Dagboek van een werkzoekende #21

Status QuoStatus quo, kent u die uitdrukking? Nee, ik heb het niet over die band die in vijftig jaar tijd geen akkoord veranderde en telkens dezelfde liedjes ten gehore bracht in afgeladen stadions. Ik heb het over de status quo als toestand die maar niet wil veranderen. Ik wil wel verandering want ik wil aan het werk. Nog een paar weken en dan ben ik een jaar zonder werk. Mijn toestand is in een jaar weinig veranderd, helaas. Veel politici, en vooral conservatieve politici, streven naar een status quo. Het handhaven van een toestand zoals het nu is. En als je de politieke ontwikkelingen bekijkt lijkt het eerder alsof men terug wil naar de ‘status quo ante bellum’, waar oorspronkelijk de term etymologisch gezien van af stamt. Dus wie niet werkt moet armoe lijden. Net zoals voor de oorlog in de vorige eeuw. 

Werklozen zijn de leprozen van deze tijd, blijkbaar. Ze zijn lui, houden liever hun hand op, gaan liever naar het UWV dan dat ze solliciteren. Er is werk zat maar ze willen gewoon niet omdat hun uitkering veel te hoog is. En als er echt geen werk is kun je altijd nog aan het werk als waarzegger. Het wachten is op de UWV medewerker die een werkzoekende een baan aanbiedt in de prostitutie.

Het Centraal Plan Bureau komt met het geweldige plan om de uitkering van 70% van het laatstverdiende loon terug te brengen naar uhh veel minder. Want dat luie werkschuwe tuig krijgt geen prikkel om werk te zoeken. Ze nemen alleen een baan als ze de hoofdprijs krijgen. Even voor het Centraal Plan Bureau; ik ben het afgelopen jaar nog nooit uitgenodigd voor een gesprek, laat staan dat er een looneis op tafel is geweest. Als ik een baan heb waarmee ik mijn eten, drinken, mijn benzine en mijn hypotheek kan betalen neem ik die gelijk aan. Misschien wil het CPB dat ik mijn huis verkoop en onder een brug ga wonen zodat ik met 40% van mijn laatst verdiende loon kan rondkomen. Ik heb werkelijk geen idee wat er om gaat in de hoofden van die mensen.

Onze goedlachse premier Mark Rutte vond het belachelijk dat ik in de eerste week na mijn ontslag al naar het UWV ging om een uitkering aan te vragen. Ik had eerst een baan moeten gaan zoeken en als dat niet is gelukt, dan pas een uitkering aanvragen bij het UWV. Rutte, die er zo prat op gaat dat hij midden in de maatschappij staat omdat hij een paar uur les geeft op een school, kent blijkbaar de wetgeving niet wanneer het werkloosheid betreft. Je bent als afgeschreven personeel na een reorganisatie namelijk verplicht om je binnen een week te melden bij het UWV. Doe je dat niet, dan krijg je geen uitkering, wordt je ziektekostenverzekering niet doorbetaald, heb je niks, geen eten, geen drinken, geen geld voor huur, hypotheek, telefoon, internet, benzine, OV-kaart en al die andere materiële zaken die je nodig hebt om een baan te zoeken.

Het UWV heeft een potje gevonden om werkzoekenden aan het werk te krijgen als waarzegger. Nee, het is geen Draadstaal-sketch. Bij het UWV is een potje gevonden om mij als waarzegger aan het werk te krijgen. Wat gaat er om in die bollen bij het UWV. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat die hele afdeling bij het UWV tijdens de vrijmibo zich collectief een bult heeft gelachen. Iemand heeft een weddenschap gewonnen, dat kan niet anders. “Hé John, wedden dat ik dat erdoor krijg van die waarzeggerscursus”? “Nee man tuurlijk niet, wie gaat er nou op een waarzeggerscursus met baangarantie”? “Ik wed om twee kratten bier dat ik volgende maand een paar van die werklozen op de waarzeggerscursus heb”. “Dat plan is zo absurd dat ik de inzet verdubbel met nog eens twee kratten”. Het was erg gezellig en het bier vloeide rijkelijk op vrijmibo bij het UWV.