Het voordeel van de werkzoekende

Voor werkenden en werkzoekenden is LinkedIn een geweldig medium. Vandaar dat ik vaak ronddwaal op LinkedIn.  Er valt nog een hoop te leren, dat is eigenlijk de belangrijkste boodschap die ik meekrijg van de artikelen die ik lees.

Zo las ik onlangs een bericht onder de kop ‘Zo leef je langer en fitter na ontslag’. Een mede-LinkedIn lid was bij Erik Scherder, de bekende neuro-wetenschapper, geweest. Ze had van Scherder geleerd dat baanverlies gezond is, het houdt je brein in goede conditie waardoor je langer leeft, minder vergeet en minder snel last krijgt van dementie.

Hetzelfde had ik eigenlijk al gelezen op mijn 16de, toen ik mij door Het Kapitaal van Karl Marx geworsteld had. Eén van zijn stellingen in het kloeke boek  is dat werkloosheid ten goede komt aan de ontwikkeling van de mensch. Er is immers tijd genoeg om te leren, om verder te kijken dan de fabriekshal lang is. Dus dat werkloosheid iets positiefs heeft wist ik al. Ontwikkeling is goed voor de mens, de verbindingen in het hoofd komen beter tot stand wanneer de mens zich blijft ontwikkelen.

Mijn vraag was, naar aanleiding van het artikel, of de stress die ik ervaren heb tijdens het zoeken van werk die ontwikkeling niet gewoon afbreekt. Ik snap de euforie over jezelf ontwikkelen, het maken plannen om ZZP’er te worden. Ik heb het allemaal gedaan.

Helaas wordt vergeten dat het maken van zulke plannen ook vaak stress met zich mee brengt. Ik had het plan, ging ermee naar het UWV met de vraag hoe dit aan te pakken. Het eerste wat de UWV medewerker zei was dat het 25% van mijn uitkering ging kosten. Nu was mijn uitkering net hoog genoeg om van rond te komen dus het risico van zoveel verlies van inkomsten durfde ik niet aan.

Ik zie de ZZP’ers om mij heen. Ze hebben af en toe geen werk. Gelukkig kunnen ze dan terugvallen op het inkomen van hun partner. Iedereen die ik ken met een eigen bedrijf heeft een partner met een volwaardige baan. De financiële risico’s zijn dan minder zwaar lijkt mij. Ik had geen partner waarmee ik samenleefde en waar beide salarissen op een grote hoop gegooid werden. Dus zou ik als ZZP’er geen inkomen hebben dan kan ik mijn vaste lasten niet betalen. Dat is voor mij een enorm obstakel blijkbaar.

Alle plannen die ik maakte, of het nu ging over het overnemen van een platenwinkel of het starten van een bedrijfje dat Levensverhalen aanbiedt, het verhuren van mijn huisje en op zolder bij mijn moeder te gaan wonen, altijd was er de angst in financiële problemen te komen. Zeker toen mijn uitkering na drie jaar beëindigd werd durfde ik geen risico’s te nemen. Ik durfde ook mijn spaargeld niet aan te spreken. Dat zou ik nodig kunnen hebben voor vaste lasten en levensonderhoud, zo zonder uitkering.

Zowel mijn huis als mijn tuin is toe aan een renovatie. Het geld dat ik eerder gespaard heb zou in een keer verdwijnen. De angst een mooie tuin te hebben maar geen geld om mijn hypotheek te kunnen betalen werd reëel. Dus dat plan ook maar in de ijskast gezet. Het afzeggen van mijn plannen bleek consequenties te hebben die ik niet voorzien had. Het heeft mijn relatie gekost. Een dure prijs voor zuinig leven.

Nu er binnenkort weer zicht is op een volwaardig inkomen durf ik weer te dromen over nieuwe wandjes in mijn slaapkamer, mijn douche laten opknappen, het laatste enkele glas laten vervangen door dubbel glas en mijn tuin leefbaar laten maken.

Ik hoop maar dat de voordelen van het werk-zoeken mijn angst voor een financiële ramp gecompenseerd heeft. Een weegschaal moet toch een beetje in balans blijven.

Ultra Kort Verhaal – Weg

Schrijven Magazine daagt schrijvers uit een verhaal te schrijven van 99 woorden.

Weg

Brood rondbrengen op een bakkersfiets, dat is niks. Hij moet weg van huis, op avontuur. Hij voelt zich dapper en trots na het stelen van brood uit een Duitse legertruck. Maar voelt verdriet omdat hij het terug moet brengen van zijn moeder. Hij voelt pijn. Niet van de klappen die hij, thuis in de gang, krijgt van de hoofdmeester, maar pijn omdat zijn moeder toekijkt en niet ingrijpt. Weg. Net als zijn grote broer.

Wanneer hij zijn naam noemt pakt de inschrijver een monsterboekje en wijst naar de plaquette, “Voor de gevallenen…”, met de naam van zijn grote broer.

 

transportfiets_723

Ultra kort verhaal – Bijna thuis

Schrijven Magazine daagt schrijvers uit een verhaal te schrijven van 99 woorden.

Bijna thuis.  

Vol verwachting denkt Jaap, in het Canadese Sydney, op de valreep van de SS Towa aan thuis. Sinds zijn ‘maiden voyage’ heeft hij zijn broertjes en zusjes niet meer gezien. Eerst naar het Schotse Oban en dan naar huis.

Waarom hij als 17-jarige heeft aangemonsterd bij de Maatschappij Vrachtvaart in Rotterdam weet hij niet; avontuur, geld of een vlucht voor wat dan ook? Zijn eerste reis bevalt uitstekend. Wereldzeeën liggen aan zijn voeten.

Met een zwaai werpt hij de plunjebaal in zijn kooi, op hetzelfde moment zet de Duitse U96 koers naar de Atlantische Oceaan.

 

pǝ oɯƃǝʞǝǝɹpǝ ʍǝɹǝlp

Het is toch een beetje de omgekeerde wereld met die belasting. Afgelopen drie jaar heb ik vanwege een reorganisatie een WW-uitkering ontvangen en dat is echt geen vetpot. De uitkering is inmiddels stopgezet, de 33 maanden zitten erop. Gelukkig heb ik in mijn kring twee werkgevers die mij een baan gunnen. Bij de één werk ik 16 uur en bij de ander 12 uur in de week, al met al goed voor een inkomen van iets minder dan €1.500,– Mij hoor je niet klagen, ik ben blij dat ik werk heb. Maar als dan de belastingdienst met de mededeling komt dat ik €778,– moet betalen is dat best schrikken. Let wel, ik wil graag belasting betalen maar dan wel naar vermogen. 

Toen ik nog 40 uur in de week werkte met een redelijk goed salaris kreeg ik steevast €2,500 retour van de belastingdienst. Het zal rekenkundig allemaal best in orde zijn maar gevoelsmatig klopt het niet. Eerst verdiende ik meer dan nu en kreeg ik €2.500 terug van de belasting. Nu verdien ik veel minder en moet ik €778,– betalen. Het is toch een beetje de omgekeerde wereld in mijn hoofd. Mensen met een groot inkomen krijgen veel belastinggeld terug, en mensen met een laag inkomen moeten veel betalen. Nogmaals het zal best kloppen maar ik krijg toch het idee dat ik hier enorm in de maling genomen wordt.

pǝ oɯƃǝʞǝǝɹpǝ ʍǝɹǝlp

Misschien moet er een herdefinitie komen van het woord ‘homogeweld’. Waar eerst nog het idee bestond dat ‘homogeweld’ betekende dat homoseksuele mannen en vrouwen slachtoffer waren van geweld blijkt nu, volgens advocaat Roethof, dat twee homoseksuelen een groep van zes jongeren en een betonschaar hebben aangevallen.

Een van de zes verdachten heeft aangifte gedaan omdat hij mishandeld zou zijn door het paar. Uit angst, en wellicht ter zelfverdediging, zou één van de zes belaagden zijn betonschaar hebben gebruikt om de aanvallende homoseksuelen van zich af te slaan. Al beweert advocaat Roethof dat niemand een betonschaar bij zich droeg. Waarom zou je ‘s nachts ook met een betonschaar over straat lopen? 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dagboek van een werkzoekende #30

Er is weer werk aan de winkel en het wordt tijd het dagboek van een werkzoekende maar eens dicht te klappen en in de virtuele kast te leggen. Het mag duidelijk zijn, er valt weinig meer te posten. Van de bruisende ideeën die ik had toen ik drie jaar geleden werkloos werd is niets gekomen. Ik zou vast snel een baan vinden, iets voor mezelf gaan beginnen desnoods met hulp van het UWV. Wie mijn dagboekblog gevolgd heeft weet dat het UWV andere dingen aan het hoofd heeft dan mensen te begeleiden naar werk. De kernactiviteiten van het UWV liggen blijkbaar elders dan ik in al mijn naïviteit bedacht had. Na een paar maanden van begeleiding over hoe je een brief moet schrijven of een sollicitatiegesprek moet voeren is het gedaan met de hulp. Bij de vraag hoe ik een eigen bedrijf moest starten kreeg ik, voordat ik mijn zin had afgemaakt, te horen dat ik 26% van mijn uitkering moest inleveren. Dus dan maar andere plannen maken.

De grootste les die ik geleerd heb in mijn zoektocht naar werk is dat het geweldig is als je een grote groep mensen, vrienden en kennissen, om je heen hebt die meeleven, meedenken en je graag aan het werk helpen. Ik ben enorm dankbaar voor dat mooie inzicht. Je hebt je hele leven vrienden en kennissen en als het dan even tegen zit staan ze allemaal klaar om te helpen. Dat is bijzonder om mee te maken en dat zal ik zeker niet vergeten. Door twee van die vrienden ben ik inmiddels weer aan het werk. Ze wilden mij een kans geven. Bij een vriend mocht ik het ijsbereiden leren in zijn ijssalon. Daar ga ik, inmiddels met een praktijkdiploma op zak, voor het derde seizoen weer met veel plezier heerlijk vers ijs maken. Kees was eerst een ex-collega, we hebben samen gewerkt in Alphen aan den Rijn, we hebben samen in een band gespeeld, we klaverjassen en we zijn in het aanstaande ijsseizoen weer collega’s in IJssalon Fanielje. Zo kan het dus lopen, vier jaar geleden had ik het nooit bedacht maar inmiddels ben ik dus met veel plezier een heuse ijsbereider.

Vanaf januari 2017 heb ik een vaste aanstelling als webredacteur, social-mediamedewerker en administratieve hulp bij Huuralarm.nl. Johan, één van de eigenaren van Huuralarm, leerde ik kennen via Kees en ik zat met Johan in hetzelfde bandje. Hij gunde mij een baan. Ik mocht het gaan proberen en inmiddels werk ik twee dagen in de week met veel plezier bij Huuralarm. Het verhuren van beveiligingssystemen is een wereld waar ik vier jaar geleden geen beeld bij had. Nu leer ik met veel plezier hoe het werkt. Het is heerlijk om nieuwe dingen te leren. Daarom ga ik elke maandag en donderdag met veel plezier naar Den Haag.

Ik heb drie jaar gezocht naar werk. Ik ben in die drie jaar nooit uitgenodigd voor een eerste gesprek. Ik mocht na veel gepraat en geschrijf vrijwilligerswerk doen bij de bibliotheek omdat ik dat een mooie ingang vond naar betaald werk. Inmiddels ben ik bijna drie jaar vrijwilliger bij de bieb. Ik heb op vier vacatures bij de bibliotheek gesolliciteerd maar zelfs bij deze club ben ik nimmer uitgenodigd voor een eerste gesprek. Dan ga je echt twijfelen aan jezelf.  Om wat voor reden lijkt de gunfactor nihil wanneer mensen mijn sollicitatiebrief ontvangen. Gelukkig laat ik mijn brieven lezen om stomme fouten te voorkomen en altijd was het een prima sollicitatiebrief en een mooie cv. Zelfs bij het UWV had mijn begeleidster niets dan lof voor mijn presentatie in mijn brieven, mijn cv en mijn LinkedIn profiel. Er werken overigens ook hele fijne mensen bij het UWV, leerde ik toen ik aan de slag moest met mijn begeleidster. Het zijn niet allemaal harteloze bureaucraten, blijkbaar.

Al met al ben ik een hoop mensen dankbaar voor de steun tijdens mijn zoektocht naar werk. Omdat ik nog nooit werkloos was geweest was het soms niet makkelijk om afhankelijk te zijn van iemand die aan de andere kant van de telefoon, of via een e-mailtje in één zin, mijn hoop op werk de grond in boorde. Ik heb een hoop geleerd, het leven als werkzoekende levert dus ook wat op. Het heeft in mijn geval heel veel opgeleverd.

 

Dagboek van een werkzoekende #29

eigenbedrijfEen nieuw record. Afgelopen maandag kreeg ik om 12:35 uur de bevestiging dat mijn sollicitatie op de functie Redacteur Social Media was ontvangen. Normaal gaat er wat tijd overheen voordat een recruiter of werkgever heeft gewikt en gewogen of de sollicitant geschikt is. Maar wat is normaal? Om 12:51 uur kreeg ik het bericht: Onlangs heeft u gesolliciteerd naar de functie van Redacteur Social Media. Na een eerste selectie …. et cetera enfin afgewezen. Hoezo onlangs? U bedoelt: “nog geen 20 minuten geleden heeft u gesolliciteerd en binnen 20 minuten hebben wij in al onze wijsheid besloten dat u niet geschikt bent”. Helaas. Soms krijg ik het vermoeden dat een blik op mijn geboortedatum al een reden is om mijn sollicitatie ter zijde te schuiven. Maar dat is natuurlijk mijn idee, misschien is goed afgewogen of ik ervaring en kennis genoeg heb voor de functie.  En soms denk ik: “misschien hebben ze gelijk en ben ik niet gekwalificeerd voor zulke banen”. 

Vorige week vertelde ik mijn vriendin dat ik mij regelmatig schaam voor het feit dat ik geen volledige baan heb. Dat, wanneer ik alles over mocht doen, ik het heel anders zou doen. Niet gaan werken op mijn vijftiende om in de praktijk en met behulp van avondopleidingen een vak te leren. Maar te blijven leren om de kans op een baan te vergroten omdat ik dan gewoon een goeie opleiding heb. Ook al heb ik vanaf mijn vijftiende tot mijn vijftigste levensjaar altijd werk gehad met een redelijk salaris. Nu betaal ik de rekening dat opleidingen en cursussen die ik in de avonduren deed niet gewaardeerd worden als een H.B.O. opleiding. En eigenlijk is dat wel een logische gedachte.

Ik schaam mij soms omdat ik blijkbaar niet het lef of het vertrouwen heb om als ZZP’er aan de slag te gaan. Er zijn zoveel mensen (succesvol of niet) die ZZP’er zijn geworden omdat ze geen werkgever meer konden vinden. Sommige zeggen: “dat had ik jaren eerder moeten doen” en anderen zijn ondanks hun harde werk zo arm dat ze hulp nodig hebben om financieel de eindjes elkaar te knopen. En dat is dan gelijk mijn grootste angst. Geen geld om mijn hypotheek te kunnen betalen, mijn huis moeten verkopen en weer bij ma op zolder wonen. Gewoon een gebrek aan zelfvertrouwen.

Maar ik word, zolang ik geen werkgever kan vinden voor een volle werkweek, gedwongen om de stap te zetten. Dus verdiep ik mij in de informatie die de Kamer van Koophandel verstrekt, bezoek ik webinars bij ZZP hulpverleners, schreef ik mij in bij LinkedIn groepen voor ZZP-informatie en volg ik twitterberichten over alles en nog wat over werken als ZZP’er. Ik lees en lees en lees alles wat ik kan vinden. Eerder bezocht ik de informatiemiddagen en -avonden van het FNV en het UWV, over het starten van een eigen bedrijf. En in mijn netwerk zitten veel mensen die hun kennis met mij willen delen.

Maar voordat ik geld kan verdienen met het schrijven van levensverhalen, onderhouden van websites en het verkopen van grammofoonplaten en boeken moet ik ook op zoek naar een webinar, informatieavond of de gratis cursus: ‘Hoe leef ik zonder inkomen’.