Dagboek van een werkzoekende #7

uwvHet is niet echt een dagboek maar dan toch wel een chronologische beschrijving van wat ik als werkzoekende meemaak. Want ik ben nog steeds op zoek naar werk. Wat doe je zoal, buiten het verwerken van de afwijzingen? Ja wat doe je zoal, bellen met medewerkers van de afdeling personeelszaken, die er steeds vaker niet zijn. “Nee, ze werkt alleen op maandag, woensdag en donderdag, tot half drie”. Sollicitatiebrieven schrijven, vacatures doorspitten en zoeken naar manieren om het werkloos zijn om te keren tot iets positiefs. Nieuwe dingen leren, mijn netwerk uitbreiden en mijn bijdrage leveren aan de participatiemaatschappij. Nu kan het, nu heb ik de tijd, dus kom maar op want ik kan mijn steentje bijdragen. Ik heb mijn pijlen gericht op vrijwilligerswerk bij de regionale bibliotheek.

Zo kan ik per direct beginnen bij de Bibliotheek Rijn en Venen. Een geweldige kans om ervaring op de doen op een webredactie. Ik kan me bezig houden met het verslaan van evenementen, stukje schrijven, fotootjes nemen en op de website plaatsen. Ik kan artikelen schrijven voor de bieb, nieuwsbrieven rondsturen, de website up to date houden. Kortom ik kan doen waar ik wat aan heb, waar ik mijn cv mee kan sieren. Ervaring, dat is het sleutelwoord, dat is wat bedrijven vragen. En ik kan dan zeggen dat ik voor de bibliotheek vrijwillig als redacteur werk. Mooier kan haast niet. Ik laat zien dat ik graag dienstbaar ben.

Bovendien krijg ik de kans om alle overige werkzaamheden te verrichten in de bibliotheek van Nieuwkoop of Alphen aan den Rijn. Allerhande werkzaamheden waardoor ik andere competenties onder de knie krijg. Klantgericht werken, herstellen van boeken, archiveren, en eigenlijk elke andere klus die nodig is een omgeving als een bibliotheek. Dat staat toch ook mooi op mijn cv, dat ik dat soort ervaringen heb opgedaan? Daar kan je toch ook mooi mee voor de dag komen wanneer je solliciteert naar een betaalde baan?

uwv2

Maar dan hebben we geen rekening gehouden met de almachtige UWV. Twee uur nadat ik als rechtgeaarde burger de aanvraag om vrijwilligerswerk te verrichten had ingediend krijg ik al een bericht in mijn postvak op mijn werkmap van het UWV. Mijn verzoek om vrijwilligerswerk te doen wordt afgewezen. Ik krijg volgens het UWV een uitkering en die wordt ingehouden wanneer ik besluit toch voor de bieb te gaan werken. Zij vinden dat het werk, waarvoor ik in aanmerking kom bij de bibliotheek, een betaalde baan is. Veel meer is er niet te melden door het UWV, ze willen niet dat ik vrijwilligerswerk ga doen voor de bieb.

Zodra ik het lees zakt de moed mij in de schoenen. Wat een teleurstelling. Het gemak waarmee ze mij een kans ontnemen. Ze kennen mij niet, ze hebben geen contact met mij gezocht, geen afspraak voor een consult om mij te vragen naar mijn beweegredenen. Helemaal niets van dat al. Er zit daar een mevrouw die met één pennenstreek mij de mooie kans ontneemt om dingen te leren, om voeling met het arbeidsproces te houden, om in een omgeving te werken waar ik mijn steentje kan bijdragen. Een kans om sneller weer een betaalde baan te krijgen. Het UWV werkt willens en weten niet mee aan mijn vooruitgang. Hoe is het mogelijk dat ze iemand die aantoont te willen zo dwarsbomen?

Ze hebben zelfs aangenomen dat ik een uitkering krijg, onterecht want ik krijg helemaal geen uitkering. Het is zelfs zo dat ik niet eens zeker ben van een uitkering. Ik krijg hopelijk voor 24 augustus uitsluitsel of ik in aanmerking kom voor een uitkering. Hoe kan dat? Twee maanden, juli en augustus, zonder geld. Mijn werkgever heeft op 1 april aangegeven bij het UWV dat ik mijn baan kwijt ben. Ik heb nog recht op twee maanden salaris vanwege mijn opzegtermijn van twee maanden, mei en juni. Na juni is het gedaan met mijn inkomen.

Dan krijg ik niets meer. Waarom duurt het tot 25 augustus voordat ik weet of ik een uitkering krijg? Ik werk sinds mijn vijftiende en ben sindsdien zeven maanden zonder werk geweest. Een half jaar zonder werk toen ik zestien jaar was en twee maanden werkloos toen acht jaar geleden een mooie baan in Alphen aan de Rijn werd opgeheven. Ik denk dat ik gewoon recht heb op een uitkering. Maar bij het UWV zijn ze er nog steeds niet uit.

Zodra de reclame van het UWV op de radio te horen is begint mijn bloed te koken. De mededeling die ze doen staat zo ver van de service die ze beloven. Je zou een hekel gaan krijgen aan Hans Böhm, de man die zijn stem uitleent aan de leugenachtige propaganda van het UWV. Een organisatie van medewerkers met het empathisch vermogen van een baksteen. Word je al niet als een klein kind behandeld, dan word je in ieder geval duidelijk gemaakt dat ze geen boodschap hebben aan wat jij als werkzoekende te melden hebt. Wij werkzoekenden zijn allen werkschuw tuig en dienen zo bot mogelijk behandeld te worden.

 

Kasteel Cannenburch: een familiegeschiedenis leeft voort

Kasteel Cannenburch cropDe familie Isendoorn woont al 300 jaar in Kasteel Cannenburch wanneer de laatste telg de poort sluit. Stichting Geldersche Kasteelen zorgt dat de familiegeschiedenis levend blijft. Ze stellen het kasteel open voor publiek, restaureren waar nodig en zoeken naar verloren huisraad.

Kasteel Cannenburch ligt aan de noordkant van de Gelderse gemeente Vaassen. In vroegere tijden is dit gebied begroeid met een ruige rietachtige grassoort. In die tijd heet Vaassen dan ook Fasna, naar de grassoort, en is de naam Cannenburch ontleend aan het Middelnederlandse woord voor riet, canna.

Maarten van Rossum (ca. 1478-1555), een gevreesde Gelderse legeraanvoerder, bouwt in 1543 zijn kasteel op de fundamenten van een middeleeuwse ruïne uit 1365. Op de poorttoren naast de brug staat de maarschalk van Gelre afgebeeld op een gevelsteen. Het origineel van de gevelsteen, daar aangebracht door zijn neef Hendrik van Isendoorn, staat in het kasteel om het te beschermen tegen weersinvloeden. 

Van Rossum zal zijn slot echter nooit voltooid zien worden omdat hij in 1555 overlijdt aan de pest. De maarschalk heeft geen nazaten waardoor zijn zus Margaretha van Rossum het bouwwerk erft.

Hendrik van Isendoorn á Blois (1558-1594), drost van Bredevoort en erfmaarschalk van Hertogdom Limburg en de eerste zoon van Margaretha van Rossum en Johan de Cock van Isendoorn (voor 1465-voor 1558), erft en voltooit de bouw van het slot. Nazaten van de familie Isendoorn blijven nog 300 jaar op het kasteel wonen. De Gen Wiki van de provincie Gelderland heeft veertien generaties Isendoorn vastgelegd. Vanaf de achtste tot en met de veertiende generatie was het Kasteel Cannenburch in bezit van de familie.


De stamboom van de familie Isendoorn á Blois, zoals die in het kasteel wordt verbeeld (foto: E. Stekelenburg).

Verbouwingen

Het valt direct op dat het kasteel bestaat uit verschillende elementen en verschillende bouwstijlen. Zo zijn er in het statige slot dat Van Rossum laat bouwen elementen van de oude ruïne te zien. Aan het oostelijk deel van het kasteel staan vierkante hoektorens die net zo hoog zijn als het dak. De toren die toegang biedt tot het slot steekt boven het dak uit. Niets wijst op een middeleeuws vestingkasteel, maar het heeft ook geen verdedigingsfunctie. Cannenburch is voor Van Rossum meer een buitenhuis.

Hendrik van Isendoorn maakt goed gebruik van het middeleeuwse bouwwerk wanneer hij het kasteel voltooit. Hij laat nog een stuk aanbouwen aan de westkant. Hierdoor ontstaat er een westelijke toren, hier is ook de katholieke huiskapel te vinden. De gemeenten rond Vaassen hebben over het algemeen een protestantse geloofsgemeenschap. Dat er in dit deel van de bijbelgordel een katholieke parochie gevestigd is, komt door de invloed van de familie Isendoorn.


De eerste bewoner van het kasteel, Maarten van Rossum op de gevel van het poortgebouw (foto: E. Stekelenburg).

Rond 1750, nadat er 200 jaar is verbouwd aan het kasteel, komen er aan weerzijde van het voorplein dienstgebouwen bij. De poorttoren dient daardoor niet langer als hoofdingang en wordt er een nieuwe brug gebouwd. Om de ingangspartij te verfraaien wordt er een mooi bordes gebouwd. Sindsdien is er aan de buitenkant niet veel veranderd aan het slot.

De indeling van de kamers is door de familie Isendoorn in de loop van drie eeuwen nog wel eens wat veranderd. Zo wordt de kamer, die eigenlijk jachtkamer had moeten worden, omgebouwd tot eetzaal. De beschildering van het plafond waarop vogels en wolken zichtbaar zijn is mooi bewaard gebleven. De jachtkamer is verplaatst naar een ander gedeelte van het kasteel. Elbert van Isendoorn á Bois (1601 – 1680), dijkgraaf van Veluwe, bouwt ook nog een bibliotheek. 


Het plafond van de eetzaal, beschilderd met vogels en wolken (foto: E. Stekelenburg).

Verzameld interieur
Met het overlijden van Charlotte barones van Oldeneel tot Oldenzeel (1809-1881) en echtgenote van de Frederik Isendoorn (1784-1865) kwam er een einde aan de bewoning van Cannenburch door een Isendoorn. Na het overlijden van Frederik sterft ook het geslacht Isendoorn uit. Nazaten en erfgenamen zien het niet zitten om het kasteel te bewonen. Het kasteel zou ten prooi vallen aan de sloophamer. Dit word voorkomen doordat Eduard, baron van Lynden, het kasteel in 1882 koopt.

Barones Charlotte Theodora Maria Alexandrina is een pietje precies en houdt als een boekhoudster haar kas- en dagboeken bij. Alles wat tijdens haar verblijf in en om het kasteel aanwezig is wordt nauwkeurig beschreven en genoteerd. Haar boeken zijn wellicht de grootste schatten die het kasteel herbergt. Met deze informatie kan exact gereconstrueerd worden hoe het interieur van Cannenburch samengesteld was. 

Veel van de inboedel is verloren geraakt doordat erfgenamen het meubilair verdeeld en verkocht hebben. Via giften en donaties kan de stichting Gelderse Kastelen, die tegenwoordig Kasteel Cannenburch beheert, delen van de verloren gewaande huisraad terugkopen.

Met de boeken van de barones in de hand wordt dan ook menig veilinghuis bezocht en regelmatig zijn er vermiste stukken uit de boedel teruggevonden. Goederen die gevonden worden, kunnen zonder betaling van commissie aan het veilinghuis teruggekocht worden. 

Toeval en speurwerk
Het 360-delig servies dat over twee erfgenamen is verdeeld wordt door een van beide teruggebracht bij het kasteel, zodat slechts 180 delen uitgestald staan in de eetzaal. Bij toeval vindt men bij een antiquair in het Belgische Luik de collectie Chinees porselein. Na een eeuw van afwezigheid kan het weer teruggezet worden in de Cannenburchse buffetkast. 

Zo wordt door toeval en speurwerk veel teruggebracht, waaronder ook de bijzondere zilveren kokosnootbeker, waarschijnlijk het doopvont van Elbert van Isendoorn (1601-1680).


Een deel van het servies dat oorspronkelijk in het bezit van de familie Isendoorn was, uitgestald op de eettafel (foto: E. Stekelenburg).

Restauratie van het slot
De laatste particuliere eigenaresse en bewoonster is de Duitse mevrouw Cleve. Zij verlaat het kasteel omdat al het Duitse bezit na de Tweede Wereldoorlog door de Nederlandse overheid wordt gevorderd. Haar man kocht het kasteel in 1906. In 1951 wordt het kasteel met daarbij de 24 hectare grond voor het symbolische bedrag van één gulden doorverkocht aan de Stichting Vrienden der Geldersche Kasteelen. Tussen 1975 en 1981 ontfermt de Stichting zich over de hoognodige restauratie. Tijdens de restauratie word gebruik gemaakt van Italiaans tufsteen en Frans kalksteen, dat later beschildert wordt. In de periode na 1981 blijkt dat het oorspronkelijke Baumberger kalksteen flink is aangetast.

Enkele jaren geleden heeft de stichting een plan neergelegd waarmee het park, de beken, de vijvers, de gracht, de bijgebouwen en het kasteel gerestaureerd wordt. Het hele complex gaat op de schop onder de naam Cannenburch Compleet. Tijdens de restauratie van 2010 is er voor gekozen om zoveel mogelijk het oorspronkelijke natuursteen te gebruiken. Het Italiaanse tufsteen gaat eruit en wordt vervangen door Baumberger kalksteen. 

Zelfs de beeltenis van Maarten van Rossum op de poorttoren wordt opnieuw in Baumberger kalksteen uitgehakt, zoals het origineel uit de 16e eeuw. Zodat de eerste bewoner van Kasteel Cannenburch weer fris op de toren staat.


Zicht op kasteel Cannenburgh. (foto: Wikimedia)

Verder lezen en kijken:
Dossier Kastelen in Nederland op GeschiedenisBeleven.nl
►Bezoek kasteel Cannenburch
►Filmpje over spoken in Cannenburch  
VBW architecten restaureert kastelen waaronder Kasteel Cannenburch 
Ampt Epe, de historische vereninging met diverse publicaties over Kasteel Cannenburch 
Gelders Landschap & Kastelen met verschillende publicaties over Kasteel Cannenburch 

©GeschiedenisBeleven.nl, auteur: Etienne Stekelenburg, eindredactie: Lize Noorda, foto’s: Etienne Stekelenburg.

pǝ oɯƃǝʞǝǝɹpǝ ʍǝɹǝlp

MasaratiStel je eens voor: je verdient beneden modaal, gewoon omdat je 40 uur per week aan het werk bent in een fabriek. Dan lees je dat je maandelijkse huur weer omhoog gaat, omdat je woning eigendom is van de sociale woningstichting Rochdale. Op de website van de woningstichting staat: Rochdale heeft een maatschappelijke doelstelling. Daarom kiezen wij niet altijd voor het hoogste financiële rendement. En op het nieuws zit voormalig bestuursvoorzitter tijdens een parlementaire hoorzitting zichzelf te verdedigen waarom hij in een Masarati met chauffeur naar het werk komt. Het kost de stichting €8.500,– per maand. Het heeft er alle schijn naar dat er wel gekozen is voor het hoogste financiële rendement voor betreffende Rochdale-bestuurders en aandeelhouders. 

Het is natuurlijk vreemd dat iemand toestemming krijgt om voor acht-en-half-duizend euro per maand aan reiskosten te declareren. Geen parlementariër in de enquêtecommissie die dat raar vindt. Nee, raar is het dat Hubert Möllenkamp gekozen heeft voor een Masarati, terwijl die auto gewoon binnen het budget valt dat hij daarvoor mocht besteden. Een beetje een omgekeerde wereld. Had Möllenkamp een met goud en diamanten bewerkte Lada gekozen had hij zich waarschijnlijk niet hoeven verantwoorden. De overheid heeft domweg zitten slapen. Een overheid die dit soort praktijken op de voet kan volgen maar het laat hen koud. En dan de put gaan dempen als het kalf verdronken is, om het in reeds ontbonden toestand op het droge te hijsen. Er zit in ieder geval een heel ranzig luchtje aan.

 

 

Je hebt niks te kiezen

Ze zijn omgevallen, en ik heb er helemaal geen last van. Ik was al een keer gewaarschuwd, maar ik had toen een darmperforatie waar ik mij mee bezig hield. Maar nu is het dan zover. Vanochtend in de stoel bij de kaakspecialist in het Rijnland Ziekenhuis in Leiderdorp ter controle en morgenochtend bij dezelfde specialist mijn eerste verstandskies laten verwijderen.

Ik kan het ontkennen maar ik ben er wel mee bezig blijkbaar. Even voorbereiden dat ik pijn zal hebben op kort termijn. Ze hadden nog plaats dus over een kleine twaalf uur zit het er weer op als het goed is. ‘De zenuw ligt lastig, daar kun je last van krijgen’, ze de specialist. Het is lastig inderdaad, het gedoe, de pijn. Paracetamol, gaasjes, bloed, spoelen en gedoe.

Maar dat is niks vergeleken met wat ik vanavond las via de sociale media. Mijn collega Paul is gisterochtend overleden aan ALS. Ik ben niet meer op het werk en Paul was ook al een tijd niet meer op het werk. Het is snel gegaan met Paul. Telkens als ik hem zag deed het pijn. Ik dacht aan mijn pa, die nog geen jaar na de diagnose ALS ook overleed. Ik zag Paul en dacht aan wat hem allemaal nog te wachten zou staan. Het is triest, zo jong nog.

Paul was een aardige vent. Een fijne collega, het ga je goed Paul.