Queens niet te zien in Ziggo Dome

Nadat ik de Beastie Boys in de Rotterdamse Ahoy Hal had gezien beloofde ik mezelf nooit meer een concert in die sporthal te bezoeken. Te groot en vooral te veel echo, geen hal om van muziek te genieten. Ik heb veel gezien in die galmbak vanaf 1977. De eerste keer dat ik daar was zag ik Queen. Daarna nog een keer Queen, twee keer Frank Zappa, Joe Jackson, Jethro Tull, Rush en nog zo wat totdat ik er genoeg van had. Totdat de Beastie Boys op 20 april 1999 een concert gaven in de Ahoy hal, voor hen heb ik een uitzondering gemaakt. 

domeNa gisteravond ga ik nooit meer naar de Ziggo Dome. Ik hoorde de Queens of the Stone Age, en zag ze nauwelijks. Ten eerste omdat je zo ver van het podium verwijderd bent dat het net zo goed een goeie coverband had kunnen zijn. En ten tweede omdat het podiumlicht zo geweldig slecht was dat er nauwelijks iets te zien was. Slechts sporadisch zag ik muzikanten op het podium staan.

Hoeveel? Geen idee. Voordat ik ze geteld had keek ik weer in een donkerrood gat. Mijn oogarts heeft ooit gezegd:”Niet in het zonlicht kijken want dat is niet goed”. Nou hadden ze bij de QotSA bedacht om helse lichten ter sterkte van de zon achter de band te plaatsen. Het halve optreden is het publiek gewoon verblind, en wanneer het licht gedoofd was keek je weer in een donker gat, waar het podium zou moeten zijn.

Ik stelde me voor dat ik net zo goed naar een bootleg album had kunnen luisteren. Dan zie je de band ook niet en het geluid is vaak net zo bedenkelijk als gisteravond in de Ziggo Dome. Ik had begrepen dat de hal zo ontworpen is dat het geluid mooi in je oren terecht komt. Mooi is anders, echt waar. Het blijft moeilijk om een post-stoner-rock-band in een grote hal te versterken blijkbaar. Daarbij is de afstand tussen band en publiek immens, het werd nooit een wervelende show want je zag nauwelijks een band staan.  Dit zijn zomaar wat redenen om nooit meer een concert te bezoeken in de Ziggo Dome.

JFK en het Warren rapport

13.10.14.Artikel.Misleidt_tunnelvisie_de_Warren_CommissieNa de moord op President John F. Kennedy krijgt een commissie de opdracht om te onderzoeken wat er gebeurd is op die fatale dag in Dallas. Het eindrapport van deze commissie gaf echter reden tot scepsis en ruimte aan samenzweringstheorieën. 

 


Een week na de moord op de jonge en uiterst populaire Kennedy op 22 november 1963 in Dallas stelde zijn opvolger president Lyndon B. Johnson (1908-1973) al The President’s Commission on the Assassination of President John F. Kennedy samen.

Deze zeven leden tellende commissie werd bekend als de Warren Commissie, vernoemd naar de voorzitter, de toenmalige opperrechter van het Amerikaanse hooggerechtshof Earl Warren (1891-1974).

De overige leden waren de Democratische senator Richard Russell, de Republikeinse senator John Cooper, de Democratische afgevaardigde Hale Boggs, de Republikeinse afgevaardigde Gerald Ford die later zelf president werd, voormalig directeur van de CIA Allen Dulles en oud-president van de Wereldbank John McCloy. Procureur generaal J. Lee Rankin was raadsman voor de commissie.

De leden van de Warren Commissie. Van links naar rechts: Gerald Ford, Hale Boggs, Richard Russell, Earl Warren, John Cooper, John McCloy, Allen Dulles en J. Lee Rankin.
De Warren Commissie bijeen. Van links naar rechts: Gerald Ford, Hale Boggs, Richard Russell, Earl Warren, John Cooper, John McCloy, Allen Dulles en J. Lee Rankin (foto: Bettmann/CORBIS).

De aanslag
Die vrijdag in november reed de president met zijn vrouw, de gouverneur van Texas John Connally en diens vrouw in een open limousine door de binnenstad van Dallas. Toen de stoet het op de hoek met Elm Street gelegen Texas schoolboekendepot passeerde, werden er schoten gelost.

Ter hoogte van een grasheuvel greep Kennedy naar zijn keel en seconden later werd hij door een kogel in zijn hoofd geraakt. De gouverneur was ook geraakt en lag gewond bij zijn vrouw op schoot. Dezelfde dag nog werd de vermoedelijke schutter Lee Harvey Oswald gearresteerd. Twee dagen later werd Oswald echter zelf live op televisie bij het politiebureau door nachtclubeigenaar Jack Ruby dood geschoten op het moment dat hij door de politie naar buiten werd geëscorteerd.

Aanwezigheid
De commissie begon op 9 december 1963, zeventien dagen na de moordaanslag op Kennedy. Veel leden van de commissie waren politiek actief waardoor de commissie tijdens zittingen zelden compleet was. Alhoewel voorzitter Warren bijna nooit ontbrak, was geen van de leden elk van de 51 zittingen aanwezig. Zo was McCloy slechts vijftien keer aanwezig en senator Russell zelfs maar vijf maal. Zowel Warren als Russell smeekten bij Johnson om van hun taak ontheven te worden omdat het niet paste bij hun dagelijks werk. Johnson wilde echter gebruik maken van het vertrouwen en het aanzien bij het volk van de commissieleden. De mannen die hij benoemde waren echter in de eerste plaats politici en geen geoefende onderzoekers.

Aangezien de commissie geen onderzoeksmogelijkheden had kreeg zij uit handen van FBI directeur J. Edgar Hoover het verzamelde bewijsmateriaal met daarbij de conclusie: Lee Harvey Oswald had Kennedy vermoord vanaf de vijfde verdieping van het schoolboekendepot en Oswald had alleen gehandeld.

Commissie met tunnelvisie?
Op 11 januari 1964 gaf Rankin een interview aan The New York Times waarin hij de werkwijze van de commissie uiteen zette. Hij vertelde dat de commissie zich richtte op een zestal punten:

1. De activiteiten van Oswald op 22 november 1963;
2. De achtergronden van Oswald;
3. De loopbaan van Oswald in het Korps Mariniers en zijn verblijf in de Sovjet Unie;
4. De moord op Oswald in het politiebureau van Dallas;
5. De achtergronden van Oswalds moordenaar Jack Ruby;
6. De maatregelen die waren getroffen om de president te beschermen.

De commissie leek zich dus niet serieus af te vragen wie de moord op Kennedy gepleegd had. Het leek of de commissie vanuit de vermoedelijke dader, Lee Harvey Oswald, op zoek was gegaan naar bewijsmateriaal en getuigen. Op 24 september 1964 presenteerde de commissie haar rapport aan president Johnson.

De single bullet
Al snel na het uitkomen van het rapport begonnen mensen vraagtekens te plaatsen bij de bevindingen van de commissie. Volgens de commissie loste Oswald drie schoten, waarvan één schot zijn doel volledig miste en één het fatale schot dat Kennedy in zijn hoofd raakte was. Om het aantal schoten en de verwondingen te verklaren kwam de commissie met de single bullet-theorie. Deze kogel raakte Kennedy in zijn rug, kwam naar buiten via zijn keel en vloog door naar gouverneur Connally. Dezelfde kogel raakte Connally in de rug, kwam bij zijn linkertepel weer naar buiten en sloeg in door zijn pols om uiteindelijk te eindigen in zijn dijbeen. Deze kogel werd in opmerkelijk goede staat , zonder bloed of kledingsporen, teruggevonden op een stretcher in het Parkland Hospitaal. Volgens de commissie was de kogel uit het dijbeen van Connally gevallen. Voor sceptici was deze verklaring te fantastisch om waar te kunnen zijn: er moest volgens hen een alternatieve verklaring zijn.


Onderzoekers van de Warren Commissie proberen de baan van de single-bullet te reconstrueren, waarbij de twee mensen in de auto zitten op de posities waar Kennedy en Connally zaten toen zij geraakt werden (foto: wikimedia)

Getuigen bij de grasheuvel
Er waren bovendien diverse getuigenverklaringen van mensen die schoten hoorden vanaf een grasheuvel langs Elm Street. Op diverse foto’s en filmmateriaal is te zien hoe mensen direct naar de heuvel rennen omdat zij daar schoten vandaan hoorden komen. Een getuige die onderaan de heuvel stond verklaarde dat het fatale hoofdschot van achter het hekje op de grasheuvel kwam en dat hij de kogel langs hem heen kon horen fluiten terwijl hij naar de presidentiële stoet keek.

Zo onstond het idee dat Kennedy door meerdere mensen beschoten was vanuit verschillende posities en dat er een complot was om de ware toedracht en de ware daders achter de aanslag (Oswald zelf had bij zijn arrestatie gesteld dat hij onschuldig was) te verbergen. Volgens diverse complotdenkers had de commissie bewust de feiten verdraaid in haar rapport. Vijftig jaar later kun je een bibliotheek vullen met boeken waarin kritiek op de commissie wordt geuit en zijn alle mogelijk denkbare daders langsgekomen, van Cubanen tot de Maffia, van Lyndon Johnson tot de FBI en de CIA.

Gezien vanuit het vermeende schuttersnest blijft de vraag waarom Oswald niet schoot toen de stoet vrijwel stilstond, onder het bewuste raam, tijdens het links afslaan naar Elm Street. Volgens de Warren Commissie wachtte Oswald tot de auto van hem af reed, waar deze verdween achter een boom en een verkeersbord. Een vraag die waarschijnlijk nooit meer beantwoord zal worden. Maar zelfs wanneer alle vragen rond de moordaanslag worden opgehelderd zal niet iedere geïnteresseerde die waarheid geloven.


Zicht vanuit het raam vanwaar Oswald geschoten zou hebben. (foto: Wikimedia)

Verder kijken en lezen:
► Een enorme hoeveelheid audio en video rondom de moord op Kennedy is hier te vinden.
► Alle publieke archieven die te maken hebben met de moord op Kennedy zijn voor iedereen in te zien.
► Een handige beknopte uiteenzetting van de geschiedenis van de moord.

©GeschiedenisBeleven.nl, auteur: Etienne Stekelenburg, eindredactie: Jonathan Verwey, foto’s: Wikimedia.

Wij zijn de Stasi

Ik ben oud genoeg om mij te herinneren hoe we communistische geheime diensten als de Oost-Duitse Stasi, de KGB van de Sovjet Unie en de Securitate van de Roemeense dictator Nicolae Ceausescu kwalificeerden. Het waren die verwerpelijke diensten waar George Orwell in zijn boek 1984 ons voor gewaarschuwd heeft. Big Brother is watching you, die diensten controleerden elke stap die je zette. Je buurman, je leraar of misschien wel je eigen broer hield je in de gaten. Controleren of je wel voldeed aan de wensen van het regime. In de naam van veiligheid, hebben we inmiddels onze eigen Stasi gecreëerd. 

1984firstIn die gezellige ‘man in de straat’ interviews op bijvoorbeeld de Albert Cuypmarkt antwoorden mensen steevast: “Oh ik heb niks te verbergen”, op de vraag wat ze vinden van beveiligingscamera’s, klantenpasjes en andere methodes om je gedrag te volgen. Maar natuurlijk hebben we met z’n allen wat te verbergen.

Zou het voor je ziektekostenverzekeraar niet geweldig zijn om te weten als één van je ouders is overleden aan een ziekte die overerfelijk is? Die gaan dat soort risico’s niet aan en nemen gelijk hun maatregelen. Want er moet wel wat verdiend worden voor de aandeelhouders uiteraard.

Zou het voor een werving en selectiebedrijf die personeel voor de overheid rekruteert niet handig zijn wanneer ze van diezelfde overheid toestemming krijgt om je koopgedrag bij de Gall & Gall te checken? Jij spaart lekker veel Airmiles op je klantenkaart maar de recruiter ziet dat je als alleenstaande wekelijks meer dozen wijn mee naar huis sleept dan een gemiddeld goedlopend restaurant. Het is best handig om te weten wie je aanneemt voor een overheidsbaan. Maar misschien vind je het gewoon leuk om al die wijn in te kopen voor je vriendenkring omdat ze vinden dat jij er verstand van hebt.

De overheid doet altijd maar of we onveilig zijn en beschermd moeten worden, maar strikt genomen leven we in het veiligste tijdperk sinds de Tweede Wereldoorlog. De zogenaamde bescherming is verworden tot controle. We worden elke dag, elk uur misschien wel elke zes minuten gecontroleerd. Alles willen ze weten. En we werken er nog aan mee ook. We laten ons controleren. Want we hebben niks te verbergen.

Mocht er ooit weer eens een fout regime aan de macht komen, tenslotte geven ervaringen uit het verleden geen garantie voor de toekomst, dan liggen de gegevens voor dit regime voor het oprapen. Al lijkt het meer voor de hand te liggen dat de gegevens gewoon gehackt worden door slimme criminelen die wel wat kunnen verdienen aan al die data.

Wedden dat Big Brother mijn blog leest? Hij zal in ieder geval de documentaire Panopticon, de docu over jouw privacy van Peter Vlemmix gezien hebben. Ik kan iedereen die geïnteresseerd is in overheidscontrole en privacy deze documentaire aanraden. Er is vast iets te zien wat je nog niet wist van Das Leben der Anderen