Dagboek van een werkzoekende #18

angst-woede-evenwicht-harmonie-de-progressie-van-gevoelens-of-gemoedstoestandEr is behoefte aan duiding blijkbaar. Zo kreeg ik de opmerking dat het wellicht niet verstandig is om mijn ervaring als werkzoekende te delen met de wereld. Toekomstige werkgevers zouden wel eens mee kunnen lezen via Facebook, LinkedIn of Twitter. Ze zouden kunnen denken dat ik ongeschikt ben omdat ik in een slachtofferrol zit. Dat ik de hele wereld van alles verwijt. Of dat het signaal, dat ik geef, één en al negativiteit uitstraalt. Zo’n werknemer wil niemand. 

Om te beginnen; ik ben geen slachtoffer. Ik voel me geen slachtoffer en ik wil geen slachtoffer zijn. Dat is verspilling van energie. Ik deel wat ik meemaak. Ik deel mijn woede, verdriet en mijn angst voor het onbekende, voor wat misschien nog komen gaat. Ik ben een mens met alle emoties die bij mij passen en soms lijkt dat het laatste taboe. Het tonen van emoties. Niet iedereen kan daar tegen wellicht. Emotie wordt als iets slechts ervaren.

Ooit heeft iemand mij verteld dat ik mij moet schamen voor mijn emoties. Zo diep zit dat taboe dus. Wellicht ligt dat in de Nederlandse volksaard besloten. Wanneer een partner is overleden moet je na zes weken maar gewoon je leven oppakken. Hup, schouders eronder en niet langer zeuren. Nuchtere Nederlanders zijn er niet zo goed in, emoties.

Ik probeer altijd de balans te zoeken in mijn stukjes. Eerst laat ik weten wat me dwars zit, wat ik niet begrijp of wat pijn doet. Om daarna mijn blog positief af te sluiten. Vertel ik over de angst dat ik bijvoorbeeld mijn instrumenten moet verkopen, dan besluit ik met het plezier dat ik beleef wanneer een vriend zich meldt met een oplossing. Vertel ik over het onbegrip dat ik tegenkom bij het UWV dan noem ik ook de medewerker van het UWV die met veel aandacht voor mij van alles uitlegt en werkelijk helpt. Altijd op zoek naar balans.

Dus ik hoop dat potentiële werkgevers mijn stukjes tot het eind uitlezen. Dan kan zij of hij lezen dat deze werkzoekende behoorlijk in balans is. Dat ik nadenk, dat ik bereid ben om open en eerlijk te zijn. Dat ik op zoek ben naar oplossingen, duiding en vooral naar een mooie werkplek. Welke werkgever wil nou niet zo’n stabiele vijftiger die doet aan zelfreflectie, onderzoekt en elke dag weer leert. Nu maar hopen dat mijn toekomstige werkgever van lezen houdt en ook dit stukje tot het einde leest. En die zijn er vast.

Dagboek van een werkzoekende #17

18-2-2015 11-52-34Lekker geslapen en goed wakker. Ik open mijn e-mail, zoals iedere morgen, en lees dat ik een bericht hebt van de ING. “U heeft een betalingsachterstand op uw hypotheek”. Nou lekker dan, weer zo’n onzinbericht waarbij je op een linkje moet klikken waarna je rekening leeg gehaald wordt. Toch even gekeken en het bleek geen onzin. Helaas. Er stond niet genoeg geld op mijn rekening om de hypotheek af te lossen. De schrik slaat om het hart. Verdriet, woede en schaamte. Nog nooit is het mij overkomen dat ik iets niet kon betalen. En nu, buiten mijn schuld (vandaar de woede) kom ik in een situatie waar ik niet bekend mee ben.

Direct alle abonnementen opgezegd. Geen kranten, geen lidmaatschappen, geen tijdschriften. Dat is niet voor werkzoekenden. Toch ben ik al heel zuinig omdat het moet. Ik koop brood, beleg, en roerbakgroente en af en toe een stukje vlees. Geen bier, geen frisdrank, geen dingen die ik niet nodig heb. Want dat kan niet meer. Ik kom tot de conclusie dat mijn vaste lasten te hoog zijn voor mijn uitkering. Mijn hypotheek, mijn energiekosten, mijn ziektekostenverzekering, de kosten aan mijn auto en mijn overige verzekeringen. Alle andere maandelijkse uitgaven zijn inmiddels opgezegd.

Het verdriet komt voort uit de onmacht. Een situatie waar ik zelf niet veel aan kan doen. Alleen maar solliciteren, nou ja brieven schrijven, tot je een ons weegt want een uitnodiging voor een gesprek komt er niet. De schaamte, omdat ik niet in staat blijk om met de situatie om te gaan. Werkzoekende zijn dus niet alleen bezig met werk zoeken blijkbaar, maar vooral aan het zoeken naar hoe je om moet gaan met een situatie waar je niet bekend mee bent. Ik werk sinds mijn vijftiende en heb nog nooit geldproblemen gekend. En nu op mijn 51ste kan het mij dus ook gewoon overkomen, blijkbaar. Dat maakt je kwetsbaar.

Gelukkig, voor het evenwicht, is er een vriend, een ex-collega, zo’n kerel waarmee ik in een bandje heb gespeeld die hulp aanbiedt. Misschien kunnen we wat voor elkaar betekenen. We gaan binnenkort aan tafel met koffie en plannen. Wie weet wat er van komt. Het mooie van werkloos zijn is dat bij elke tegenslag een vriend opstaat die laat weten dat ik er niet alleen voor sta. Als ik werk zou hebben zou ik mij nooit gerealiseerd hebben wat een stel geweldige vrienden ik om mij heen verzameld heb door de jaren heen. Zo eerlijk moet ik zijn. Het is een cliché maar in tijden van tegenslag leer je je vrienden kennen. Het is een verrijking maar ik raad iedereen aan dat op een andere manier te ontdekken.

Muzine.nl albumrecensie Team Me

 

Team Me – Blind As Night

team_me_blind_as_nightWat een mooie verrassing is de opening van het album Blind As Night van het Noorse zestal Team Me. De titel is Riding My Bicycle, net als het eerste liedje van het debuutalbum To The Treetops. Al blijkt het te gaan om verschillende fietstochten. Volg je de route op Google Earth kom je uit in een straat nabij het Team Me hoofdkwartier. Blijkbaar een fietstocht waarbij je een prachtig progrockliedje kan bedenken, met violen, tempowisselingen en tierelantijntjes waardoor het nooit saai wordt.

Hou dat niveau maar eens vast. En dat lukt de Noren dan ook niet. Kick & Curse is een uptempo popsong, lekker stevig maar nooit zo verrassend als die fietstocht. Dit is wel wat Team Me goed kan, popsongs schrijven met mooie arrangementen en strijkers. Prima liedjes om een volle tent op Lowlands aan de gang te krijgen. Je ziet het voor je. Blind As Night staat vol met het soort liedjes waarbij de zaal voluit de refreinen meebrult, al worden die koortjes wel een beetje voorspelbaar. Met z’n allen zo’n melodielijntje meezingen. Het zou wat minder mogen.

Muziek maken kan het gezelschap zeker, zoveel is duidelijk. De liedjes zijn nooit te makkelijk of afgeraffeld en de productie is mooi en in balans. Het lukt Team Me alleen niet om ergens echt diepgang in te brengen. Het blijft een vrolijke boel. Die meezingkoortjes, de blijheid. Je hoopt gewoon op een song waarover je even moet nadenken. De afsluiter, Blind As Night, is zo’n lied. Gelukkig.

Geschreven voor Muzine.nl, hét online muziekmagazine