De keuken van Giphart XVI

Ronald Giphart, de schrijver van onder andere GiphPhileine zegt sorry, en Ik omhels je met duizend armen, schrijft een feuilleton voor de weekend-editie van De Volkskrant.  Dat doet hij niet alleen. Via social media als de Facebook-pagina Volkskrant Feuilleton vraagt Giphart zijn volgers om tips, ideeën en laat hij af en toe een poll op hen los. Zo krijg je een mooi kijkje in de keuken van een schrijver en het ontstaan van een verhaal, boek of in dit geval een feuilleton.

giphartAflevering 29 van het feuilleton is geweldig. Het venijn zit hem in de staart. Giphart laat de lezer achter met een antwoord waar de lezer nu al een week of vier op wacht en met een kei van een cliffhanger. In de laatste zin “Toen ze eindelijk de aandacht had, riep ze:”En weet je zeker dat het niet met Frederique was?”  toont Giphart de spanningsboog nog steeds geweldig goed vast te kunnen houden. Het werd tijd voor een openbaring, wat had Silvijn tegen Bibi gezegd over Kick tijdens hun telefoongesprek? We moesten er een paar weken op wachten. En nu is de sluier een ietsiepietsie opgelicht. Maar natuurlijk is niet alles weg gegeven. Met zo’n slotzin wil je dat het morgen al weer zaterdag was.

Nog zo’n voorbeeld waarom ik aflevering 29 geweldig vind, Giphart krijgt het weer voor elkaar een weetje in zijn verhaal te weven. Kleine Kick is een nieuwsgierig ventje, komt met buitenissige vragen als “Heeft de Koningin een eigen dekbed?” of “Waarom zegt een koe alleen boe?” Dat zijn nou net vragen van een kind waar je niet zoveel mee kan, maar wanneer het kind vraagt:“Pappa, waarom is sneeuw wit?” kan je mooi even een weetje in je verhaal kwijt door iemand, in dit geval Pim, te laten zeggen dat sneeuw helemaal niet wit is maar doorzichtig. En dat het licht aan alle kanten door de sneeuw heen schijnt waardoor het wit lijkt. Prachtig toch, want er zijn hele volksstammen die dat niet weten. En als die volksstammen nu gewoon hun Volksstammenkrant lezen dan weten ze het nu.

Bij Frank Zappa heet het Conceptual Continuity, teruggrijpen naar iets wat al eerder gedaan is. Een idee, een stuk tekst of een muziekschema in het geval van FZ. Ik weet niet hoe Giphart het noemt maar het idee om de kleine Kick levensvragen te stellen had ik in een zelfde vorm gelezen in Gipharts prachtige boek De Wake. Daar was het ook een vriendinnenclubje dat elkaar met een camera vragen stelden over de toekomst. Nu was Kick Jr. dus aan de beurt om wat levensvragen aan te stellen en om in de toekomst te kijken. Wat is liefde?”, zei Kick. “Dat je elkaar kusjes geeft” zei Kick Jr. Of de vraag aan de kleine man hoe hij hoopt dat zijn toekomstige vrouw zal zijn. Waarop Kick Jr. antwoordt: “Dat weet ik nog niet”. Natuurlijk zeggen alle jongetjes van zijn leeftijd; “Net als mamma.” Maar Kick Jr. weet het zo net nog niet, of hij een vrouw wil zoals mamma.

En dan komt de vraag of Kick ook een familiegeheim wil prijsgeven. Die vraag had Pim niet moeten stellen. Wel voor dit verhaal natuurlijk, want anders komen we nergens. Maar in real life is dit heel gevaarlijk, zo lijkt mij. Kinderen, of kleine potjes, zoals we weten hebben grote oren. Ze begrijpen misschien niet alles letterlijk maar kunnen natuurlijk wel luisteren en ongemakkelijke momenten veroorzaken door doodleuk de kleine en grote familiegeheimen op tafel te gooien wanneer het hen gevraagd wordt. Vooral omdat ze de consequentie van hun melding misschien niet kennen.

Van het één komt het ander en voor je het weet heb je een hok vol ruzie door een opmerking van een kind die geen benul heeft wat hij of zij zegt. Dus op de vraag om een familiegeheim op te biechten zegt Kleine Kick: “Ik heb pappa en mamma wel eens zien zoenen.” Het zal niemand verbazen dat pappa en mamma dat wel eens doen, maar met het gevoel voor timing van een stand up comedian voegt de kleine man eraan toe:“Zonder kleren aan.” Een hilarisch moment voor de volwassenen aan tafel uiteraard. Alle volwassenen behalve Bibi dan. Die komt met de tot dusver beste cliffhanger van het feuilleton wanneer ze Kick Jr. vraagt: “En weet je zeker dat het niet met Frederique was?” En ook al is het puur tekst in een zaterdagkrant, na deze zin kan je een speld horen vallen op Gipharts keukenvloer. Alwaar op de kachel de potten en pannen met woordenbrij reeds pruttelen voor aflevering 30.

Deel gerust je mening