Terug naar 1974 met Lou Reed

Het was 1974, ik moet 10 of 11 jaar oud geweest zijn toen ik voor het eerst Lou Reed hoorde. Hij is sindsdien nooit meer weg geweest. Lou Reed is zo’n muzikant die mij de liefde voor muziek heeft gegeven. En Lou Reed is één van die muziekhelden waar ik tot in lengte der dagen naar blijf luisteren, zo één die mijn muzikale voorkeur gevormd heeft. 

Lou Reed 001Ik was direct weer terug in de begin van de jaren zeventig toen ik hoorde van het overlijden van Lou Reed op 27 oktober. Ik moest gelijk denken aan de tijd toen ik mij echt bewust werd van muziek, de jaren waar ik veel van mijn muziekvoorkeuren ontdekt heb. Het eerste wat ik van Lou Reed hoorde was de Velvet Underground, want je begint bij het begin. Een vriend van mijn broer had alle klassiekers: Velvet Undergound & Nico, Transformer, Berlin en Rock ‘n’ Roll Animal, het fameuze live album van Reed.

De cassette, volgens mij is het een Philips muziekcassette, waarop het album Velvet Underground & Nico opgenomen is moet ik nog ergens hebben. Die hoes met die banaan van Andy Warhol. Een icoon van een plaat. Maar wat begrijpt een kind van 11 jaar nou van zo’n plaat. Niks waarschijnlijk, het zal wel om het gevoel gaan wat die plaat al uitstraalt. Het eerste wat ik me herinner is mijn verbazing over het nummer European Son, het laatste nummer op het album. Ik luisterde voor die tijd naar glamrock van The Sweet, Slade en Alice Cooper dus stevige rockmuziek kende ik wel. De nummers voorafgaand aan European Son waren allemaal anders, rustig, ruig, mooi en vreemd, anders dan ik ooit gehoord had. En dan komt dus het laatste nummer….. en dan dendert er ineens een trein over je heen, er breekt glas en de gitaren gaan als bezetene tekeer. Nooit had ik zoiets gehoord. Maar dat het goed was wist ik gelijk. Mijn eerste kennismaking met wat voor mij nieuwe muziek was. Zeven minuut achtenveertig herrie… wat een eigenaardige uitsmijter.

 

De toon was gezet dus. Toen hoorde ik Transformer, Berlin en Rock ‘n’ Roll Animal. Dat is altijd één van mijn favoriete live albums geweest en gebleven, de ware Rock & Roll spirit. Een kei van een band had Lou bij elkaar gescharreld voor dat tournee. Jammer dat het orgel zo slecht uit de mix is gekomen, dat had het album nog beter gemaakt.

En toen werd het 1979 en inmiddels hebben we een bandje en spelen we punkcovers van de Sex Pistols, The Stooges, een paar eigen nummers en natuurlijk ook The Velvet Underground. In dat jaar komt Lou Reed naar Nederland, zoals bijna elk jaar. Hij heeft Street Hassle uitgebracht en komt 15 oktober spelen in Carré in Amsterdam. Ik heb geen idee waarom ik mij van het concert weinig meer kan herinneren, het was geloof ik niet zo’n goed concert. En volgens mij waren we allemaal een beetje teleurgesteld, we hadden meer verwacht van zo’n held. Wat mij nog wel helder voor de geest staat is dat onze vriend Theo geweldig ziek werd in de bus. Ach ja, de eerste experimenten met alcohol, zo gaat dat op die leeftijd. Gelukkig heb ik het Tourboek Lou Reed 1979 nog, en zijn platen. Lou Reed 003

 

Gekmakende slapeloosheid

SlapeloosheidWat doet niet of nauwelijks slapen met een mens? Ik geloof dat ik dat meemaak nu. Om negen uur zo moe dat ik mijn ogen niet open kan houden, dus naar bed. Ik had er zin in, een lekker potje slapen. Maar zodra ik in bed lig is de vermoeidheid weg, toch heb ik waarschijnlijk nog een uurtje geslapen. En om kwart voor twaalf weer klaarwakker. Maar lekker blijven liggen want je weet maar nooit, misschien pak je nog wel een uurtje.

Nee, helaas, het zit er niet in. Nou dan maar even een bakje slaapverwekkende (zo beloofde de verpakking) thee gezet met honing. Ook nog maar zo’n rustgevende Valdispert Extra Sterk voor de Nacht-pil erin. Even in laten werken en hopen op resultaat, ik ga maar weer plat. Het leidt tot niets. De paniek slaat weer toe. Waar die paniek vandaan komt, ik heb geen idee. Paniek uit angst om nooit meer te kunnen slapen, of angst voor de angst. Straks ontwikkel ik nog een slaapfobie, dan durf je misschien niet eens meer naar bed te gaan. Uit angst dat de paniek weer toeslaat.

Ik moet eruit, trek mijn kleren aan en ga naar buiten. Dat lijkt dan altijd de enige oplossing. Vluchtgedrag, buiten is het veilig, buiten krijg je lucht. Even bewegen, wat lopen door het park, mijn postbus leegmaken. Het blijft eigenaardig, ‘s nachts door het park terwijl de normale mensen slapen. Het lijkt de enige oplossing, vluchten uit de situatie waar je je niet prettig voelt. Juist de plek waar je je het prettigst moet voelen, je eigen bed.

Geen idee wat er omgaat in het hoofd. Maar slapen doe ik niet, dan maar even een stukje typen. Wie weet wat het oplevert, in ieder geval dat gevoel uit mijn lijf laten verdwijnen. Het lijkt te werken, weer even tot rust gekomen. Het is inmiddels al weer kwart voor drie en ik ben klaarwakker. Luister naar muziek om me af te leiden. Over een paar uur gaat de wekker en moet ik weer naar mijn werk. Zal ik nog slapen vannacht of is dat uurtje na negenen weer mijn enige nachtrust geweest? En in mijn achterhoofd blijft die vraag rondspoken. “Je bent toch niet gek?”