek voor mij.

Toen ik laatst met mijn vriendin door Lisse liep zagen we dat er wat winkelpanden leeg stonden. Dus ik vroeg zo maar:” zou men in Lisse behoefte hebben aan een platenwinkel?” Het dromen gaat dan beginnen. Een eigen platenwinkel, met vinyl, cd’s, dvd’s, boeken, films en vooruit muziekinstrumenten en alles wat je nodig hebt om muziek te luisteren of muziek te maken. Eigenlijk wil ik dus een muziekwinkel. Met gewoon alles op het gebied van muziek. Maar hoe ga ik dit aanpakken? Zou daar behoefte aan zijn.

Terwijl ik dit soort plannen maak krijg ik bericht van de belastingdienst. Waar ik in het verleden, toen ik nog gewoon een baan had van veertig uur, kreeg ik elk jaar € 2.500 retour van de dienst. En omdat ik afgelopen jaar een vol jaar een uitkering ‘genoot’, toch niet een heel groot salaris, moet ik nog eens € 588,– belasting betalen. Dan schrik je toch. Ik heb een uitkering en wat loon van twee werkgevers, daar kom ik net mee rond. En dan, want leuker kunnen ze het niet maken, moet ik ook nog eens € 588,– ophoesten. Ik snap best dat het belasting is die ik blijkbaar niet betaald heb. Het zal best kloppen maar mijn inkomen is niet zo heel veel hoger dan zo’n € 1.500,– schat ik zo. Ja, de staatskas gaat mijn € 588,– erg missen als ik die niet betaal.

Enniewee, ik ben altijd een voorstander geweest van belasting betalen dus nu ook maar terwijl ik luister naar berichten over de grote graaiers, die op advies van onze staatsbankier Zalm, belasting-ontwijkende maatregelen nemen en hun belastingvrije vermogens dumpen in Panama. Niemand heeft ooit gevraagd om een regering die streeft naar wat meer rechtvaardigheid, blijkbaar. Het land krijgt de leiders dat het verdient.

Terwijl de eerste maand van het ijsbereiden er op zit en ik mijn verdiende loon krijg blijkt dat ik ruim € 200,– minder betaald krijg voor meer uren werk, vergeleken met april 2015. Omdat ik nu twee banen heb, vorig jaar april alleen nog als ijsbereider, geldt de loonheffing maar voor één baan. Met als gevolg dat ik voor hetzelfde werk en meer uren dan vorig jaar zomaar € 200,– minder verdien. Niet dat ik heel veel verdien uiteraard. Er zijn mensen die alleen al met koffie drinken op kantoor meer verdienen. Nee, het is uiteraard terecht dat ik die € 200,– per maand inlever want ik krijg tenslotte ook al zo’n ‘enorme’ uitkering.

Het is dus noodzaak om weer één baan te zoeken, gewoon een baan voor veertig uur. Op deze manier sta ik om kwart over zes naast mijn bed om belasting te betalen. Of ik moet gewoon lef hebben en mij in een avontuur storten waar ik de uitkomst niet van weet. Iets beginnen waarvoor ik ooit naar die L.E.A.O. ben gegaan.  Voor het exploiteren van een muziekwinkel met lp’s, singles, cd’s, dvd’s, boeken, tijdschriften, gitaren, snaren, versterkers, drumvellen, platenspelers. Nou ja zo’n beetje alles zolang er muziek in zit.

David Bowie 1947 – 2016

BowieHet is 1974, ik ben tien jaar oud, als ik voor het eerst het album Hunky Dory te horen krijg. In die tijd leer ik volwassen muziek kennen via G. Ik luister voor het eerst naar David Bowie, The Velvet Underground, Roxy Music en Steve Harley. De laatste drie zijn na een muzikaal hoogtepunt uitgespeeld, David Bowie blijft. Ik ontdek na Hunky Dory Ziggy Stardust en The Thin White Duke. Het is allemaal bijzonder, die vernieuwing, de constante kwaliteit. Dat zoeken naar een nieuwe manier om je creativiteit kwijt te kunnen. Er zijn maar weinig muzikanten die zichzelf telkens vernieuwen, zichzelf keer op keer uitvinden en daarbij garant staan voor kwaliteit, energie en het plezier van het muziek maken. 

Er is slechts één periode die ik heb overgeslagen, daar was ik David Bowie even kwijt. De vreselijke duetten met Tina Turner, Mick Jagger en Freddy Mercury. Na al die creativiteit en dan ineens een partijtje popdrek uitbrengen. Ik kan er niet naar luisteren. Het zal wel iets met geld te maken hebben. Er moet tenslotte ook brood op de plank. Gelukkig kwam hij weer verfrissend terug met Tin Machine. Mijn muziekheld was weer in ere hersteld. Ik kon weer luisteren naar nieuw werk waar ik blij van werd. Hij klonk zelfs weer Engels.

Onder invloed van de nieuwe muziek kwamen er albums met drum & bass ritmes, weer heel verfrissend. En toen het album Heathen verscheen was dat weer zo’n verrassing. Zo’n plaat of schijfje dat maandenlang op of in de speler ligt. Een plaat die je keer op keer kan luisteren. En dan is er tien jaar na Reality het bijzondere album The Next Day. Ik was wel heel teleurgesteld over de hoes. Maar nu ik in december bij David Bowie Is in Groningen ben geweest weet ik wat er met de hoes bedoeld wordt. De hoes past nu ineens wel bij het album. Het klopt.

En dan is het 8 januari 2016, zijn verjaardag wordt over de hele social media wereld gevierd. De plannen om het op die datum uitgebrachte album Black Star te gaan kopen worden gesmeed. En dan hoor ik op 11 januari dat David Bowie op 10 januari is overleden. Alles volgens plan zo lijkt het. De antwoorden liggen blijkbaar besloten in de tekst van Black Star. Er is geen tijd te verliezen, deze plaat maar zo snel mogelijk in huis halen. Om te vieren dat ik zoveel plezier heb beleefd met het luisteren naar David Bowie.

In het Groninger museum stond ik met kippenvel op mijn lijf te genieten van Rock & Roll Suicide op het grote scherm, dat was een bijzonder moment. Op zijn verjaardag post ik het lied op Facebook en het raakt me weer. Vandaag, na het nieuws over zijn overlijden, draai ik het lied nog eens en aangedaan in stilte bedank ik David Bowie voor zijn muziek.

Recensie Public Image Ltd, Paradiso, Amsterdam 07-10-2015

PIL 071-15Het publiek dat naar de voormalige punktempel Paradiso is gekomen om naar Public Image Ltd. ofwel PIL te komen kijken is over het algemeen hetzelfde publiek dat er dertig jaar geleden ook regelmatig te vinden was. Hier en daar huppelt er een twintigjarige vrolijk door het publiek, waarschijnlijk om bier te halen voor pa of ma. Want voor velen is PIL’s frontman nog steeds het icoon uit hun jeugd. De man, die zei dat je iets kon worden ook als je niks kan, komt weer eens optreden in Amsterdam. “His second home”, zoals hij zelf zegt. Voor veel mensen van die generatie was de voormalig voorman van Sex Pistols, Johnny Rotten, zoals hij zich vroeger noemde, de reden om zelf ook eens muziek te gaan maken. En nu hij al lang weer John Lydon heet en zelf ook nog steeds muziek maakt met Public Image Limited wil je hem dan ook even in het echt zien uiteraard.

De band komt vanavond langzaam op gang. De nieuwe nummers hebben niet de kracht die je van PIL gewoon bent. Soms klinkt het zelfs bloedeloos en saai. Je kan het je natuurlijk makkelijk maken en de hitjes van vroeger spelen maar John Lydon doet niet aan verzoekjes:”We don’t do requests, we are not on a cruiseship,” zegt hij spottend. Ze spelen recente liedjes en die zijn niet van dezelfde krachtige kwaliteit als het wat oudere werk. Maar zodra PIL-hit This is Not a Love Song wordt ingezet valt direct op dat er weer een ander arrangement gekozen is dan bij het voorlaatste optreden. Dissapointed klinkt wat…tja…. teleurstellend en verveeld en Deeper Water duurt misschien iets te lang maar als daarna Swan Lake wordt ingezet waan je je in een rave van de bovenste plank. Deze kraker uit het filmblik van de Metal Box zou niet misstaan op een dansfestijn. De energie van de bas voelt goed en Lu (short for Lunatic) Edmonds bespeelt zijn bouzouki als een ware gitaarhero. De stem van John Lydon giert.

Ook een mooie vondst om Black Rubber Bag te laten eindigen in het hyper nerveuze Chant, een song die duidelijk in een ander tijdperk geschreven is. Het is altijd bijzonder wanneer Religion in Paradiso gezongen wordt, toch een voormalige kerk. En altijd actueel verzint meneer Lydon een extra refreintje: Lock up your children, the priests are coming Met net als de vorige keer in Paradiso speciale aandacht voor de baslijn. Na een aanmoediging om de bas wat harder te zetten´Turn up the bass, Turn up the bass´ trilt Paradiso op zijn grondvesten. De toegift is duidelijk, twee liedjes en niet meer., Public Image, de eerste single en de klassieker Rise. Ondanks die drie liedjes waarbij je het gapen moest onderdrukken was het wederom een fijne en vermakelijke samenkomst in Paradiso.

Zie ook John Lydon als inspiratiebron

Albumrecensie voor Muzine.nl Mikal Cronin – MCIII

Mikal CroninHet platenlabel Merge noemt Mikal Cronin een ‘singer-songwriter’. Dat mogen ze doen uiteraard maar dan is Frank Black van de Pixies (luister maar eens naar Made My Mind Up en Gold) dat ook. Mikal Cronin is niet die pianist met een getormenteerde ziel, en een mal hoedje, die heel gevoelig zingt dat hij vanwege zijn drankzucht al zijn vrienden is kwijtgeraakt. Cronin heeft er wel plezier in.

Dat sommige liedjes met een akoestische gitaar beginnen maakt de muzikant geen singer-songwriter. Want al snel wordt het een vlotte popsong zoals te horen is in Feel Like. Een lied in het genre ‘dat hebben we vaker gehoord’. Mooie wendingen, arrangementen, viooltjes, fijne zanglijntjes en een fraaie opbouw. Wellicht dat er in essentie een singer-songwriter schuilt in Cronin maar dat houdt hij maar een paar maten en akkoorden vol. Alleen nummers als I’ve Been Loved en Different zouden niet misstaan in de singer-songerwriter muziekwedstrijd van Giel Beelen.

Bij Cronin hoor je bekenden langskomen. Muzikanten worden nogal eens beïnvloed door wat ze gehoord hebben. Soms is dat duidelijk en soms blijft het gissen. Is Ready geschreven nadat Cronin in een ver verleden Fluss van de Neue Deutsche Welle-band Rheingold gehoord heeft? Hoe het ook zij, het klinkt fris en het rockt aan alle kanten. Met dit derde album heeft Cronin een mooie plaat aan zijn oeuvre toegevoegd. Een prima plaat om echt naar te luisteren of zelfs de krant bij te lezen.

 

Albumrecensie voor Muzine.nl My Baby – Shamanaid

my_babyOp het tweede album Shamanaid van het Amsterdamse bluestrio My Baby hoor je de invloeden van Mississippi Delta blueshelden als Robert Johnson, John Lee Hooker en Muddy Waters. Maar verwacht bij het lezen van deze zin geen band met blues-liefhebbende mannen van een bepaalde leeftijd in kek spijkerjack en een baal shag. Zangeres Cato van Dijk heeft de blues in haar stem, twee kompanen begeleiden haar op drums en gitaar. Het trio lijkt in de verste verte niet op een traditionele bluesband en dat kun je horen aan de invloeden waar de Delta blues mee vermengd is.

Seeing Red opent het album en heeft dat Delta blues-gevoel, maar dan uptempo, met een opzwepende basdrum waarbij het uitstapje naar dub reggae heel goed past. Meet Me At The Wishing Well lijkt geschreven op een veranda in een buitenwijk van Johannesburg. Hierdoor liggen de accenten net iets anders dan bij de blues die ontstaat op een veranda in Tupelo, Mississippi. Je hoort toch een beetje Graceland van Paul Simon, inclusief Afrikaanse aandoende gitaarakkoorden.

Uprising is sterk en knalt, en lijkt de logische keuze als single. Remedy zou zomaar een liedje op een album van Madonna kunnen zijn. En met Panggjo zit je ineens bij een krontjong orkest op de Molukken. Het is de afwisseling en de keuzes die gemaakt zijn waardoor dit album geslaagd is. Shamanaid wordt nooit saai en op achtergrond hoor je altijd de roots van de Delta blueshelden.

Recensie geschreven voor Muzine.nl, hét online muziekmagazine

Muzine.nl albumrecensie Team Me

 

Team Me – Blind As Night

team_me_blind_as_nightWat een mooie verrassing is de opening van het album Blind As Night van het Noorse zestal Team Me. De titel is Riding My Bicycle, net als het eerste liedje van het debuutalbum To The Treetops. Al blijkt het te gaan om verschillende fietstochten. Volg je de route op Google Earth kom je uit in een straat nabij het Team Me hoofdkwartier. Blijkbaar een fietstocht waarbij je een prachtig progrockliedje kan bedenken, met violen, tempowisselingen en tierelantijntjes waardoor het nooit saai wordt.

Hou dat niveau maar eens vast. En dat lukt de Noren dan ook niet. Kick & Curse is een uptempo popsong, lekker stevig maar nooit zo verrassend als die fietstocht. Dit is wel wat Team Me goed kan, popsongs schrijven met mooie arrangementen en strijkers. Prima liedjes om een volle tent op Lowlands aan de gang te krijgen. Je ziet het voor je. Blind As Night staat vol met het soort liedjes waarbij de zaal voluit de refreinen meebrult, al worden die koortjes wel een beetje voorspelbaar. Met z’n allen zo’n melodielijntje meezingen. Het zou wat minder mogen.

Muziek maken kan het gezelschap zeker, zoveel is duidelijk. De liedjes zijn nooit te makkelijk of afgeraffeld en de productie is mooi en in balans. Het lukt Team Me alleen niet om ergens echt diepgang in te brengen. Het blijft een vrolijke boel. Die meezingkoortjes, de blijheid. Je hoopt gewoon op een song waarover je even moet nadenken. De afsluiter, Blind As Night, is zo’n lied. Gelukkig.

Geschreven voor Muzine.nl, hét online muziekmagazine