De keuken van Giphart XXI

Ronald Giphart, de schrijver van onder andere GiphPhileine zegt sorry, en Ik omhels je met duizend armen, schrijft een feuilleton voor de weekend-editie van De Volkskrant.  Dat doet hij niet alleen. Via social media als de Facebook-pagina Volkskrant Feuilleton vraagt Giphart zijn volgers om tips, ideeën en laat hij af en toe een poll op hen los. Zo krijg je een mooi kijkje in de keuken van een schrijver en het ontstaan van een verhaal, boek of in dit geval een feuilleton.

giphartDat er niet alleen feuilletons uit de keuken van Giphart komen, dat weet een kind. Hij schrijft romans, verhalen, een novelle, over eten, columns, hij werkt mee aan tv programma’s, leest voor aan bejaarden in kleine zaaltjes en nog zo wat. De dis die ik afgelopen zondag in De Melkweg opgediend kreeg was heel erg smaakvol. De Matennaaiers, zoals het programma heet, werd voor de laatste keer ten tonele gevoerd.

Natuurlijk stond bij dit programma Giphart niet alleen in de keuken maar had ook Nico Dijkshoorn wat pannetjes op het vuur staan. Onder aanvoering van regisseur Wilfried de Jong, die met de verschillende gerechten een mooi menu had samengesteld, werd De Melkweg een naar vers brood riekende keuken waar verhalen, gedichten en de muziek van Hank Five werden uitgeserveerd. Dit tot groot genoegen van de aangeschoven gasten.

Vooral het verhaal van Giphart over zingen in het café met vrienden was herkenbaar. Dat had ik zelf nog niet zo lang geleden meegemaakt, dus ik had een beetje een idee hoe de sfeer was in zijn verhaal. Hilarisch was het zingen van Dijkshoorn en Giphart. Had Ronald eerder nog verteld dat hij niet kon zingen, welnu met een autotuner kan iedereen zingen. Dat blijkt wel weer. Zelfs Giphart kan dan zingen. Het duet nam een mooie wending toen beide heren elkaars werk gingen bekritiseren. Zo kreeg Giphart van Dijkshoorn te horen dat hij nooit iets alleen kan schrijven maar altijd hulp nodig heeft van een clubje meelezers op Facebook en Twitter. Maar goed, je had er gewoon bij moeten zijn om er van te kunnen genieten.

Terug naar het feuilleton, want daarom zijn wij hier. Aflevering 34 krijgt de titel De Val, maar een verwijzing naar het boek van Albert Camus uit 1956 heb ik niet kunnen ontdekken. Geen vrouwen die van bruggen springen, geen mannen die verzuimen om hulp te bieden en zichzelf daarover verbazen. Zoveel drama is er nog niet. Nee, de titel komt terug in het allerlaatste woord van aflevering 34. Nu het ‘naming and shaming’ goed en wel is aangevangen, lijken de hoofdpersonen stuk voor stuk als domino’s om te vallen. Of van hun voetstuk te vallen zo u wilt. “Er was het besef dat er gepraat moest worden. Als ze dat nu niet deden zou de vriendschap, na bijna twintig jaar, geheid uit elkaar spatten. En wellicht vier relaties meesleuren in de val”.

Hoe is het toch mogelijk dat zo’n hechte club vrienden er pas na twintig jaar achter komt dat de loyaliteit niet altijd bij vriendschap ligt wanneer het komt op overspel of vermeend overspel met de partner van je beste vriend of vriendin? Zijn ze er altijd blind voor geweest? Hebben ze het altijd gedoogd? Zijn de geheimen echt altijd zo goed geheim gebleven? Knap als dat zo lang onder de pet blijft. Maar het domino-effect lijkt hier zeker plaats te vinden. Eén dominosteentje krijgt een zetje en sleurt alles wat in de buurt staat mee in zijn val.

Silvijn, de grote onbekende voor de groep heeft dat eerste zetje gegeven. Maar we weten nog steeds niet waarom. Was het wraak op Kick, omdat hij met zijn inmiddels overleden vrouw lag te rolbezemen, om met Koot & Bie te spreken? Een poging om Bibi voor zichzelf te krijgen en aan te sturen op een breuk tussen Kick en Bibi? Het lijkt alsof Silvijn de plank heeft misgeslagen wanneer hij Bibi op deze manier voor zich wil winnen. Ze reageert niet op het berichtje van Silvijn die haar vraagt of ze hem wil bellen. Ik zou graag weten of hij nog meer geheimen heeft om te delen. Maar Bibi niet. Bibi is hem helemaal zat zo lijkt het en ze reageert niet op het bericht waarin hij zegt haar nog iets te moeten vertellen. Jammer, want misschien is het cruciale informatie. Ze zal het niet weten, nog niet weten tenminste.

En zo heeft ook deze aflevering weer een mooie cliffhanger. Giphart heeft niet zo veel tijd meer om met het plot op tafel te komen. Het mooiste is wanneer alles in de laatste aflevering samenvalt uiteraard. Het moet niet zo zijn dat je tijdens je voorgerecht al verlangt naar je toetje. Nee, eerst genieten van het voorgerecht, dan de hoofdmaaltijd en dan het toetje. Gewoon rustig afwachten wat er uit die keuken van Giphart tevoorschijn komt.

De keuken van Giphart XX

Ronald Giphart, de schrijver van onder andere GiphPhileine zegt sorry, en Ik omhels je met duizend armen, schrijft een feuilleton voor de weekend-editie van De Volkskrant.  Dat doet hij niet alleen. Via social media als de Facebook-pagina Volkskrant Feuilleton vraagt Giphart zijn volgers om tips, ideeën en laat hij af en toe een poll op hen los. Zo krijg je een mooi kijkje in de keuken van een schrijver en het ontstaan van een verhaal, boek of in dit geval een feuilleton.

giphartNet weer met veel plezier het feuilleton gelezen, aflevering 33 alweer. Nog zeven te gaan. Hoe dichter we bij het einde komen, des te groter het plezier bij de avonturen van De Vijf. Het lijkt een hechte groep, De Vijf en hun aanhang. Zo hecht zelfs dat het lijkt alsof ze niet alleen lief en leed delen maar ook hun echtgenoten. Hoe hecht wil je het hebben? Toch lijkt het niet de bedoeling, er komt ruzie van. Iedereen is vóór liefde en vóór vrijheid, ook in deze vriendenclub, maar als het té letterlijk genomen wordt zijn er toch ook weer mensen die uiteindelijk denken dat het best wat minder kan met al die liefde en die vrijheid.

Na het tweede bijeenkomst van de Bastaardgroep, de groep meelezers die met schrijver Giphart graag tot sluitingstijd in het café hangt, is het ook weer spannend om te lezen wat Giphart doet met de breinbruissessie. De grote en kleine verhaallijnen zoals ze in De Bastaard over tafel zijn gegaan komen soms in print weer in het feuilleton. Zo was de klap, uitgedeeld door een boze vrouw in een druipend badpak, die avond al gegeven. “Dat is een mooi beeld”, zo zei Giphart. Ik heb er ook gelijk een beeld bij. Een mooie sterke vrouw in badpak die het niet langer pikt en haar overspelige vent een muilpeer geeft. Women’s Lib in haar puurste vorm.

Na twee ontmoetingen met Ronald Giphart is het ook prettig een beeld te hebben van de schrijver. Hij is net als ik een kind van onze tijd, de jaren zeventig en tachtig. De tijd waarin we groot zijn geworden. Generatiegenoten. Dat beeld had ik gelijk toen ik las dat Frederique het bandje van haar camera te ver had doorgespoeld. Natuurlijk, voor Giphart is  het, net als voor mij, volkomen normaal dat een filmpje op een bandje staat. Opgegroeid met Video 2000, Betamax en VHS. Voor ons staat film op een band, een videoband, zo groot mogelijk. Echter, dit verhaal speelt op de rand van 2012 en 2013, daarbij hebben we te maken met de professionele cameravrouw Frederique.

Ik neem stiekem aan dat Frederique toch wel gewoon een digitale filmcamera heeft uitgekozen om mee te nemen als ze onderweg wat wil filmen. En zover ik weet worden scenes opgeslagen in een bestand. Ze had uiteraard gewoon de scene aangeklikt met de kleine Kick om hem te laten zien wat ze opgenomen hadden. Dus in dat geval is er van te ver terugspoelen geen sprake. Misschien had ze wel gewoon nieuwsgierig kunnen zijn naar wat de jongens gefilmd hadden met haar camera. Frederique is een pro die geïnteresseerd is in het filmvak, ook al is het door kinderen gefilmd en had ze wellicht op die manier ontdekt wat Kick allemaal te zeggen had over Nathalie.

Over dat soort dingen ga je als lezer nadenken wanneer je er wat meer bij het verhaal betrokken bent. Wellicht had ik er overheen gelezen als ‘gewone’ lezer, maar goed ik ben geen gewone lezer want ik lees het feuilleton minstens drie keer achterelkaar. Misschien valt er iets op dat na één keer lezen niet gelijk opgemerkt wordt. En daar kan ik dan weer over schrijven in mijn blog, en kan ik het misschien ter tafel brengen als er nog eens een Bastaardgroep bijeenkomst komt. Wie weet, de Bastaardgroep met een platbodem naar Vlieland, rondhangen op het eiland en een beetje creatief zijn met z’n allen.

En misschien kan Giphart ondertussen een potje koken voor de groep in zijn keuken. Daar komen creatieve gerechten uit, zo heb ik vernomen. Ik zou gelijk intekenen.

De keuken van Giphart XIX

Ronald Giphart, de schrijver van onder andere GiphPhileine zegt sorry, en Ik omhels je met duizend armen, schrijft een feuilleton voor de weekend-editie van De Volkskrant.  Dat doet hij niet alleen. Via social media als de Facebook-pagina Volkskrant Feuilleton vraagt Giphart zijn volgers om tips, ideeën en laat hij af en toe een poll op hen los. Zo krijg je een mooi kijkje in de keuken van een schrijver en het ontstaan van een verhaal, boek of in dit geval een feuilleton.

giphartOh wat zonde van die kop boven het feuilleton. ‘Opa Kick blijkt ook op Vlieland, Bibi treft hem aan de bar met Silvijn. Niet veel later huilt ze het zwembad vol’. Wat een weggevertje, wat een spoiler. Tijdens mijn cursus journalistiek heb ik ooit geleerd dat het een vak is, koppenmaker. Deze koppenmaker maakt meestal koppen voor nieuws lijkt mij. Ik snap dat het belangrijkste nieuws dan in de kop moet. Maar een feuilleton is geen nieuws maar een verhaal met een spanningsboog. En de boog wordt in één oogopslag teniet gedaan door de verkeerde keuze van de koppenmaker. Ik snap inmiddels dat Giphart ook niet echt blij is met de kop. Het was in ieder geval niet zijn idee. Dus mijn verzoek aan de redactie, geen spoilers meer in de kop van het feuilleton.

Gelukkig stuurde Giphart op woensdag onder embargo aflevering 32, omdat we donderdag de tweede Bastaardgroep-bijeenkomst hadden, zonder spoilerkop. Zo kreeg ik toch de bedoelde spanning van het verhaal mee toen ik het voor het eerst las. Eigenaardig eigenlijk hoe nieuwsgierig een mens kan worden naar het verloop van een verzonnen verhaal. We weten allemaal dat het fictie is maar dat tempert niet de nieuwsgierigheid. Ik kreeg het berichtje met de bijlage van aflevering 32 binnen op mijn telefoon en ik kon niet wachten het te lezen. Helaas, het downloaden via mijn telefoon wilde niet vlotten. De verbinding bleek te zwak. Toen in de pauze op mijn werk maar snel de aflevering gelezen op mijn pc.

Opa Kick is gearriveerd, zo bleek. Bij de eerste Bastaardgroep-bijeenkomst was het al duidelijk dat hij in het eindspel weer tevoorschijn zou komen. Wat de oude platenbaas voor rol zou spelen was toen nog niet duidelijk. En nu hij het verhaal weer binnengelopen is konden we donderdag in de Bastaard te Utrecht eens bedenken welke rol Opa Kick op zich neemt. Het is afwachten wat Giphart met onze aanwijzingen gaat doen. Dus voor ons als meelezers is het ook nog gewoon spannend om te lezen wat onze hersenspinsels met elkaar daadwerkelijk oplevert. Het blijft natuurlijk wel een verhaal dat Giphart schrijft. Hij laat zich misschien inspireren door de ideeën die we als groep aandragen, maar het blijft altijd een Giphartverhaal. Dat maakt het voor de groep meelezers ook erg leuk. Wat gebruikt hij, wat gaat hij doen met onze ideeën?

We hebben nog 8 afleveringen te gaan. Er moet nog heel veel gebeuren, de spanning wordt nog meer opgeschroefd. Valt de vriendengroep uit elkaar na zoveel ellende? Wat gaan ze allemaal nog meemaken? De cliffhanger van aflevering 32, waar Frederique tegen Bibi zegt:”Ik moet je een geheim vertellen”, hoeft niet persé in aflevering 33 al uit de doeken gedaan te worden. We hebben het eerder gezien dat Giphart zijn camera in zo’n geval eerst even op een andere scene richt. De cliffhanger blijft toch wel hangen in het hoofd van de lezer. En ik heb geleerd van Gipharts schrijfstijl dat het voor het opvoeren van de spanning soms beter voelt om even te wachten en niet gelijk de volgende week al antwoord te geven op al de vragen. Maar dat we in het eindspel zijn beland is wel duidelijk. Veel langer kan de spanning niet gerekt worden. Het mooiste is om niet alles weg te geven   maar om in aflevering 40 met een alles verklarende apotheose te komen. Maar is daar wel tijd genoeg voor?

We komen bij het afwerken van de gerechten, de finishing touch, het opmaken van de borden. De geuren uit de keuken van Giphart zijn in ieder geval al veelbelovend. Dat wordt smullen.

 

 

Bij de hemelvaart..

Hemelvaart“Zeg waar gaan wij helemaal heen met die sloep?”

“Geen idee waar jullie heen gaan agent.”

“Hee, niet te slim hé mannetje. Je weet verdomd goed wat wij bedoelen. Waar gaan wij heen in die grote witte sloep?”

“Ach zo, ja ik ben op hemelvaart hé. Zoals elk jaar rond deze tijd.”

“En hebben wij een vaarbewijs voor die grote witte sloep?”

“Een vaarbewijs, hoezo vaarbewijs? Ik doe dit nou zo’n beetje sinds het jaar 33 na mij en nog nooit heeft een agent mij om een vaarbewijs gevraagd.”

“Dus wij hebben sinds het jaar 33 na jou de grote oversteek gemaakt zonder geldig vaarbewijs? Weet u dat mensen zoals u de samenleving enorm belasten met al dat burgerlijk ongehoorzaam gedrag? Ik ben bang dat wij u op de bon moeten slingeren”.

“Bonnen zeggen mij niks agentje, mijn vader heeft genoeg invloed om zo’n bonnetje in het niets te doen laten verdwijnen.”

“Ah en wie is uw vader dan wel meneertje de hemelvaarder?”

“God”

“Ik denk dat wij uw bootje even gaan vastleggen en in beslag nemen. U gaat even met ons mee naar het bureau, uw hemelvaart wordt dit jaar maar eens overgeslagen. Dat lijkt ons het beste voor iedereen.”

 

De keuken van Giphart XVIII

Ronald Giphart, de schrijver van onder andere GiphPhileine zegt sorry, en Ik omhels je met duizend armen, schrijft een feuilleton voor de weekend-editie van De Volkskrant.  Dat doet hij niet alleen. Via social media als de Facebook-pagina Volkskrant Feuilleton vraagt Giphart zijn volgers om tips, ideeën en laat hij af en toe een poll op hen los. Zo krijg je een mooi kijkje in de keuken van een schrijver en het ontstaan van een verhaal, boek of in dit geval een feuilleton.

giphartWe zijn er bijna. Het eind van het feuilleton komt in zicht. Giphart heeft met de krant afgesproken dat na 40 afleveringen een eind komt aan het feuilleton. Nog 9 afleveringen te gaan. Na de kroningspauze heeft Giphart de draad weer opgepakt. Toch raar zo’n weekje geen feuilleton, het is iets om naar uit te kijken, de zaterdageditie van de Volkskrant. Moeten we over 10 weken maar een andere reden zoeken om een Volkskrant te halen, of een misschien een andere krant kopen.

Ik ga het zeker missen dat wekelijkse kijkje in de keuken van Giphart, want ik voel me betrokken bij het verhaal. Misschien omdat ik me meer verdiep in het verhaal dan de gemiddelde lezer. Omdat ik een blog schrijf over het feuilleton, omdat het mij inspireert om zelf ook te schrijven en misschien ook omdat ik er van kan leren. Daarbij helpt het zeker dat Giphart veel deelt op Facebook en Twitter. Je krijgt het idee dat je mee kan denken, wat er gebruikt wordt van je inbreng weet je niet, maar de mogelijkheid om mee te denken is er. Voor mede blogger Theo Stepper werd het wel heel concreet, die kans om mee te denken met het feuilleton, toen hij de uitnodiging kreeg van Ronald Giphart om eens een boom op te zetten over hoe het feuilleton verder zou kunnen lopen. Zijn ervaring is te lezen in zijn blog Wordt Vervolgd.

En nu weer verder met het verhaal. We moesten een weekje wachten om te weten wat er zou gebeuren na de vlucht van Bibi. Ze had gesuggereerd dat haar vriendin Frederique een geheime relatie had met haar man Kick. Dat is wat ze van Silvijn gehoord had, de man met wie ze zelf een geheime liefde deelt, Silvijn kende Kick van een ontmoeting in Barcelona. Dat had Giphart ons eerder al verteld. Hij noemt dat een ‘ankertje’. Mooi zo’n haakje in een eerder stadium van het verhaal waar je later nog eens een gebeurtenis aan kan ophangen. In de zijlijn beschrijft Giphart dat hij vaak nog niet weet of zo’n ‘ankertje’ wel van pas komt, of hij er wat mee kan. Als het achteraf niets toevoegt schrapt hij het haakje gewoon uit het verhaal.

Bibi was het gezelschap dus ontvlucht na haar uitspraak over Kick en Frederique. Ze had helemaal geen zin meer in al die mensen. Ze wilde weg, gewoon weg van alles. En wat moet je dan? Er moet wat gebeuren met dat gegeven. Je kan als schrijver in je verhaal toch niet zomaar iemand zonder jas de sneeuw insturen zonder dat er iets op volgt. Dat zou heel raar zijn. Dus bedacht Giphart dat Pim de man van Frederique recht had op een uitleg. Uitleg over wat Bibi zoal beweerde, dat zijn vrouw vreemd ging met haar man. Hij wilde het niet geloven en wilde weten hoe ze daarbij kwam, bij die onzin.

En dan komt Giphart met zijn ‘ankertje’, Silvijn had niet alleen Kick gezien in Barcelona, maar uit dezelfde hotelkamer kwam ook Frederique. Pim herinnert zich dat zijn vrouw met een vriendin naar Barcelona was geweest, een jaar of vier geleden. Nu gelooft hij Bibi. Zij hebben een speciale band Pim en Bibi. Giphart heeft mooi uitgelegd hoe die band ontstaan is en waarom zij zo erg op elkaar gesteld zijn. En hoe het bijna fout ging, maar dat de twee  zich konden beheersen en zich niet aan elkaar vergrepen. Dat vertrouwen heeft hun vriendschap alleen maar hechter gemaakt zo lijkt het. “We moeten dit niet doen”, zeiden ze tegelijk tijdens een omhelzing. Mooi dat ze het tegelijk zeiden, dan was het voor niemand een pijnlijke teleurstelling of afwijzing. Ze voelde hetzelfde, soulmates, dikke vrienden. Aflevering 31 eindigt met een verwarde Pim die op de fietst springt en waarschijnlijk verhaal gaat halen bij zijn vrouw Frederique. Wat zich daar afspeelt lezen we in aflevering 32, of 33 wellicht.

Ik heb vandaag van mijn tweede les van de cursus ‘Autobiografisch Schrijven’ genoten. Een prettige cursus waar ik nuttige schrijftips krijg. Ondertussen heb ik van Giphart, gewoon door zijn feuilleton te volgen, ook al mooie tips gekregen over stijlfiguren, schrijftechniek, over ‘ankertjes’,  over hoe leuk het is om regelmatig wat weetjes te delen met je lezers, en nog meer van dat moois. Dat komt allemaal van pas in het boek dat ik op het moment aan het voorbereiden ben. Niet alleen het lezen van het feuilleton, het volgen van de Facebookpagina en de ontmoeting met de auteur geeft enorm veel plezier, ook het leren van wat een schrijver doet geeft inspiratie. Misschien komt het door mijn in de jaren zeventig aangenomen ‘Do It Yourself’ adagium van de punkgeneratie waardoor ik als 15-jarig jochie een gitaar ter hand nam en zelf muziek ging maken. En nu na zoveel inspiratie en kijkjes in de keuken van Giphart wil ik het zelf ook wel eens proberen, een boek schrijven.