Dagboek van een werkzoekende #5

Van het kastje naar de muur

kastje muur“Misschien moet ik eens langs gaan bij het UWV”, dacht ik omdat ik nogal wat antwoorden wilde op vragen waar ik als werkende nog nooit over nagedacht had. Dus even op de website gekeken waar ik mij tegenwoordig moet melden. Via de website lees ik dat werkzoekenden in de regio Leiden in Alphen aan den Rijn terecht kunnen. Aangekomen in Alphen blijkt dat het UWV sinds januari 2013 kantoor houdt in Leiden. Eerst maar eens bellen of ik in Leiden terecht kan voor mijn vragen. Ja, dat dacht ik. 

Het UWV in Leiden aan de lijn, uiteraard een 0900 nummer en gelukkig is het maximum te besteden bedrag €10,–. Wat een service. Het wordt in ieder geval gemeld, dat tijdens het wachten je beurs even wordt leeggeklopt. Ze zitten daar ook gewoon om geld te verdienen uiteraard. De core-business is allang niet meer om werklozen zo snel mogelijk aan het werk te helpen. Wanneer de wachttijd zo lang is neem dan wat personeel aan, zodat de telefoon wat sneller beantwoord kan worden. Maar zo’n verdienmodel klopt natuurlijk niet.

Enfin, ik krijg van de dienstdoende UWV medewerkster te horen dat het niet de bedoeling is dat ik langskom met mijn vragen. Ik moet alles via de website uitzoeken. Nadat ik heb uitgelegd dat ik mijn vaststellingsovereenkomst graag na zou laten kijken en of ik mijn uitkering niet in gevaar breng als ik de overeenkomst teken, zegt de medewerkster dat ze dat sowieso niet doen bij het UWV. Nee, daarvoor moet ik naar het Juridisch Loket. Ik krijg wel netjes een telefoonnummer en bel met het Juridisch Loket voor een afspraak zodat ze even mijn vaststellingsovereenkomst kunnen inzien. Je weet maar nooit, een foutje is zo gemaakt en als dat negatieve gevolgen heeft voor mijn uitkering sla je jezelf voor je kop wanneer je het niet hebt laten nakijken.

Daar is een dame van het Juridisch Loket aan de lijn, na acht minuten wachten op wederom een 0900 nummer. Ik heb weer iets ongrijpbaars ingekocht, wachttijd in dit geval. Gelukkig is de dame van het Loket behulpzaam. Ik leg uit wat ik wil en zij vraagt wat mijn jaarinkomen is want als ik boven een bepaald bedrag zit kan ze mij niet helpen. Dan gaat ze niet mijn vastellingsovereenkomst nakijken. Zal je net zien dat ik net boven dat limiet zit. Ik word alleen geholpen wanneer ik een rechtsbijstandverzekering heb. Nou die heb ik dus niet want dat is gedekt door mijn lidmaatschap bij de Grafische bond FNV-Kiem. Bedankt voor de moeite en naar een volgend loket voor de simpele vraag of mijn vaststellingsovereenkomst, die ik graag teken, niet in strijd is met de wensen van het UWV. Ik zou graag een uitkering, maar dat is logisch. Dus bellen naar FNV-Kiem.

Eindelijk een bondgenoot aan de telefoon, iemand die wel aan mijn kant staat en mij bereid is te helpen. Ik moet wel een pakket aan informatie scannen en opsturen. Ze gaan voor mij nakijken of ik mijn vaststellingsovereenkomst kan tekenen zonder nare gevolgen. Hoe je het wendt of keert, daar hebben ze veertien dagen voor nodig. Dus met een beetje pech is dat op zijn minst een week nadat ik de overeenkomst moet tekenen. “Vraag maar aan het bedrijf of je uitstel kan krijgen”, zegt ze. Ik ben benieuwd hoe ze reageren bij de ex-werkgever. Het van-het-kastje-naar-de-muurleven is nu pas echt begonnen.

kastje muur 2

 

Dagboek van een werkzoekende #4

Werk.nl errorVandaag ben ik twee weken werkloos. Inmiddels heb ik al een flink pak sollicitaties de deur uitgedaan en hetzelfde aantal afwijzingen retour gekregen. Voor de één past mijn cv goed bij de functie maar hebben ze een beter gekwalificeerde kandidaat gevonden. Bij de ander ben ik één van de 250 sollicitanten en is de keuze helaas niet op mij gevallen. Ik neem aan dat ik nog een veelvoud aan dit soort correspondentie zal voeren in mijn zoektocht naar werk. Mijn plan is om met C3Werkt!, het werk-naar-werk begeleidingsteam van Grafimedia cao, op zoek te gaan naar mogelijkheden en nieuwe kansen. Het wachten is op mijn voormalige werkgever die C3Werkt! moet gaan betalen voor hun diensten. Zolang C3Werkt! niet betaald is helpen ze mij niet. 

Ondertussen ben ik uiteraard werk aan het zoeken, mijn cv inleveren bij verschillende banenzoekers op het net, en het gevecht aangaan met de website van UWV. Was ik in een vorige poging mijn lijst van vorige werkgevers en genoten opleidingen kwijtgeraakt op de UWV-site na een dik uur invullen, nu werd ik eruit gegooid bij het aanvragen van een uitkering. Mijn conclusie kan alleen maar zijn dat men geen zin heeft om mij in hun bestand te hebben. Zoveel tegenwerking krijg je nergens op het net. Het invullen van gegevens op de UWV-site lijkt schier onmogelijk. Het is makkelijker om de vunzigste plaatjes op je schijf te laden dan je persoonlijke gegevens te delen met de overheid.

No Response van UWV

Heeft de overheid de site zo onvriendelijk mogelijk ingericht om te voorkomen dat iedereen zomaar een uitkering aanvraagt? Denkt de overheid:”die werkloze sukkels hebben de hele dag de tijd om onze UWV-site van informatie te voorzien dus laten we ze lekker de hele dag stoeien”? Of is de ICT-afdeling bij het UWV wegbezuinigd waardoor de site zo traag is en uitvalt terwijl de werkzoekende zijn of haar gegevens invult? Waarschijnlijk is dat omdat de site de overheid alleen maar geld kost en het hen geen cent oplevert. Waarom ook investeren in iets dat geld kost? Laat ze toch lekker aanknoeien op de UWV-site die werklozen, dan zijn ze in ieder geval van de straat. Kunnen die nuttelozen niet weer ergens een bos of een afsluitdijk gaan aanleggen zoals vroeger gewoon was?

Ter nagedachtenis aan Martha Louise Weiss 1968 – 2012

skoubhie dubh newportIn 1989 en 1990, vijfentwintig jaar geleden, woonde ik in Dunkeld’s Smithy Cottage met drie andere leden van ons folkorkest, The Skoubhie Dubh Orchestra. Een bont gezelschap; Bruce Bell uit Dundee, Schotland, Kenny Anderson uit St Andrews ook een Schot en Martha Louise Weiss uit Seattle in de Verenigde Staten. Van de zomer ga ik terug naar het huisje. Het is inmiddels een bed & breakfast en sinds ik dat weet wil ik er graag een paar nachten slapen. Omdat ik daar zo mee bezig ben moest ik onlangs aan hen denken. Terug naar Schotland.

Bruce, steevast door een zonnebril kijkend, speelde electrische mandoline met zijn jerrycanversterker waardoor we nog eens een winkelcentrum uitgezet zijn omdat de winkelier dacht dat we met benzine liepen te slepen. Kenny, ook geen doorsnee jongeman, speelde virtuoos op zijn accordeon. Tussen die twee korte Schotten stond ik dan als lange Hollander met rockabillykuif en contrabas. En voor ons dartelde die kleine Amerkaanse Martha, met groen haar, met rood haar, met blauw haar en bespeelde haar viool alsof het leven er van af hing. Ze speelde onze Schotse, Ierse en andere deuntjes moeiteloos mee, en voor de lol een stukje Bach begeleid door een trio folkpunkers.

Aan die Martha moest ik denken vrijdag 11 april, op haar verjaardag. Ik had natuurlijk al vaker gegoogeld naar Martha, gewoon om te kijken of ik haar kon vinden en hoe het met haar zou zijn. De laatste keer dat ik haar zag woonde ze in Vancouver, Canada. Ze woonde met haar man en ik ging bij haar op visite. Aan het begin van mijn tocht door Amerika en aan het einde van de reis logeerde ik een paar dagen bij mijn vriendin van weleer. Het was een geweldig fijne ontmoeting, we hebben lol gemaakt, plezier gehad en ik heb daar haar moeder ontmoet. Dat was in 1993, sindsdien is er een hoop veranderd in Martha’s leven. Daar kwam ik wel achter toen ik haar naam eens zocht op het internet.

Martha leefde inmiddels op straat, dakloos. Alleen met haar viool. Ze speelde in opvanghuizen voor dak- en thuislozen en ze verdiende wat geld met spelen op straat. Uit de berichten zag ik ook dat ze nog wel een cd had gemaakt. Ik zag ook dat ze er niet gezond uitzag. Onlangs las ik dat ze een psychische aandoening had, een bipolaire stoornis. En uit de verhalen van Martha herinner ik me dat haar vader ook last had van psychische aandoeningen. Helaas is het met zulke aandoeningen dat appels soms niet ver van bomen vallen. Toen we door Europa toerden heb ik nooit een depressieve Martha gezien. Meestal was ze uitgelaten, energiek, vrolijk en vol met humor. Het was een feest om haar erbij te hebben. Een clownesk geklede meid met goeie jongenshumor.

Op 12 juni 2012 krijg een ik vriendschapverzoek op Facebook van Martha. Ik denk dat ze even achter een pc gekropen is, misschien bij haar broer, om een Facebookpagina aan te maken. Ik accepteer het verzoek en reageer maar krijg geen reactie retour. Na wat ik gelezen heb begrijp ik het ook wel. Ze heeft andere dingen in haar hoofd dan Facebook. Ik heb nog een foto op haar Facebookpagina gezet maar verder niets meer gehoord of gelezen.

Etienne Stekelenburg posted to‎ Martha Weiss
June 12, 2012 near Nieuwkoop

Howdy Martha, welcome to Facebook. Good to see you are still fiddling around. I hope you are doing well, healthy and happy and all that jazz. Always nice to catch up with old friends.

Terug naar 11 april jongstleden. Ik zit met mijn hoofd al in Schotland soms, dus ook bij Martha, Bruce en Kenny. Goeie herinneringen, mooie herinneringen. En het schiet door mijn hoofd dat Martha 11 april jarig is. Een mooie gelegenheid om Martha weer eens te googelen. Het is vreemd, een schok, bij de eerste hit op Google is het raak:

Martha Louise Weiss Obituary 

Dan weet je genoeg, dan weet je waarom het al die tijd zo stil was op haar facebook. Er gaat van alles door het hoofd. Martha is slechts 44 jaar oud geworden, ze laat haar moeder, vader, broer en kind achter. Overleden op straat na een astma-aanval op 29 september. Gestikt, reanimeren lukte niet, ze komt nooit meer bij en overlijdt op 8 october in het ziekenhuis. Hoe groot de afstand en de tijd ook tussen ons ook was, ze was wel het meisje waar ik ooit verliefd op was. De schok komt harder aan dan gedacht.

Ik heb diezelfde dag nog een bericht gestuurd naar Martha’s moeder Celia. Een kleine vrouw die ik direct al sympathiek vond toen ik haar ontmoette in 1993. Op de verjaardag van haar dochter wilde ik haar na zo lang toch nog condoleren en haar vertellen welke mooie herinneringen ik aan Martha heb. Toen ik de volgende dag een berichtje retour kreeg van Martha’s moeder stond het kippenvel op mijn rug, elke keer als ik haar berichtje weer las, kippenvel. Martha Louise Weiss, ze is niet vergeten en wordt niet vergeten.

This slideshow requires JavaScript.

Dagboek van een werkzoekende #3

Ik loop, zo blijkt nu, enorm achter waar het de vacaturemarkt betreft. Mijn laatste ervaring met het zoeken naar een baan gaat al weer acht jaar terug. In 2006 toen ik ook mijn baan verloor aan een reorganisatie waren er natuurlijk ook al mogelijkheden om op het wereldwijde net een vacature te vinden. Maar het woud aan vacaturesites waarin ik nu terecht gekomen ben is enorm. Ik vind vacatures via Linkedin, Twitter en een onoverzichtelijk aantal vacatureaanbieders. Geeft niet, maar je hebt er een dagtaak aan om je overal in te schrijven. Gelukkig heb ik die tijd, want ik moet solliciteren. Of hoe zei Janse Bagge dat ook maar weer? Ik heb in ieder geval nog geen vierenzeventig brieven geschreven.

Dagboek van een werkzoekende #2

vacatureteksten-employer-brandingDag twee van de werkzoekende mens zit er weer bijna op. Al heb ik de dag niet werkloos voorbij laten gaan. Het wereldwijde web weer afgestruind naar vacatures waarbij ik misschien een kans maak om aangenomen te worden. Om die mogelijkheid te vergroten direct een cursus Adobe Photoshop-, en Illustratorcursus aangeschaft. En jawel, er is weer een vacature de deur uit. Een schrijfbaan, aan het werk met social media, een baan waar ik mijn creativiteit wel in kwijt kan denk ik. Afwachten, wie weet wat de toekomst brengt. 

Vanochtend een gesprek gehad bij mijn werkgever. De vraag was hoe we verder gaan. Ik heb uitgelegd wat mijn planning was, wat me dwars zat en dat ik mijn ontslag ervaar als een kans op een baan die beter bij mij past. Hartverwarmend waren de complimenten van mijn collega’s die ik kreeg voor mijn werk in de ondernemingsraad. En blij was ik met de complimenten van onze directeur. Het is winst als je op een prettige manier afscheid van elkaar moet nemen.

Dus de hele dag zitten wroeten in vacatures. Er zijn zoveel websites die vacatures aanbieden, dat neemt gewoon veel tijd in beslag. Ondertussen schakelen tussen Linkedin, Facebook en Twitter. Ik mocht veel complimenten en gelukwensen van collega’s en vrienden in ontvangst nemen, dat doet de mens al goed, en tot mijn grote plezier waren ook nog eens mijn oude muziekmaatjes on-line. Die hadden blijkbaar ook niets om handen in tijden van crisis.

Dikke pret dus, compleet met oude koeien uit nog oudere sloten, met als resultaat dat we binnenkort de instrumenten weer gaan oppakken en gezellig wat biertjes gaan drinken. Eén bandlid kwam direct gezellig mijn huis binnenvallen om een biertje te nuttigen. Grote klasse. Als ik nu gewoon op mijn werk had gezeten was dit wellicht allemaal niet gebeurd. Zo zie je maar weer, was het niet de grote J.C. die zei:”Elk nadeel heb ze voordeel”?

Dagboek van een werkzoekende

werkgezochtVandaag is het dan zover. De eerste dag als officiële werkzoekende. Als lid van de Ondernemingsraad was het voor mij al twee weken duidelijk. Er zullen werknemers ontslagen worden, en één van hen ben ik. Het vervelende van die kennis is dat je het niet mag delen met je collega’s. Ik heb twee weken kunnen wennen aan het idee om werkloos te zijn, mijn collega’s niet. Nu dus op zoek naar werk, de gang naar het UWV, het vorsen in vacatures, het raadplegen van je netwerk en vooral proberen het ontslag te relativeren. Werkloos zijn geeft ook kansen en nieuwe uitdagingen, het is niet het einde van de wereld. Maar hoe nu verder? 

Ik denk dat het verstandig is om even een stappenplan te maken. Zodra ik al mijn ontslagpapieren bij elkaar heb moet ik een bezoek brengen aan het UWV om mijn rechten, plichten en een uitkering te regelen.  Uiteraard snel contact opnemen met C3 Werkt! die mij via de Grafimedia Bond kan begeleiden naar een andere baan. Verder wil ik zoeken naar een serieuze beroepskeuzetest, want ik weet na al die jaren in de grafische sector niet meer welke andere leuke banen er zijn die bij mij passen. Dan met dat testresultaat in de hand op zoek naar scholing, een cursus, een opleiding of een workshop om mijn kansen op de arbeidsmarkt te vergroten. De leergierigheid slaat weer toe, al kan je met een uitkering onmogelijk een dure opleiding bekostigen.

Ik sta aan het begin van een nieuwe periode. Er is veel gebeurd de laatste tijd, veel moois en veel lelijks. De balans voelt goed. Wie weet wat dit oplevert, misschien kan ik met die enorme vrije tijd aan mijn boek gaan werken of desnoods in de tuin, eindelijk dat ultieme barbecueparadijs. Nu ik niet meer elke dag om kwart over zes gewekt wordt kan ik misschien wel zes tot acht uur slapen per dag, en word ik weer heel erg gezond. Het is dus niet alleen treurigheid, er zijn ook veel kansen. Veel tijd om te leren. Maar het is natuurlijk het allerbest wanneer ik weer snel een baan heb, want zoals Karl Marx al schreef in ‘Das Kapital’: “…. door arbeid kan de mensch zichzelf realiseren”.