Dagboek van een werkzoekende #30

Er is weer werk aan de winkel en het wordt tijd het dagboek van een werkzoekende maar eens dicht te klappen en in de virtuele kast te leggen. Het mag duidelijk zijn, er valt weinig meer te posten. Van de bruisende ideeën die ik had toen ik drie jaar geleden werkloos werd is niets gekomen. Ik zou vast snel een baan vinden, iets voor mezelf gaan beginnen desnoods met hulp van het UWV. Wie mijn dagboekblog gevolgd heeft weet dat het UWV andere dingen aan het hoofd heeft dan mensen te begeleiden naar werk. De kernactiviteiten van het UWV liggen blijkbaar elders dan ik in al mijn naïviteit bedacht had. Na een paar maanden van begeleiding over hoe je een brief moet schrijven of een sollicitatiegesprek moet voeren is het gedaan met de hulp. Bij de vraag hoe ik een eigen bedrijf moest starten kreeg ik, voordat ik mijn zin had afgemaakt, te horen dat ik 26% van mijn uitkering moest inleveren. Dus dan maar andere plannen maken.

De grootste les die ik geleerd heb in mijn zoektocht naar werk is dat het geweldig is als je een grote groep mensen, vrienden en kennissen, om je heen hebt die meeleven, meedenken en je graag aan het werk helpen. Ik ben enorm dankbaar voor dat mooie inzicht. Je hebt je hele leven vrienden en kennissen en als het dan even tegen zit staan ze allemaal klaar om te helpen. Dat is bijzonder om mee te maken en dat zal ik zeker niet vergeten. Door twee van die vrienden ben ik inmiddels weer aan het werk. Ze wilden mij een kans geven. Bij een vriend mocht ik het ijsbereiden leren in zijn ijssalon. Daar ga ik, inmiddels met een praktijkdiploma op zak, voor het derde seizoen weer met veel plezier heerlijk vers ijs maken. Kees was eerst een ex-collega, we hebben samen gewerkt in Alphen aan den Rijn, we hebben samen in een band gespeeld, we klaverjassen en we zijn in het aanstaande ijsseizoen weer collega’s in IJssalon Fanielje. Zo kan het dus lopen, vier jaar geleden had ik het nooit bedacht maar inmiddels ben ik dus met veel plezier een heuse ijsbereider.

Vanaf januari 2017 heb ik een vaste aanstelling als webredacteur, social-mediamedewerker en administratieve hulp bij Huuralarm.nl. Johan, één van de eigenaren van Huuralarm, leerde ik kennen via Kees en ik zat met Johan in hetzelfde bandje. Hij gunde mij een baan. Ik mocht het gaan proberen en inmiddels werk ik twee dagen in de week met veel plezier bij Huuralarm. Het verhuren van beveiligingssystemen is een wereld waar ik vier jaar geleden geen beeld bij had. Nu leer ik met veel plezier hoe het werkt. Het is heerlijk om nieuwe dingen te leren. Daarom ga ik elke maandag en donderdag met veel plezier naar Den Haag.

Ik heb drie jaar gezocht naar werk. Ik ben in die drie jaar nooit uitgenodigd voor een eerste gesprek. Ik mocht na veel gepraat en geschrijf vrijwilligerswerk doen bij de bibliotheek omdat ik dat een mooie ingang vond naar betaald werk. Inmiddels ben ik bijna drie jaar vrijwilliger bij de bieb. Ik heb op vier vacatures bij de bibliotheek gesolliciteerd maar zelfs bij deze club ben ik nimmer uitgenodigd voor een eerste gesprek. Dan ga je echt twijfelen aan jezelf.  Om wat voor reden lijkt de gunfactor nihil wanneer mensen mijn sollicitatiebrief ontvangen. Gelukkig laat ik mijn brieven lezen om stomme fouten te voorkomen en altijd was het een prima sollicitatiebrief en een mooie cv. Zelfs bij het UWV had mijn begeleidster niets dan lof voor mijn presentatie in mijn brieven, mijn cv en mijn LinkedIn profiel. Er werken overigens ook hele fijne mensen bij het UWV, leerde ik toen ik aan de slag moest met mijn begeleidster. Het zijn niet allemaal harteloze bureaucraten, blijkbaar.

Al met al ben ik een hoop mensen dankbaar voor de steun tijdens mijn zoektocht naar werk. Omdat ik nog nooit werkloos was geweest was het soms niet makkelijk om afhankelijk te zijn van iemand die aan de andere kant van de telefoon, of via een e-mailtje in één zin, mijn hoop op werk de grond in boorde. Ik heb een hoop geleerd, het leven als werkzoekende levert dus ook wat op. Het heeft in mijn geval heel veel opgeleverd.

 

Dagboek van een werkzoekende #19

fanieljeIk realiseer me dat het vervelend is om alleen maar verhalen te lezen van mensen die klagen. Dat is geen prettig leesvoer. Mij hoor je dan ook niet klagen. Klagen lost niets op. Mijn inkomen gaat niet omhoog door te klagen. Ik heb geen reden om te klagen want ik heb weer een geweldig fijn weekend achter de rug. Zondag om zeven uur uit bed gestapt zodat ik om negen uur fris en fruitig klaar stond om als ijsbereider aan de slag te gaan. Weer heel veel geleerd die dag en vooral veel genoten. Ik mag tien uur per week mensen blij maken met heerlijk ijs. 

De ijssalon bestaat inmiddels vijftien jaar en dat moest gevierd worden. Het was niet eens heel goed weer maar het werd een oploop van jewelste. Prachtig om te zien hoe de uitbaters van IJssalon Fanielje door hun blije klanten gefeliciteerd werden. Daar word je plaatsvervangend vrolijk van. Mooi om te zien hoe ze samen zo’n mooie ijssalon hebben opgebouwd. En ik snap waar ze het plezier vandaan halen. Hard werken om mensen blij te maken met een ijsje. Zo simpel kan het dus zijn. En ik mag daar tien uur per week deel van uit maken. Ik heb het geweldig naar mijn zin. Moe van het werk, moe maar voldaan.

Dat soort moment heb ik wel heel hard nodig. Vooral na een dag als vandaag. De budgetcoach van de vakbond is langs geweest om te zien of er nog wat te redden valt waar het de financiën betreft. Ik heb in ieder geval recht op €58,– zorgtoeslag. Maar dat is lang niet genoeg om mijn vaste lasten te kunnen betalen. Strikt genomen heb ik nog €30,– om van te eten, te drinken en om benzine van te kopen. Ik ga mijn moeder maar eens vertellen dat ik binnenkort weer op mijn ouwe slaapkamertje kom bivakkeren.

Eerst maar eens beginnen om te zien wat de mogelijkheden zijn om mijn huis te verhuren. Er moet op één of andere manier weer geld op mijn rekening. Dus vanaf nu informatie vergaren over het verhuren van mijn huis. Wat mag je, wat moet je, wat mag je niet en wat levert het op. Vooral dat laatste is essentieel. Ik heb geen zin om in de schulden te raken dus moet ik snel handelen en iets ondernemen om dat te voorkomen. Mijn netwerk laten weten dat er in Park Zomerlust in Zevenhoven een huis vrij komt. Wie weet helpt het totdat ik weer werk heb met een inkomen waarmee ik al mijn rekeningen zorgeloos kan betalen.

Dagboek van een werkzoekende #15

gratiszbierAnekdote: Vijfentwintig jaar geleden maakte ik muziek met vrienden in het Zuid-Franse Saint Jean de Luz. Toen we ons setje gespeeld hadden kwam er een man naar mij toe en bedankte mij voor de muziek. Wij hadden bij hem een gevoel van melancholie opgeroepen, wij hadden hem geraakt. Hij had teruggedacht aan hoe hij met zijn vrienden in de oorlog ook muziek maakte. Het was het enige dat ze nog hadden. Muziek en vriendschap. Het was een mooi moment. De oude man die vertelde over vriendschap tijdens moeilijke tijden. En zijn verhaal over vriendschap en muziek raakte mij, daarom voel ik dat moment nog zo goed. Vriendschap en muziek lijkt onlosmakelijk verbonden met elkaar.

Soms is crisis, een vervelende tijd of verdriet een katalysator (ja daar is hij weer) voor iets moois. Het leidt tot een inzicht, begrip en besef dat je er niet alleen voor staat. Het is hartverwarmend wanneer een vriend op een avond zomaar je huis binnenvalt en met een grote grijns en een stapel ingevroren worsten zegt:”ik hoorde dat je niks meer te eten hebt”. Dat soort momenten zijn onbetaalbaar.

Doordat ik mijn leven als werkzoekende deel krijg ik veel steun van mensen die meelezen. Ze leven mee, ze beuren me op, ze geven mij tips. Ik had dat allemaal niet voorzien. Ik heb blijkbaar een groep mensen om mij heen verzameld die zich laat horen. En veel meer dan dat. Terwijl ik zit te bedenken hoe het zal gaan als ik volgend jaar nog steeds moet leven van een uitkering krijg ik van alle kanten hulp. Het noodscenario was al geschreven. Mijn instrumenten verkopen en desnoods mijn huis verkopen en weer terug naar het slaapkamertje in mijn geboortehuis bij mijn ma. Het zijn gedachten die opkomen. Ik ben niet diegene die het zo ver laat komen dat ik terecht kom in de schuldhulpverlening.

Nadat ik wat spullen te koop heb aangeboden, omdat ik onverwachts een enorme uitgave moet doen aan mijn auto terwijl ik het eigenlijk niet kan betalen, belt een vriend met een oplossing. Zo uit het niets. Om tien uur ‘s avonds. Je verwacht het niet. Ik word er stil van. Emotie giert door het lijf. Kippenvel. Hij laat weten dat hij kan helpen, wil helpen.

Een vriendschap sinds 1977, we zijn samen volwassen geworden. Plaatjes draaien, naar concerten van Queen toen Queen nog goed was. Samen punk en ska. Te veel drinken, naar de disco, Donkey Kong spelen totdat we een optreden in de ‘high score’ konden aankondigen maar vooral samen muziek maken. Dat schiet allemaal door het hoofd terwijl hij zijn hulp aanbiedt. Muziek en vriendschap. Zoals die oude man mij vertelde in Frankrijk.

Met de hulp van mijn vriend kan ik mijn muziekinstrumenten en versterkers behouden, ik hoef niets te verkopen en kan ik mijn katalysator laten vervangen. Maar meer nog; door zijn hulp hoef ik de regels van het UWV niet te overtreden. Kan ik mij gewoon aan de regels houden zoals ik dat het liefste doe. Eerlijkheid duurt het langst. Ik hoef niet bang te zijn voor sancties van het UWV en kan ik gewoon zonder zorgen op zoek naar een nieuwe baan.

 

Herinneringen aan WK voetbal

E 1966 italieHet Nederlands voetbal-23-tal speelt in Brazilië voor een plaats in de finale tegen Argentinië. Mijn herinnering gaat direct naar het schot op de paal van Rob Rensenbrink vlak voor het eindsignaal in 1978 en het ongelooflijke doelpunt, ook vlak voor het eindsignaal tijdens het WK van 1998 van Dennis Bergkamp (Dennis Bergkamp, Dennis Bergkamp, Dennis Bergkamp, Dennis Bergkamp, Dennis Bergkamp, Dennis Bergkamp, ooooooh Frank de Boer speelt de bal op Dennis Bergkamp) in eerdere ontmoetingen tegen Argentinië. Maar er zijn meer herinneringen aan wereldkampioenschappen voetbal. 

WK Voetbal in Engeland finale 30 juli 1966 

De familie Stekelenburg zit op 30 juli 1966 in de Italiaanse zon. Het gezin is neergestreken op een camping in Lido di Monvalle aan het Lago Maggiore. De blonde jongste telg van de familie is dan al razend populair bij de Italiaanse vrouwtjes… uh…al blijken hier de herinneringen niet eensluidend. Volgens sommigen is er een oud Italiaans omaatje die af en toe eens een koekje uitdeelt aan het guitige blonde Hollandse ventje.

Enfin, zo’n blond manneke is een graag geziene gast op een Italiaanse camping in 1966. Even verderop, een paar tenten bij onze tent vandaan, staat één of andere Italiaanse dottore. Een geleerde wetenschapper, een dokter, een chirurg geen idee. In ieder geval een man met aanzien en belangrijker nog…. een tv in zijn caravan. Misschien was het wel een maffia man uit Sicilië, want die willen ook wel eens op vakantie lijkt mij. Hoe het ook zij, ik zat wel eens bij die mensen in de voortent en kreeg dan een koekje van die lieve Italiaanse dame.

Het is dus de dag van de voetbalfinale in Wembley, Engeland tegen Duitsland. De wedstrijd van die bal achter of juist vóór de lijn. Mijn vader, die ook graag de finale wil zien, zegt: “Als jij nou eens bij die dokter gaat zitten, dan kom ik je dadelijk halen”.  Zo gezegd, zo gedaan. Ik weet niets meer van de bal voor of achter de lijn maar pa kon de finale zien omdat hij heel vriendelijk werd uitgenodigd door de dottore om de finale te blijven kijken.

Dagboek van een werkzoekende #6

werkloosHet is waar, werkloos zijn is geen pretje. Als ik dadelijk een werkloosheidsuitkering ontvang is mijn inkomen beduidend minder. Meer dan 30 procent minder dan ik op mijn rekening kreeg toen ik nog werkte. Ik zal mijn uitgaven moeten beperken. Moet een hobby zoeken die minder geld kost dan het verzamelen van vinyl. Geen obscure psychedelische garagerock elpees of punk- en new wave-singeltjes meer kopen. Minder vaak uit eten, en misschien weer wat abonnementen opzeggen. Jammer want ik ben gehecht aan mijn zaterdagkranten met al die mooie bijlagen en magazines. Minder boeken, minder concerten. Maar werkloos zijn heeft ook voordelen, zo blijkt nu, Dus de focus ligt op de voordelen. Ik ben niet hopeloos.

Zo kan ik werken aan mijn slaaptherapie. De opdracht van het Slaapwaakcentrum in Heemstede: ‘s avonds om twaalf uur naar bed en ‘s morgens, nou ja ‘s nachts eigenlijk, om vijf uur eruit. Dat doe ik dus en volgens mij levert het nog resultaat op ook. Als ik zou werken zou ik als een zombie op het werk rondlopen. Met zo’n opdracht, wat neerkomt op dat je jezelf moet uitputten, kan je niet werken. Tenminste, nog niet. Nu sta ik monter en fier om vijf uur naast mijn bed. Ik hoop dat ik met deze methode sneller in slaap val, sneller dan drie of vier uur in de nacht zoals ik gewend was. Soms viel ik om half zes pas in slaap en dan ging om kwart over zes de wekker om naar het werk te gaan. Dus ik kan nu gewoon werken aan een spoedig herstel. Dat is alvast één voordeel. Maar er zijn er meer.

Het tweede voordeel is dat ik energie heb om eens een uurtje te schoffelen in mijn tuin. Door gebrek aan vitaliteit en met een hernia-verleden kwam het daar nooit van. Maar elke dag een uurtje, als het weer het toelaat, is geen probleem. Zodra de vermoeidheid, door de weinige uren aan slaap, mijn lijf in kruipt, of ik rugpijn voel, stop ik gewoon en ga ik weer op zoek naar vacatures. Dan duik ik achter de pc met een bak koffie, op banenjacht.

Nog een voordeel van mijn werkloosheid; omdat ik van de diëtiste geen koolhydraten mag kan ik geen gewoon brood eten. Ik mag wel koolhydraatarm brood. Bij de lokale bakker hebben ze heerlijk brood, maar als ik die uit mijn werk zou moeten kopen is die al lang uitverkocht uiteraard. Nu loop of fiets ik om negen uur naar de bakker voor een heerlijk versgebakken koolhydraatarm broodje. Ook dat draagt bij tot een betere gezondheid.

Zo zie je maar, werkloosheid heeft ook mooie kanten. Ik kan weer een beetje gezond worden. Nog zo’n voordeeltje, ik kan aan mijn cursus Photoshop en Illustrator werken. Ik kan mijn dagelijkse rondje door de polder lopen of fietsen voor de nodige lichaamsbeweging. En wie weet kan ik nu eindelijk eens verder met het schrijven van mijn boek. Dat project staat door de lichamelijke en mentale vermoeidheid ook nog in de ijskast.

Wanneer ik aanspraak kan maken op een uitkering krijg ik minder dan 70 procent van mijn laatstverdiende loon, maar ik krijg er een dijk van een gezondheid voor terug, zeker weten.

 

 

Dagboek van een werkzoekende #5

Van het kastje naar de muur

kastje muur“Misschien moet ik eens langs gaan bij het UWV”, dacht ik omdat ik nogal wat antwoorden wilde op vragen waar ik als werkende nog nooit over nagedacht had. Dus even op de website gekeken waar ik mij tegenwoordig moet melden. Via de website lees ik dat werkzoekenden in de regio Leiden in Alphen aan den Rijn terecht kunnen. Aangekomen in Alphen blijkt dat het UWV sinds januari 2013 kantoor houdt in Leiden. Eerst maar eens bellen of ik in Leiden terecht kan voor mijn vragen. Ja, dat dacht ik. 

Het UWV in Leiden aan de lijn, uiteraard een 0900 nummer en gelukkig is het maximum te besteden bedrag €10,–. Wat een service. Het wordt in ieder geval gemeld, dat tijdens het wachten je beurs even wordt leeggeklopt. Ze zitten daar ook gewoon om geld te verdienen uiteraard. De core-business is allang niet meer om werklozen zo snel mogelijk aan het werk te helpen. Wanneer de wachttijd zo lang is neem dan wat personeel aan, zodat de telefoon wat sneller beantwoord kan worden. Maar zo’n verdienmodel klopt natuurlijk niet.

Enfin, ik krijg van de dienstdoende UWV medewerkster te horen dat het niet de bedoeling is dat ik langskom met mijn vragen. Ik moet alles via de website uitzoeken. Nadat ik heb uitgelegd dat ik mijn vaststellingsovereenkomst graag na zou laten kijken en of ik mijn uitkering niet in gevaar breng als ik de overeenkomst teken, zegt de medewerkster dat ze dat sowieso niet doen bij het UWV. Nee, daarvoor moet ik naar het Juridisch Loket. Ik krijg wel netjes een telefoonnummer en bel met het Juridisch Loket voor een afspraak zodat ze even mijn vaststellingsovereenkomst kunnen inzien. Je weet maar nooit, een foutje is zo gemaakt en als dat negatieve gevolgen heeft voor mijn uitkering sla je jezelf voor je kop wanneer je het niet hebt laten nakijken.

Daar is een dame van het Juridisch Loket aan de lijn, na acht minuten wachten op wederom een 0900 nummer. Ik heb weer iets ongrijpbaars ingekocht, wachttijd in dit geval. Gelukkig is de dame van het Loket behulpzaam. Ik leg uit wat ik wil en zij vraagt wat mijn jaarinkomen is want als ik boven een bepaald bedrag zit kan ze mij niet helpen. Dan gaat ze niet mijn vastellingsovereenkomst nakijken. Zal je net zien dat ik net boven dat limiet zit. Ik word alleen geholpen wanneer ik een rechtsbijstandverzekering heb. Nou die heb ik dus niet want dat is gedekt door mijn lidmaatschap bij de Grafische bond FNV-Kiem. Bedankt voor de moeite en naar een volgend loket voor de simpele vraag of mijn vaststellingsovereenkomst, die ik graag teken, niet in strijd is met de wensen van het UWV. Ik zou graag een uitkering, maar dat is logisch. Dus bellen naar FNV-Kiem.

Eindelijk een bondgenoot aan de telefoon, iemand die wel aan mijn kant staat en mij bereid is te helpen. Ik moet wel een pakket aan informatie scannen en opsturen. Ze gaan voor mij nakijken of ik mijn vaststellingsovereenkomst kan tekenen zonder nare gevolgen. Hoe je het wendt of keert, daar hebben ze veertien dagen voor nodig. Dus met een beetje pech is dat op zijn minst een week nadat ik de overeenkomst moet tekenen. “Vraag maar aan het bedrijf of je uitstel kan krijgen”, zegt ze. Ik ben benieuwd hoe ze reageren bij de ex-werkgever. Het van-het-kastje-naar-de-muurleven is nu pas echt begonnen.

kastje muur 2