Dagboek van een werkzoekende #25

UWV BoeteVan de week vroeg een vriend of ik mijn website nog ging updaten. Ik had twee redenen om een maand niet te schrijven. Mijn pc heeft nogal wat problemen en ik was bang dat mijn lezers een beetje moe zouden worden van het verhaal over afwijzingen, onbeantwoorde sollicitaties en ander werkzoekende-leed. Maar zoals altijd schiet het inspirerende UWV ongevraagd weer te hulp.

Na een bezoek aan de Utrechtse beenkliniek, waar ze mij succesvol van mijn rusteloze benen afhelpen, vond ik een envelop met het bekende UWV-logo in mijn brievenbus. Altijd een lastig moment want meestal is een brief van het UWV niet een schouderklopje voor je inzet. De kans op een reprimande via de post is immers groter dan een bemoedigend woordje.

“U ontving een WW-uitkering”, las ik. Hoezo ontving? Misschien een typefout dus snel verder lezen. Waar zit de ellende, wat heb ik fout gedaan? “Uit onze controle blijkt dat u niet heeft doorgegeven dat u in het buitenland verbleef.” Buitenland, buitenland… waar ben ik onlangs geweest? Vorig jaar in Schotland en een lang weekend in Duitsland afgelopen zomer. Heb ik dat niet doorgegeven? Moest dat dan?

Snel verder met het scannen van de brief. Ik wil wel eens weten wat ik fout gedaan heb. Het woord ‘boete‘ doemt op uit de regels. “Om de hoogte van de boete vast te stellen gaan wij uit van het bedrag dat u te veel gekregen heeft. Dat is € 24.225,16.” Waaaaat? Dat moet een fout zijn. Even snel het adres checken. Ja hoor. Mijn adres. Mijn postcode. Mijn gemeente.

En, ‘free at last, free at last, thank god almighty we’re free at last‘ niet mijn naam. Ene Meneer B. heeft van het UWV mijn adres gekregen. In de haast om het UWV nieuws te lezen, heb ik niet gelet of mijn naam op de envelop stond. Ik las mijn adres, de vermelding over een verblijf in het buitenland en de woorden boete, boete en nog eens boete. “De voorlopige boete is 50% van € 24.225,16. Dat is € 12.112,58.” Ik hoor het Hans Böhm zo zeggen.

Meneer B. heeft een probleem en na een telefoontje naar het UWV blijkt dat Meneer B. mijn adres heeft opgegeven als zijn adres. Ik vraag aan de man van UWV Handhaving in Den Haag of dat zomaar kan. Of niemand dat even checkt. Ik leg uit dat ik Meneer B. helemaal niet ken en dat ik hier sinds 1995 woon. “Ik neem aan dat Meneer B. mijn adres verzonnen heeft, als hij een dorp verderop woont kent hij dit adres,” zeg ik nog. “Ja, hij komt uit Noorden”, zegt de man dan. “Dat is dus een dorp verderop”, leg ik uit.

Dus de man aan de telefoon weet nu ineens dat B. uit Noorden komt. Meneer B. zegt dat hij op mijn adres woont en het UWV neemt dat dan zomaar aan. En dat terwijl hij blijkbaar onterecht €24.225,16 aan uitkeringen heeft genoten. Toch bijzonder dat het UWV mensen een uitkering geeft en dat ze niet even nagaan op welk adres ze wonen.

Uiteraard heb ik gevraagd of dit nadelige gevolgen heeft voor mij. “Nee hoor, u kunt de brief verscheuren.” Omdat ik logge instanties als het UWV, zo blijkt maar weer, niet kan vertrouwen vraag ik wel om een brief waarin beschreven staat dat de brief niet aan mij gericht was. Wie weet wat voor enge consequenties mij door deze fout nog boven het hoofd hangen. Het zal mij niets verbazen wanneer ik een brief krijg van het UWV waarin staat dat ik sinds 20-10-1963 de naam E. Stekelenburg als alias gebruik en dat ze ontdekt hebben dat ik in werkelijkheid toch de heer R.J.M. B. ben.

NB

Omdat ik de nieuwsgierigheid van een journalist bezit toch maar even gezocht op betreffende persoon. Hij, Meneer B., woont of woonde inderdaad in Noorden. Hij stond op 8 april 2000 in het Leidsch Dagblad vanwege het faillissement van zijn snackbar.