Fijne kerstgedachte

De kerst is nog maar nauwelijks over en ik trek mijn kranten uit mijn met sneeuw bedekte brievenbus. De sneeuw is net te laat voor die ‘White Christmas’ waar menig artiest elk jaar weer over droomt. Ik lees berichten in Het Parool: ‘Man in Oost door broer doodgestoken’, ‘Twee Italiaanse toeristen beroofd en neergestoken’ en ‘Burgernet ingezet na beroving Helmerbuurt’.

Hadden de daders nou niet even kunnen wachten tot ná de kerst? Of had het Grote Opperhoofd, die net aan de kalkoen zat om de geboorte van zijn Zoon te vieren niet even zijn vette handen af kunnen vegen en ingrijpen? Je zou haast gaan twijfelen over het bestaan van een God.

Maar dan het bericht dat heel Nederland raakt. Vooral gelijkgestemden melden zich via Facebook en Twitter: ‘Rockband Kane gaat stoppen’. Maar ze waren toch al gestopt? Of was dat slechts een belofte? Ik las veel blijheid over het bericht. Maar ook angst dat het weer zo’n loze belofte is. Velen hadden liever de kop ‘Kane is gestopt’ gelezen. Het kan zomaar anderhalf jaar doorsukkelen met Kane als je de kop op zijn waarde beschouwt.

Met veel gevoel voor drama neemt Kane dus nog een keer afscheid. Alsof de wereld de band, of wat er nog van over is, enorm gaat missen. Het heeft iets pathetisch, eerst aankondigen dat je gaat stoppen met een bandje en een jaartje later doe je het nog eens dunnetjes over. Nog een keer aankondigen dat je weer gaat stoppen. Lezen we over een half jaar dat Kane nu echt gaat stoppen? Een mooie kerstgedachte als het definitief is. Je zou in dat geval bijna gaan geloven dat er toch nog een God is.

kanerek

Dagboek van een werkzoekende #15

gratiszbierAnekdote: Vijfentwintig jaar geleden maakte ik muziek met vrienden in het Zuid-Franse Saint Jean de Luz. Toen we ons setje gespeeld hadden kwam er een man naar mij toe en bedankte mij voor de muziek. Wij hadden bij hem een gevoel van melancholie opgeroepen, wij hadden hem geraakt. Hij had teruggedacht aan hoe hij met zijn vrienden in de oorlog ook muziek maakte. Het was het enige dat ze nog hadden. Muziek en vriendschap. Het was een mooi moment. De oude man die vertelde over vriendschap tijdens moeilijke tijden. En zijn verhaal over vriendschap en muziek raakte mij, daarom voel ik dat moment nog zo goed. Vriendschap en muziek lijkt onlosmakelijk verbonden met elkaar.

Soms is crisis, een vervelende tijd of verdriet een katalysator (ja daar is hij weer) voor iets moois. Het leidt tot een inzicht, begrip en besef dat je er niet alleen voor staat. Het is hartverwarmend wanneer een vriend op een avond zomaar je huis binnenvalt en met een grote grijns en een stapel ingevroren worsten zegt:”ik hoorde dat je niks meer te eten hebt”. Dat soort momenten zijn onbetaalbaar.

Doordat ik mijn leven als werkzoekende deel krijg ik veel steun van mensen die meelezen. Ze leven mee, ze beuren me op, ze geven mij tips. Ik had dat allemaal niet voorzien. Ik heb blijkbaar een groep mensen om mij heen verzameld die zich laat horen. En veel meer dan dat. Terwijl ik zit te bedenken hoe het zal gaan als ik volgend jaar nog steeds moet leven van een uitkering krijg ik van alle kanten hulp. Het noodscenario was al geschreven. Mijn instrumenten verkopen en desnoods mijn huis verkopen en weer terug naar het slaapkamertje in mijn geboortehuis bij mijn ma. Het zijn gedachten die opkomen. Ik ben niet diegene die het zo ver laat komen dat ik terecht kom in de schuldhulpverlening.

Nadat ik wat spullen te koop heb aangeboden, omdat ik onverwachts een enorme uitgave moet doen aan mijn auto terwijl ik het eigenlijk niet kan betalen, belt een vriend met een oplossing. Zo uit het niets. Om tien uur ‘s avonds. Je verwacht het niet. Ik word er stil van. Emotie giert door het lijf. Kippenvel. Hij laat weten dat hij kan helpen, wil helpen.

Een vriendschap sinds 1977, we zijn samen volwassen geworden. Plaatjes draaien, naar concerten van Queen toen Queen nog goed was. Samen punk en ska. Te veel drinken, naar de disco, Donkey Kong spelen totdat we een optreden in de ‘high score’ konden aankondigen maar vooral samen muziek maken. Dat schiet allemaal door het hoofd terwijl hij zijn hulp aanbiedt. Muziek en vriendschap. Zoals die oude man mij vertelde in Frankrijk.

Met de hulp van mijn vriend kan ik mijn muziekinstrumenten en versterkers behouden, ik hoef niets te verkopen en kan ik mijn katalysator laten vervangen. Maar meer nog; door zijn hulp hoef ik de regels van het UWV niet te overtreden. Kan ik mij gewoon aan de regels houden zoals ik dat het liefste doe. Eerlijkheid duurt het langst. Ik hoef niet bang te zijn voor sancties van het UWV en kan ik gewoon zonder zorgen op zoek naar een nieuwe baan.

 

Dagboek van een werkzoekende #14

katalysator“Wat zou dat toch zijn”, denk ik terwijl ik de foto’s die ik gemaakt heb van mijn koopwaar bewerk, “dat ik ongeveer de enige ben die last heeft van een schuldgevoel omdat ik de regels van het UWV overtreed?” Ik heb bij dienstdoende UWV-medewerker eens gevraagd of ik mijn boeken mocht verkopen. Het antwoord was onthutsend. Het bleek niet te gaan om wat een zolder vol met boeken zou opleveren maar de tijd die ik zou besteden aan de verkoop.

Dat was de reden waarom mij ten strengste werd verboden mijn verzamelde boeken te verkopen. Ik zou een boete krijgen en gekort worden op mijn uitkering. De boodschap was volstrekt helder. En voor alle duidelijkheid werd mij ook nog uitgelegd dat inspecteurs van het UWV websites als marktplaats en rommelmarkten langs gaan om illegaal werk door werkzoekende aan te pakken. Bij mij zat de schrik er dus goed in. En plannen om de zolder van mijn moeder, het aantal boeken past namelijk niet in mijn eigen huis, leeg te halen werden aan de kant geschoven.

Onlangs heb ik € 550,– uitgegeven aan een nieuwe uitlaat en twee nieuwe voorbanden. Dat was in oktober. Dus was het niet gek om te denken dat misschien mijn nieuwe uitlaat was losgeraakt, dat kan zomaar met het rijden over wegen die met drempels aan elkaar verbonden zijn. Ik lever mijn auto in bij de garage die de nieuwe uitlaat geplaatst had en ik hoopte dat mijn garantiebewijs uitkomst zou bieden na reparatie. Het bericht van de automonteur was teleurstellend. Mijn katalysator is lek, daar moet een nieuwe onder en dat kost €546,–. Ze konden hem die middag nog bestellen en de volgende dag monteren. Mooi die snelle service maar met een uitkering kan je dat soort bedragen niet zomaar ophoesten. Er zit niets anders op dan geld te genereren.

Ik heb geen glazen huis en geen hond die zijn spaarpot leegt in mijn brievenbus omdat ik zulke leuke plaatjes draai of omdat ik een week niets eet. Er zit niet anders op dan te beginnen met de verkoop van huisraad. Ik speel sinds mijn vijftiende in bandjes en in de jaren spaar je het één en ander aan instrumenten en randapparatuur. Dat is dan nog zo’n beetje het enige dat geld oplevert om zodoende een nieuwe katalysator te kopen.

Maar terug naar het UWV. Ik ga dus nu tijd besteden aan het verkopen van instrumenten en versterkers. Ik neem aan dat het UWV geen verschil ziet in boeken of instrumenten en versterkers. In wezen ben ik nu dus strafbaar. Ik heb tijd besteed aan het verkopen van spullen. Ik heb inmiddels ook 19 sollicitatieactiviteiten uitgevoerd deze periode maar misschien kijkt het UWV daar niet naar. En toch voel ik me schuldig en ben ik bang voor de consequenties. En tegelijk hoor ik in mijn omgeving hoe werkzoekenden gewoon op vakantie gaan, terwijl ze nog geen dagen hebben opgebouwd. Ik hoor hoe werkzoekenden helemaal geen werk zoeken maar gewoon een huis gaan opknappen. Zijn die andere nou zo dapper en of ben ik zo bang?

In mijn dorp rijdt nauwelijks openbaar vervoer, ik heb een auto nodig met een werkende katalysator. Anders kom ik nooit bij sollicitatiegesprekken. Zeker niet wanneer ik moet solliciteren aan de andere kant van het land. Ik heb geen keus. Ik moet mijn spullen verkopen om auto te kunnen rijden. Ik wacht rustig op de sancties van het UWV en hoop dat er iemand werkt die een beetje begrip toont. Iemand die meeleeft, meedenkt en bekend is met het woord ’empathie’. Want er zit geen katalysator in mijn kerstpakket dit jaar.

 

Dagboek van een werkzoekende #13

Loesje-285x300Gisterochtend was de laatste netwerkbijeenkomst van C3Werkt!. Het waren nuttige ontmoetingen. De groep werd steeds kleiner, gelukkig. Degene die niet meer kwamen opdagen hadden inmiddels een baan gevonden. Dat geeft moed. En dat is nodig ook want je krijgt dan een beetje de hoop dat er voor jezelf ook een baantje ligt te wachten. Je moet alleen nog de goeie connecties maken. Want de grootste groep werkzoekende krijgt toch weer een baan via connecties. Dus netwerken, netwerken en nog eens netwerken. Je hebt er een dagtaak aan, het is net werk.

De succesverhalen van lotgenoten die inmiddels een baan hebben, dat is mooi. Geen werk hebben is niet een heel groot drama, er is erger ongeluk dat je kan overkomen. Maar werkeloos zijn kan wel eens leiden tot moedeloosheid. Het gezeur van het UWV, de dreiging van je uitkering mislopen als je een misstap maakt. De plannen die je had en die niet verwezenlijkt kunnen worden omdat de regels van het UWV niet passen in dat plan.

De maandelijkse graai uit je spaarrekening omdat je nog niet gewend bent aan je nieuwe inkomen. Een inkomen dat veel lager is dan je gewend was. Dan slaat de paniek toe als je je realiseert dat je het niet gaat redden met 1.146 euro. Onze maatschappij is te duur geworden voor uitkeringstrekkers zoals ik. Je moet keuzes maken. Rekening worden later betaald omdat je eerst moet wachten tot de uitkering gestort is. Vaker eten bij mijn moeder. Dit jaar geen grote winterbeurt voor mijn auto. En de grootste angst van alles, ik moet mijn muziekinstrumenten misschien verkopen om mijn rekeningen te betalen.

En als klap op de vuurpijl krijg je dan een brief van het UWV dat de eerste zes maanden van mijn uitkering er al weer op zitten. Ik moet vanaf nu banen accepteren die minder betalen dan mijn uitkering. Ik moet banen accepteren die niet passen bij mijn ervaring, functie of opleidingsniveau. En ik moet banen accepteren die drie uur reistijd in beslag nemen.

Dus ik mag naar Zevenaar rijden, aan de Duitse grens, voor een salaris van pak ‘m beet 900 euro, waardoor ik een paar honderd euro per maand aan benzine kwijt ben en het financiële leed helemaal niet meer te overzien is. In dat geval moet ik niet alleen mijn instrumenten verkopen maar ook mijn huis en kan ik weer in het logeerbed bij mijn moeder in mijn oude slaapkamertje. Maar goed, dat is wat onze participatiesamenleving inhoudt.

Zoals gezegd, er zijn ergere dingen om je druk om te maken. Maar ik werk vanaf mijn vijftiende en heb nooit last gehad van geldzorgen. En dan is het lastig als je er dan, zonder dat je er schuld aan hebt, mee te maken krijgt. Misschien komt het door de donkere dagen voor kerst, een hele zuinige kerst, dat wel. Gelukkig is er ook de hoop op betere tijden.

 

 

Dagboek van een werkzoekende #12

day offAls je een baan hebt heb je wel eens van die dagen dat je vrij wil zijn. Dan heb je een baaldag en neem je een snipperdag. Ik heb geen baan maar had vorige week wel zo’n baaldag. Even genoeg van dat struinen door vacatures. Even genoeg van het schrijven van sollicitatiebrieven waar waarschijnlijk weer een afwijzing op volgt. Even genoeg van het werkloos zijn. Dus twee dagen niet werkloos geweest maar gewoon gelezen. Dat heb ik mezelf gegund, twee dagen. 

Het werken in de bieb is een mooie afleiding. Je vergeet even dat je geen baan hebt. Weer onder de mensen, iets leren en wat nuttigs bijdragen. Het is misschien raar maar als werkloze werkzoekende voel je je soms nutteloos. De plezier van werk zit ook in het idee dat je wat bijdraagt. Dat je samen met collega’s aan iets moois aan het werken bent. Dan ben je trots op een product dat je gemaakt hebt. Het lijkt erop dat ik dat enorm mis. Dat je een keer kan zeggen:”Zo jongens, dat hebben we weer mooi voor elkaar met z’n allen”.

Dat gevoel krijg je dus niet als je thuis al die vacatures doorzoekt. Dat gevoel krijg je ook niet als je iemand gevonden hebt om aan je netwerk toe te voegen. En zelfs niet wanneer je weer een nette sollicitatiebrief hebt verstuurd. Gelukkig kreeg ik wel weer een fijn gevoel toen ik hoorde dat mensen in mijn netwerkgroep weer een baan hadden. Of wanneer je een berichtje krijgt van iemand in je netwerkgroep die een mooie vacature voor je heeft gezien en deze even doorstuurt. Zolang die momenten in balans zijn is het nog te doen. Maar vorige week moest ik dus even twee dagen uit die werkloosheidmodus. Twee dagen op de bank met tijdschriften en een boek. Ik hoop dat het mocht van het UWV. vacatures