David Bowie 1947 – 2016

BowieHet is 1974, ik ben tien jaar oud, als ik voor het eerst het album Hunky Dory te horen krijg. In die tijd leer ik volwassen muziek kennen via G. Ik luister voor het eerst naar David Bowie, The Velvet Underground, Roxy Music en Steve Harley. De laatste drie zijn na een muzikaal hoogtepunt uitgespeeld, David Bowie blijft. Ik ontdek na Hunky Dory Ziggy Stardust en The Thin White Duke. Het is allemaal bijzonder, die vernieuwing, de constante kwaliteit. Dat zoeken naar een nieuwe manier om je creativiteit kwijt te kunnen. Er zijn maar weinig muzikanten die zichzelf telkens vernieuwen, zichzelf keer op keer uitvinden en daarbij garant staan voor kwaliteit, energie en het plezier van het muziek maken. 

Er is slechts één periode die ik heb overgeslagen, daar was ik David Bowie even kwijt. De vreselijke duetten met Tina Turner, Mick Jagger en Freddy Mercury. Na al die creativiteit en dan ineens een partijtje popdrek uitbrengen. Ik kan er niet naar luisteren. Het zal wel iets met geld te maken hebben. Er moet tenslotte ook brood op de plank. Gelukkig kwam hij weer verfrissend terug met Tin Machine. Mijn muziekheld was weer in ere hersteld. Ik kon weer luisteren naar nieuw werk waar ik blij van werd. Hij klonk zelfs weer Engels.

Onder invloed van de nieuwe muziek kwamen er albums met drum & bass ritmes, weer heel verfrissend. En toen het album Heathen verscheen was dat weer zo’n verrassing. Zo’n plaat of schijfje dat maandenlang op of in de speler ligt. Een plaat die je keer op keer kan luisteren. En dan is er tien jaar na Reality het bijzondere album The Next Day. Ik was wel heel teleurgesteld over de hoes. Maar nu ik in december bij David Bowie Is in Groningen ben geweest weet ik wat er met de hoes bedoeld wordt. De hoes past nu ineens wel bij het album. Het klopt.

En dan is het 8 januari 2016, zijn verjaardag wordt over de hele social media wereld gevierd. De plannen om het op die datum uitgebrachte album Black Star te gaan kopen worden gesmeed. En dan hoor ik op 11 januari dat David Bowie op 10 januari is overleden. Alles volgens plan zo lijkt het. De antwoorden liggen blijkbaar besloten in de tekst van Black Star. Er is geen tijd te verliezen, deze plaat maar zo snel mogelijk in huis halen. Om te vieren dat ik zoveel plezier heb beleefd met het luisteren naar David Bowie.

In het Groninger museum stond ik met kippenvel op mijn lijf te genieten van Rock & Roll Suicide op het grote scherm, dat was een bijzonder moment. Op zijn verjaardag post ik het lied op Facebook en het raakt me weer. Vandaag, na het nieuws over zijn overlijden, draai ik het lied nog eens en aangedaan in stilte bedank ik David Bowie voor zijn muziek.

Dagboek van een werkzoekende #10

de Bibliotheek De kogel is eindelijk door de spreekwoordelijke kerk, of in onderhavige geval, door de bieb. Na aanvankelijk afgewezen te zijn als vrijwilligerswerker voor de regionale bibliotheek Rijn en Venen, heeft het UWV in alle wijsheid besloten alsnog toestemming te geven voor een leer-werk-traject in de bibliotheek. Eerlijkheid gebiedt te melden dat wellicht de inspanning van mijn UWV werkadviseur het verschil heeft gemaakt. Ere wie ere toekomt, dat mag ook wel eens gezegd. 

Waar eerst nog argumenten op tafel kwamen om de weigering van mijn verzoek te verantwoorden liet de adviseur ook weten dat het misschien zinvol is om bezwaar te maken tegen het besluit. De regels zijn niet helemaal duidelijk. Zeker toen vertegenwoordigers in de politiek zich gingen mengen in het vrijwilligersdebat voor werklozen werd wel duidelijk dat er een verschuiving gaande is in de regelgeving. Mijn tweede verzoek werd gehonoreerd en ik was blij verrast toen mijn werkcoach mij belde om persoonlijk het goede nieuws te delen. Ik ben heel blij met het besluit en erg blij met de persoonlijke benadering. Het is zoveel prettiger om met een mens te spreken wanneer het om zulke belangrijke zaken gaat als werk en een kans op een nieuwe start.

Ik heb er geweldig veel zin in en ga snel beginnen. Ik ga bibliotheekwerk doen in Nieuwkoop en redactiewerk in Alphen aan den Rijn. Nu moet ik zorgen dat ik in aanmerking kom voor de opleiding, dat ik in aanmerking kom voor financiële ondersteuning om de opleiding te betalen en dat ik met de opleiding en mijn ervaring in de toekomst een betaalde baan kan vinden in de bibliotheekbranche. Ik heb goede hoop, ik grijp deze kans uiteraard met beide handen aan. Na mijn ontslag zag ik direct al kansen, geen problemen.

In november start de bibliotheek met de actie ‘Nederland Leest’ en er staan veel evenementen op de agenda. Ik heb direct een mooie klus om van deze activiteiten een verslag te schrijven voor de website.  Het begint goed; een ontmoeting met een schrijver in de bibliotheek van Alphen aan den Rijn. Op 14 november ontmoet ik schrijver Ronald Giphart. De schrijver met wie ik nog niet zo lang geleden, voorop de fiets met te zachte banden, over te harde keien in Utrechtse straten het Utrechtse nachtleven onderzocht.

Het vruchteloze concept Icedome

Icedome-Almere-impressieDe IJskoepel in Almere gaat dus niet door, het project dat nog zo gepromoot werd door de schaatsbond is ingestort. Het begint natuurlijk al met de naam. Welke zultkop bedenkt dat een schaatsbaan een ‘Icedome’ moet heten. En dan hebben ze ook nog bedacht dat de ‘Icedome’ zo’n raar Frans dakje op de ‘O’ moet hebben. Wie bedenkt dat? Ik zou graag eens met die man, want het zou wel weer een man zijn, praten en willen horen waarom. Of zoals Ischa Meijer het zou vragen;”Why?”

Ik neem stiekem aan dat de man in navolging van de Ziggo Dome dacht dat zo’n soort naam in Almere ook niet zou misstaan. Nooit eens gekeken naar wat een ‘dome’ nu precies is neem ik aan. Oh ja, er was in Londen natuurlijk een Millennium Dome, ook een mooie naam. Die ‘dome’ heet nu vanwege sponsorbelangen O2 Arena overigens. Maar dat is ook echt een ‘dome’, een koepel, een halve ronding als dak. Zoals ik in Seattle in The King Dome heb gezeten om een paar mooie honkbalwedstrijden te kijken. Het was een stadion met een half ronde overkapping, ook een koepel dus. Want dat is wat een ‘dome’ gewoon is, een koepel.

Hoe haalt iemand het dan in zijn hoofd om een vierkante doos, de Ziggo Doos, dan toch Ziggo Dome te noemen? Is het echt zo moeilijk? Ik weet het, er is oorlog ergens en er zijn belangrijkere dingen om ons druk om te maken maar zodra mensen vierkante of langwerpige gebouwen ‘Domes’ gaan noemen gaat dat in tegen elke vezel van mijn talige brein. Voor zover breinen vezels bevatten uiteraard, maar dat terzijde. En wat ben ik dan blij dat die verdomde Icedome in Almere nooit geboren is. Zodra die naam er aan hing bleek het al een vruchteloze poging tot conceptie, een ‘condome’, als het ware.

Dagboek van een werkzoekende #9

DSC_0198Ik heb nog een zolder vol met boeken. Boeken die ik graag zou bewaren maar ik heb er geen ruimte voor. Ik moet selecteren, welke houd ik en welke niet. Daarom bedacht ik dat ik mijn geschiedenisboeken maar ga opruimen. Alles over Germanen, Kelten, Grieken, Romeinen, Azteken, Inca’s, Noormannen en Vandalen, weg ermee, in de verkoop. Toen bedacht ik me dat het misschien niet mag van het UWV. Dat mijn boeken een extra inkomsten opleveren waardoor mijn uitkering gekort moet worden. Het gaat om een paar Euro per boek, maar toch. Omdat ik wilde ik weten wat de wetgever en uitkeringsverstrekker er van dacht heb ik het maar gevraagd.

Het antwoord van mijn Adviseur Werk:

U kunt niet zonder meer uw boeken verkopen. De tijd die u gebruikt om de boeken te verkopen , dient u op te geven als gewerkte uren. Deze uren worden in mindering gebracht op uw uitkering. Het lijkt mij niet erg rendabel om dergelijke activiteiten te bezigen.

Het gaat dus niet om extra inkomsten maar om de tijd die ik gebruik om boeken aan de man te brengen. Terstond voelde ik mij schuldig doordat ik kostbare UWV-tijd had verprutst met het doen van boodschappen, mijn plee gesopt, mijn krant gelezen en af en toe eens een bakkie gedronken bij mijn moeder. Nog mazzel dat ik zelden mijn auto was.

In mijn verweer maak ik de man duidelijk dat ik geen boekhandel ben begonnen. En vraag hem nog maar eens of ik tijd mag besteden aan huishouden, een heg snoeien en boodschappen doen. Want al die tijd kan ik niet besteden aan sollicitatie-activiteiten.

Wederom het antwoord van mijn Adviseur Werk van het UWV:

Ik heb uw bericht gelezen. U mag geen werkzaamheden verrichten, die ecomnomische waarde hebben en die u normaal gesproken ook niet had kunnen uitvoeren als u geen uitkering zou hebben gehad. Ook het verkopen van boeken in de avonduren mag dus niet, tenzij u dit al regelmatig deed voordat u werkloos werd. De heg knippen mag wel. Een verbouwing weer niet. De criteria die worden toegepast zijn dat u beschikbaar bent en blijft voor de arbeidsmarkt, dat u aan uw sollicitatieverplichtingen voldoet en dat u geen werkzaamheden verricht of uitbreid, die u als u niet werkloos zou zijn geweest, niet kunt uitvoeren. Daarbij is het niet van belang of deze werkzaamheden inkomen genereren.

Nu verkocht ik altijd al boeken die ik uitgelezen had maar de angst zat er goed in. Het UWV zit er goed bovenop en na een telefoongesprek werd mij nog eens te kennen gegeven dat agenten van de Dienst rommelmarkten en websites afstruinen op zoek naar werklozen die illegaal aan het werk zijn. Hij vertelde mij dat mijn uitkering met €500,– gekort zou worden met daarbovenop een boete van nog eens €500,–. Tel uit je winst. Daar moet ik heel wat boeken voor verkopen. Volgens mijn omgeving moet ik gewoon niets meer melden, maar ik ben geen fraudeur. Daar ben ik te bang voor, te claustrofobisch voor het cachot.

Na mijn afwijzing om vrijwilligerswerk te gaan doen in de bieb komt het UWV dus weer met een maatregel waardoor het gevoel dat ik in een relatief vrij land leef aardig gedempt wordt. Het evaluatiegesprek dat ik van de week op het Leidse hoofdbureau had leidt ook tot niets en stond ik binnen het kwartier weer buiten. Maar er is een lichtpuntje. Ik mag een nieuw verzoek voor vrijwilligerswerk bij de bibliotheek indienen omdat regelgeving omtrent vrijwilligerswerk zo schimmig is dat de Adviseur van Dienst het verzoek nog eens wil bekijken. Ik wacht op het groene licht maar verwacht vooralsnog helemaal niets.

Rondleiding op Begraafplaats Zorgvlied

DSC_0328Een mooie wandeling op een heerlijke lenteavond. Het lijkt een beetje raar wanneer je vertelt dat je een mooie wandeling hebt gemaakt op een begraafplaats. Dat wordt over het algemeen niet geassocieerd met lekker wandelen. Daar kom je om te gedenken, soms in rouw of verdriet. Maar op de begraafplaats Zorgvlied in Amsterdam is dat toch anders. De vergelijking met Pére Lachaise, de begraafplaats in Parijs, is vanzelfsprekend. Ook op Zorgvlied vind je een mooi aanbod aan geschiedenis, kunst, cultuur en moderne creatieve gedenkplekken. Zorgvlied is dus veel meer dan een verzameling droevige grafzerken. Het is een 140 jaar oude schat aan funeraire geschiedenis en het geeft een compleet beeld over hoe men in Nederland over de dood en laatste rustplaatsen dacht en denkt.  

Irma Clement en Marcel Bergen organiseren twee uur durende lente- en zomeravond wandelingen langs bijzondere graven, grafkelders en mausoleums. Het is ondoenlijk om de hele begraafplaats te laten zien, dus ze werken met thema-avonden. Zo waren wij bij de rondleiding ‘Langs oude graven’. Om alle zeventienduizend graven langs te gaan moet je wat meer tijd uittrekken. Mocht je de tijd hebben neem dan wel je wandelschoenen mee. Het stelsel aan paden langs de graven is zestig kilometer lang. Deze paden kronkelen door een terrein van zestien hectare dat vol staat met bijna tweehonderd boomsoorten en zeventien rijksmonumenten. In zo’n zestig kilometer lange tocht loop je in ieder geval langs meer dan driehonderd bekende Nederlanders, uit de wereld van kunst, cultuur en entertainment.

Wat ik in die twee uur ‘Langs oude graven’ geleerd heb is wat die symbolen op die oude graven nu allemaal betekenen. Veel symboliek uit het christendom uiteraard, maar ook werden er oude Griekse en Romeinse symbolen gebruikt op en rond de oude graven. Veel dieren, vooral vlinders, uilen en slangen die in hun eigen staart bijten. Veel bloemblad, geknakte rozen, papaverbollen en overwinningskransen. Vooral de symboliek en de betekenis van de omgekeerde fakkels was mij ontgaan. De vlam is gedoofd. Terwijl bij anderen de eeuwige vlam blijft branden in de vorm van een rechtopstaande fakkel of een gebeeldhouwd olielampje.

Het is mooi om te zien hoe oud en nieuw door elkaar ligt op Zorgvlied. Zo kan je de contrasten mooi zien. Hoe we vroeger en nu met onze doden omgaan en welke moeite we doen om onze dierbaren in herinnering te houden op hun laatste rustplaats. Mensen blijken soms zo ongelooflijk creatief in het bedenken van zo’n unieke plek. Hier komt de funeraire geschiedenis en de hedendaagse begrafenisrituelen op een prachtige manier bij elkaar.

 

 

Ter nagedachtenis aan Martha Louise Weiss 1968 – 2012

skoubhie dubh newportIn 1989 en 1990, vijfentwintig jaar geleden, woonde ik in Dunkeld’s Smithy Cottage met drie andere leden van ons folkorkest, The Skoubhie Dubh Orchestra. Een bont gezelschap; Bruce Bell uit Dundee, Schotland, Kenny Anderson uit St Andrews ook een Schot en Martha Louise Weiss uit Seattle in de Verenigde Staten. Van de zomer ga ik terug naar het huisje. Het is inmiddels een bed & breakfast en sinds ik dat weet wil ik er graag een paar nachten slapen. Omdat ik daar zo mee bezig ben moest ik onlangs aan hen denken. Terug naar Schotland.

Bruce, steevast door een zonnebril kijkend, speelde electrische mandoline met zijn jerrycanversterker waardoor we nog eens een winkelcentrum uitgezet zijn omdat de winkelier dacht dat we met benzine liepen te slepen. Kenny, ook geen doorsnee jongeman, speelde virtuoos op zijn accordeon. Tussen die twee korte Schotten stond ik dan als lange Hollander met rockabillykuif en contrabas. En voor ons dartelde die kleine Amerkaanse Martha, met groen haar, met rood haar, met blauw haar en bespeelde haar viool alsof het leven er van af hing. Ze speelde onze Schotse, Ierse en andere deuntjes moeiteloos mee, en voor de lol een stukje Bach begeleid door een trio folkpunkers.

Aan die Martha moest ik denken vrijdag 11 april, op haar verjaardag. Ik had natuurlijk al vaker gegoogeld naar Martha, gewoon om te kijken of ik haar kon vinden en hoe het met haar zou zijn. De laatste keer dat ik haar zag woonde ze in Vancouver, Canada. Ze woonde met haar man en ik ging bij haar op visite. Aan het begin van mijn tocht door Amerika en aan het einde van de reis logeerde ik een paar dagen bij mijn vriendin van weleer. Het was een geweldig fijne ontmoeting, we hebben lol gemaakt, plezier gehad en ik heb daar haar moeder ontmoet. Dat was in 1993, sindsdien is er een hoop veranderd in Martha’s leven. Daar kwam ik wel achter toen ik haar naam eens zocht op het internet.

Martha leefde inmiddels op straat, dakloos. Alleen met haar viool. Ze speelde in opvanghuizen voor dak- en thuislozen en ze verdiende wat geld met spelen op straat. Uit de berichten zag ik ook dat ze nog wel een cd had gemaakt. Ik zag ook dat ze er niet gezond uitzag. Onlangs las ik dat ze een psychische aandoening had, een bipolaire stoornis. En uit de verhalen van Martha herinner ik me dat haar vader ook last had van psychische aandoeningen. Helaas is het met zulke aandoeningen dat appels soms niet ver van bomen vallen. Toen we door Europa toerden heb ik nooit een depressieve Martha gezien. Meestal was ze uitgelaten, energiek, vrolijk en vol met humor. Het was een feest om haar erbij te hebben. Een clownesk geklede meid met goeie jongenshumor.

Op 12 juni 2012 krijg een ik vriendschapverzoek op Facebook van Martha. Ik denk dat ze even achter een pc gekropen is, misschien bij haar broer, om een Facebookpagina aan te maken. Ik accepteer het verzoek en reageer maar krijg geen reactie retour. Na wat ik gelezen heb begrijp ik het ook wel. Ze heeft andere dingen in haar hoofd dan Facebook. Ik heb nog een foto op haar Facebookpagina gezet maar verder niets meer gehoord of gelezen.

Etienne Stekelenburg posted to‎ Martha Weiss
June 12, 2012 near Nieuwkoop

Howdy Martha, welcome to Facebook. Good to see you are still fiddling around. I hope you are doing well, healthy and happy and all that jazz. Always nice to catch up with old friends.

Terug naar 11 april jongstleden. Ik zit met mijn hoofd al in Schotland soms, dus ook bij Martha, Bruce en Kenny. Goeie herinneringen, mooie herinneringen. En het schiet door mijn hoofd dat Martha 11 april jarig is. Een mooie gelegenheid om Martha weer eens te googelen. Het is vreemd, een schok, bij de eerste hit op Google is het raak:

Martha Louise Weiss Obituary 

Dan weet je genoeg, dan weet je waarom het al die tijd zo stil was op haar facebook. Er gaat van alles door het hoofd. Martha is slechts 44 jaar oud geworden, ze laat haar moeder, vader, broer en kind achter. Overleden op straat na een astma-aanval op 29 september. Gestikt, reanimeren lukte niet, ze komt nooit meer bij en overlijdt op 8 october in het ziekenhuis. Hoe groot de afstand en de tijd ook tussen ons ook was, ze was wel het meisje waar ik ooit verliefd op was. De schok komt harder aan dan gedacht.

Ik heb diezelfde dag nog een bericht gestuurd naar Martha’s moeder Celia. Een kleine vrouw die ik direct al sympathiek vond toen ik haar ontmoette in 1993. Op de verjaardag van haar dochter wilde ik haar na zo lang toch nog condoleren en haar vertellen welke mooie herinneringen ik aan Martha heb. Toen ik de volgende dag een berichtje retour kreeg van Martha’s moeder stond het kippenvel op mijn rug, elke keer als ik haar berichtje weer las, kippenvel. Martha Louise Weiss, ze is niet vergeten en wordt niet vergeten.

This slideshow requires JavaScript.

Globalisering, worst-kaas-scenario

DSC_0550Lekker een lang weekend er tussenuit. Cultuur snuiven in Montferland, genieten van de natuur rond Zeddam en kuieren over de markt van Doetinchem. Altijd even op zoek naar lokale lekkernijen. Jezelf laten verrassen met smaken die je niet kent, smaken uit een andere regio.

Worsten, kazen en koeken, dat zijn mijn favoriete lokale lekkernijen. Gewoon even proeven, proberen en kopen. De kaasboer op de Doetinchemse markt heeft een mooie uitstalling. De naam van het kaasboerke: “De Woerdense Kaasboer”. De kaas-entrepreneur uit Woerden is lokaal voor mij maar toch zeker niet voor Montferlanders. De joviale verkoper blijkt uit Boskoop, vandaar dat ik moeiteloos zijn accent kon doorgronden. De heerlijke kaas die hij mij aansmeert komt gewoon uit Zeeland, blijkbaar.

Mijn lokale lekkernij blijft beperkt tot een Montferlandse harde worst van de plaatselijke worstenmaker die overigens ook Groningse worsten in de aanbieding heeft. Zo blijkt maar weer, de globalisering begint op de markt, de zogenaamde marktwerking, denk ik.