Albumrecensie voor Muzine.nl Laf – Laf

Laf 2015 album hoes“Vergeet je helden, hier is LAF” het credo van het Rotterdamse rocktrio LAF. Maar zodra je het album opzet denk je: “Hey, Dead Kennedys”, dat komt waarschijnlijk door de bas- en gitaarriff. “Een goed begin is het halve werk” moeten de heren van LAF gedacht hebben. Word je in het Angelsaksische deel van de wereld geboren kun je een legende worden met teksten als “Ik heb je lief, jaaa jaaa ja...”of “Ik ben de eiman, zij zijn de eimannen, ik ben de walrus”. Wanneer je in het Nederlands zingt, terwijl je keihard rockt, is het oppassen geblazen. Voor je het weet schrijf je met veel gevoel voor Zeeuwse bluf onbegrijpelijke quasi-poëzie. Gisteren uit Lissabon, tequila en een schoen. Vandaag uit Praag een vliegtuigstoel, want er is nog een miljoen. Bijbedoelingen”.

LAF rockt als een waanzinnige, het genre zit de heren in het bloed blijkbaar. Ze hebben goed geluisterd naar bekende voorbeelden maar maken wel degelijk hun eigen muziek. De plaat is mooi geproduceerd, mooi gemixt, en de zanger is moeiteloos te verstaan. Tekstueel zit het ook snor. Geen Amsterdamse volksliedjeswijsheid als: “Ik zag je op het station en ik wist dat ik je kon” maar teksten waarvan je tenen niet krommen. De woorden passen in het rockidioom, de teksten passen bij de muziek. Na het beluisteren van het debuutalbum van LAF is het niet eens zo’n gek idee om ‘Schliessbaum’ van de Tröckner Kecks en de verzamelplaten ‘Als Je Haar Maar Goed Zit’ en ‘Uitholling Overdwars’ weer eens uit de platenkast te trekken. Gewoon om eens te horen waar die fraaie Nederrock van LAF vandaan komt. Maar zoals gezegd: vergeet je helden, hier is LAF.

Laf op Soundcloud met liedjes

 

Albumrecensie voor Muzine.nl The Vaccines – English Graffiti

vaccinesHet derde album van The Vaccines klinkt fris en je hoort dat de band plezier heeft in het spelen. English Graffiti klinkt luid en op normaal volume hoor je vervorming. Dat zou het enige minpuntje kunnen zijn want op de muziek valt weinig aan te merken. Openingstrack Handsome knalt er gelijk in. Je weet waar je aan toe bent wanneer een album zo begint. De liedjes van The Vaccines overbruggen een aantal decennia aan invloeden. Zo klinkt Minimal Affection als een jaren-tachtig-liedje toen new wave bandjes hitjes schreven die in disco’s werden gedraaid. 20/20 klinkt als uit een decennium eerder, als een song van The Jam of The Undertones.

(All Afternoon) in Love is één van de eerste liedjes dat geschreven werd voor English Graffiti. Na het beluisteren van de demo bleek dit het startsein om een album te maken. Het is tegelijk een rustpunt op het album. De demo van Denial bepaalde welke kant The Vaccines op zouden, welke sfeer het album moest uitstralen. Het was het eerste nummer dat bij wijze van test werd opgenomen met producer Dave Fridmann (Flaming Lips, MGMT, Tame Impala) en is nog steeds de favoriet van de band. Voor zowel de band als Fridmann was Denial geen ontkenning, maar juist de bevestiging dat ze samen wilde werken aan het album.

Radio Bikini is een ode aan Holiday in Cambodia van The Dead Kennedys en Radio Free Europe van REM. Een lied over de zomer, met in gedachten het bombarderen van het Atol Bikini. De afsluiter Undercover is een volstrekt overbodig intrumentaaltje, vergeleken met het voorgaande. Al met al een prima album van deze jonge Britten.

The Vaccines staan dit jaar op Best Kept Secret.

 

Albumrecensie voor Muzine.nl Mikal Cronin – MCIII

Mikal CroninHet platenlabel Merge noemt Mikal Cronin een ‘singer-songwriter’. Dat mogen ze doen uiteraard maar dan is Frank Black van de Pixies (luister maar eens naar Made My Mind Up en Gold) dat ook. Mikal Cronin is niet die pianist met een getormenteerde ziel, en een mal hoedje, die heel gevoelig zingt dat hij vanwege zijn drankzucht al zijn vrienden is kwijtgeraakt. Cronin heeft er wel plezier in.

Dat sommige liedjes met een akoestische gitaar beginnen maakt de muzikant geen singer-songwriter. Want al snel wordt het een vlotte popsong zoals te horen is in Feel Like. Een lied in het genre ‘dat hebben we vaker gehoord’. Mooie wendingen, arrangementen, viooltjes, fijne zanglijntjes en een fraaie opbouw. Wellicht dat er in essentie een singer-songwriter schuilt in Cronin maar dat houdt hij maar een paar maten en akkoorden vol. Alleen nummers als I’ve Been Loved en Different zouden niet misstaan in de singer-songerwriter muziekwedstrijd van Giel Beelen.

Bij Cronin hoor je bekenden langskomen. Muzikanten worden nogal eens beïnvloed door wat ze gehoord hebben. Soms is dat duidelijk en soms blijft het gissen. Is Ready geschreven nadat Cronin in een ver verleden Fluss van de Neue Deutsche Welle-band Rheingold gehoord heeft? Hoe het ook zij, het klinkt fris en het rockt aan alle kanten. Met dit derde album heeft Cronin een mooie plaat aan zijn oeuvre toegevoegd. Een prima plaat om echt naar te luisteren of zelfs de krant bij te lezen.