Dagboek van een werkzoekende #22

catch22Vandaag, terwijl ik een uur bezig ben met wéér een motivatiebrief schrijven en wéér een cv invullen, overvalt mij de gedachte: Waar doe ik het nog voor? Ik had al eens gelezen over sollicitatiemoeheid, hoe zinloos het allemaal lijkt als je van te voren weet dat je toch geen uitnodiging krijgt voor een gesprek. Laat staan dat je nog in aanmerking komt voor een baan.

Ik ben nu dus iets langer dan een jaar werkzoekende. Ik dacht binnen een jaar wel iets gevonden te hebben. Dat is helaas niet zo. Ik moet accepteren dat mijn kennis, ervaring en vaardigheden voor al die banen waarop ik gesolliciteerd heb, op wat voor manier dan ook, te kort schieten. Daar moet ik iets aan gaan doen. Scholing lijkt mij de enige oplossing.

Er is genoeg dat ik nog kan leren. Maar helaas heb ik een UWV uitkering van iets meer dan €1000,– en wat kost een cursus tegenwoordig? Dat is dus de paradox. Mijn ervaring en vaardigheden schieten tekort om uitgenodigd te worden voor een gesprek en mijn UWV inkomen is te laag om die vaardigheden en ervaring door middel van een opleiding of cursus bij te spijkeren.

Een typisch geval van Catch-22, de paradox waarin het onmogelijk is om vooruit te komen. De twee tegenstellingen houden de situatie in stand. Ik kom niet aan het werk vanwege het ontbreken van vaardigheden en omdat ik niet werk (en dus niet genoeg geld heb voor een opleiding) zal ik geen opleiding kunnen volgen om die ontbrekende vaardigheden en ervaring bij te leren.

Om die cirkel te doorbreken heb ik nu contact opgenomen met mijn ex werkgever om te vragen hoe ik bij dat opleidingsbudget kom van €1000,– die in mijn ontslagovereenkomst staat. Het wordt tijd voor een nieuwe opleiding of op z’n minst een cursus. Mijn leergierige karakter schreeuwt om leerstof en mijn werkzame toekomst is er misschien mee te redden. Afwachten dus of ik nog recht heb op dat opleidingsbudget uit de ontslagregeling.