Dagboek van een werkzoekende #30

Er is weer werk aan de winkel en het wordt tijd het dagboek van een werkzoekende maar eens dicht te klappen en in de virtuele kast te leggen. Het mag duidelijk zijn, er valt weinig meer te posten. Van de bruisende ideeën die ik had toen ik drie jaar geleden werkloos werd is niets gekomen. Ik zou vast snel een baan vinden, iets voor mezelf gaan beginnen desnoods met hulp van het UWV. Wie mijn dagboekblog gevolgd heeft weet dat het UWV andere dingen aan het hoofd heeft dan mensen te begeleiden naar werk. De kernactiviteiten van het UWV liggen blijkbaar elders dan ik in al mijn naïviteit bedacht had. Na een paar maanden van begeleiding over hoe je een brief moet schrijven of een sollicitatiegesprek moet voeren is het gedaan met de hulp. Bij de vraag hoe ik een eigen bedrijf moest starten kreeg ik, voordat ik mijn zin had afgemaakt, te horen dat ik 26% van mijn uitkering moest inleveren. Dus dan maar andere plannen maken.

De grootste les die ik geleerd heb in mijn zoektocht naar werk is dat het geweldig is als je een grote groep mensen, vrienden en kennissen, om je heen hebt die meeleven, meedenken en je graag aan het werk helpen. Ik ben enorm dankbaar voor dat mooie inzicht. Je hebt je hele leven vrienden en kennissen en als het dan even tegen zit staan ze allemaal klaar om te helpen. Dat is bijzonder om mee te maken en dat zal ik zeker niet vergeten. Door twee van die vrienden ben ik inmiddels weer aan het werk. Ze wilden mij een kans geven. Bij een vriend mocht ik het ijsbereiden leren in zijn ijssalon. Daar ga ik, inmiddels met een praktijkdiploma op zak, voor het derde seizoen weer met veel plezier heerlijk vers ijs maken. Kees was eerst een ex-collega, we hebben samen gewerkt in Alphen aan den Rijn, we hebben samen in een band gespeeld, we klaverjassen en we zijn in het aanstaande ijsseizoen weer collega’s in IJssalon Fanielje. Zo kan het dus lopen, vier jaar geleden had ik het nooit bedacht maar inmiddels ben ik dus met veel plezier een heuse ijsbereider.

Vanaf januari 2017 heb ik een vaste aanstelling als webredacteur, social-mediamedewerker en administratieve hulp bij Huuralarm.nl. Johan, één van de eigenaren van Huuralarm, leerde ik kennen via Kees en ik zat met Johan in hetzelfde bandje. Hij gunde mij een baan. Ik mocht het gaan proberen en inmiddels werk ik twee dagen in de week met veel plezier bij Huuralarm. Het verhuren van beveiligingssystemen is een wereld waar ik vier jaar geleden geen beeld bij had. Nu leer ik met veel plezier hoe het werkt. Het is heerlijk om nieuwe dingen te leren. Daarom ga ik elke maandag en donderdag met veel plezier naar Den Haag.

Ik heb drie jaar gezocht naar werk. Ik ben in die drie jaar nooit uitgenodigd voor een eerste gesprek. Ik mocht na veel gepraat en geschrijf vrijwilligerswerk doen bij de bibliotheek omdat ik dat een mooie ingang vond naar betaald werk. Inmiddels ben ik bijna drie jaar vrijwilliger bij de bieb. Ik heb op vier vacatures bij de bibliotheek gesolliciteerd maar zelfs bij deze club ben ik nimmer uitgenodigd voor een eerste gesprek. Dan ga je echt twijfelen aan jezelf.  Om wat voor reden lijkt de gunfactor nihil wanneer mensen mijn sollicitatiebrief ontvangen. Gelukkig laat ik mijn brieven lezen om stomme fouten te voorkomen en altijd was het een prima sollicitatiebrief en een mooie cv. Zelfs bij het UWV had mijn begeleidster niets dan lof voor mijn presentatie in mijn brieven, mijn cv en mijn LinkedIn profiel. Er werken overigens ook hele fijne mensen bij het UWV, leerde ik toen ik aan de slag moest met mijn begeleidster. Het zijn niet allemaal harteloze bureaucraten, blijkbaar.

Al met al ben ik een hoop mensen dankbaar voor de steun tijdens mijn zoektocht naar werk. Omdat ik nog nooit werkloos was geweest was het soms niet makkelijk om afhankelijk te zijn van iemand die aan de andere kant van de telefoon, of via een e-mailtje in één zin, mijn hoop op werk de grond in boorde. Ik heb een hoop geleerd, het leven als werkzoekende levert dus ook wat op. Het heeft in mijn geval heel veel opgeleverd.