De keuken van Giphart XVII

Ronald Giphart, de schrijver van onder andere GiphPhileine zegt sorry, en Ik omhels je met duizend armen, schrijft een feuilleton voor de weekend-editie van De Volkskrant.  Dat doet hij niet alleen. Via social media als de Facebook-pagina Volkskrant Feuilleton vraagt Giphart zijn volgers om tips, ideeën en laat hij af en toe een poll op hen los. Zo krijg je een mooi kijkje in de keuken van een schrijver en het ontstaan van een verhaal, boek of in dit geval een feuilleton.

giphartDaar sta je dan….. voor het rek met de V van Volkskrant en stamppot. Ik kan het toch niet laten om iets over dat koningslied te schrijven, bij deze. Het is tenslotte ook de reden dat Giphart vandaag niets te melden heeft in de Volkskrant. Dus daar sta ik dan. Normaal pak ik een mooi exemplaar van de volkse zaterdagkrant uit het rek, nooit de bovenste uiteraard. Maar deze zaterdag zie ik het nut niet. Er is geen feuilleton. En er ligt een dikke NRC te wachten in de bus. Tenminste, dat dacht ik. De God van het Journaille heeft mij blijkbaar gestraft voor het laten liggen van de Volkskrant, er ligt geen NRC in mijn postbus.

Maar goed, het feuilleton, dat deze week dus niet te lezen is. Giphart vlucht het land uit vanwege iets met een nieuwe koning. En gelijk heeft ie, de lezer achterlatend met een overspelige vrouw die haar man en haar vriendin verdenkt van overspel, die dan zo zonder jas het winterlandschap in fietst. Doelloos, zo lijkt het.  Een hele week om zelf in te vullen wat er ondertussen in het restaurant gaande is. Het gezelschap zal toch merken dat Bibi niet terug komt nadat ze haar zoontje naar buiten heeft geleid om te ravotten in de sneeuw. Je wilt toch weten wat het gezelschap gaat zeggen tegen Kick en vooral tegen Frederique. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat de vriendenclub stil gaat zitten zwijgen met z’n allen, of gaat doen alsof er niks gebeurd is.

Pim, de man van Frederique zal toch van één van beide hoofdrolspelers in dit drama een verklaring willen. Hij zal direct op Frederique aflopen om te horen wat zij te vertellen heeft. Of vraagt hij aan Kick wat hij zoal met zijn vrouw uitspookt? Heeft Pim nu bevestiging van wat hij aldoor al vermoedde en hoeft hij nu dus niets meer te vragen? Of is het nog te vroeg in het verhaal voor deze confrontatie? Gaan we in de volgende aflevering lezen hoe Bibi aan haar informatie komt. Gaan we lezen wat Silvijn precies heeft gezien, en wat hij Bibi verteld heeft? Ik kan me voorstellen dat Giphart het tafereel in het restaurant even laat voor wat het is om daar later binnen te vallen om de schade op te nemen.

Je moet er toch niet aan denken dat je meemaakt dat een uitje zo in het water valt. De consequenties van dit al. Een vriendenclub die al jaren met elkaar omgaat valt onherroepelijk uit elkaar.  In die zin gaat het feuilleton steeds meer lijken op de serie This Life van de BBC. Een prachtige serie over twintigers die allemaal de ambitie hebben advocaat te worden. Ze wonen in één huis waardoor een hechte vriendschap ontstaat. Maar ook in dit verhaal, net als in het feuilleton, is het de liefde, of wat er voor doorgaat, die een einde maakt aan die zogenaamde vriendschappen. In de laatste aflevering is er werkelijk niets meer over van de groep die eens zo hecht was. Vrienden, die het eens voor elkaar opnamen, die er voor elkaar waren tijdens ziektes en andere ongemakken.

En dan geloof ik dat deze affaire nog niet eens het hoogtepunt is van de feuilleton. Er komt nog een overtreffende trap van ‘het hele erge’, zoals de oude boekenrecensent Martin Ros het zou noemen. We gaan binnenkort weer eens breinbruisen met Giphart ergens in Utrecht. Wie weet welke hele erge dingen er nog over de keukentafel heen en weer geschoven worden. Er valt nog genoeg te fileren, te snijden, te schrappen en te hakken en de hulpjes willen de chef er maar al te graag bij assisteren. Ik ben benieuwd in welke keuken we terecht komen dit keer.

 

 

Het zal je lied maar zijn.

Via een tweet kwam ik bij de site, ‘Het officiele Koningslied’. Ik heb het lied nog niet gehoord en gezien het commentaar dat ik er over hoorde heb ik niks gemist. Het moet een krankzinnig lied zijn. Kan niet anders. En inderdaad, na het zien van het commentaar van taalgoeroe Wim Daniëls is het helemaal duidelijk. Dit kán gewoon niet. Dus gelijk de petitie van Sylvia Witteman getekend. Ze heeft gelijk, dit kan echt niet. 

Op de site van het koningslied staan de dromen van dé Nederlanders te lezen. Het is me wat. Een kleine greep uit wat ons geboden wordt:

“Mijn droom is dat mensen zich niet te gouw verontrusten,paniekzaaie, maar dat ze relaxe” (sic)

“Respect voor voetballende dieren, die met wederzijds respect ons belasting betalers onze oude dag verzorgen. PS meer voetbal en respect!!!!”

“Dat in Nederland niemand de dood meer als een volgende stap in zijn of haar leven ziet”

“Dat er meer plek is voor dieren en dat er meer diersoorten komen op arden” (sic) 

“Dat Nederland ten allen tijden achter zijn Koning Willem blijft staan, en dat deze zijn gewicht en aanzien ook in de politiek laat zien”

Zomaar een greep uit de dromen van Nederlanders. En deze mensen mogen waarschijnlijk allemaal gewoon stemmen, ze hebben allemaal stemrecht. Gelukkig maar, maar soms is democratie een belachelijk idee.

 

De keuken van Giphart XVI

Ronald Giphart, de schrijver van onder andere GiphPhileine zegt sorry, en Ik omhels je met duizend armen, schrijft een feuilleton voor de weekend-editie van De Volkskrant.  Dat doet hij niet alleen. Via social media als de Facebook-pagina Volkskrant Feuilleton vraagt Giphart zijn volgers om tips, ideeën en laat hij af en toe een poll op hen los. Zo krijg je een mooi kijkje in de keuken van een schrijver en het ontstaan van een verhaal, boek of in dit geval een feuilleton.

giphartAflevering 29 van het feuilleton is geweldig. Het venijn zit hem in de staart. Giphart laat de lezer achter met een antwoord waar de lezer nu al een week of vier op wacht en met een kei van een cliffhanger. In de laatste zin “Toen ze eindelijk de aandacht had, riep ze:”En weet je zeker dat het niet met Frederique was?”  toont Giphart de spanningsboog nog steeds geweldig goed vast te kunnen houden. Het werd tijd voor een openbaring, wat had Silvijn tegen Bibi gezegd over Kick tijdens hun telefoongesprek? We moesten er een paar weken op wachten. En nu is de sluier een ietsiepietsie opgelicht. Maar natuurlijk is niet alles weg gegeven. Met zo’n slotzin wil je dat het morgen al weer zaterdag was.

Nog zo’n voorbeeld waarom ik aflevering 29 geweldig vind, Giphart krijgt het weer voor elkaar een weetje in zijn verhaal te weven. Kleine Kick is een nieuwsgierig ventje, komt met buitenissige vragen als “Heeft de Koningin een eigen dekbed?” of “Waarom zegt een koe alleen boe?” Dat zijn nou net vragen van een kind waar je niet zoveel mee kan, maar wanneer het kind vraagt:“Pappa, waarom is sneeuw wit?” kan je mooi even een weetje in je verhaal kwijt door iemand, in dit geval Pim, te laten zeggen dat sneeuw helemaal niet wit is maar doorzichtig. En dat het licht aan alle kanten door de sneeuw heen schijnt waardoor het wit lijkt. Prachtig toch, want er zijn hele volksstammen die dat niet weten. En als die volksstammen nu gewoon hun Volksstammenkrant lezen dan weten ze het nu.

Bij Frank Zappa heet het Conceptual Continuity, teruggrijpen naar iets wat al eerder gedaan is. Een idee, een stuk tekst of een muziekschema in het geval van FZ. Ik weet niet hoe Giphart het noemt maar het idee om de kleine Kick levensvragen te stellen had ik in een zelfde vorm gelezen in Gipharts prachtige boek De Wake. Daar was het ook een vriendinnenclubje dat elkaar met een camera vragen stelden over de toekomst. Nu was Kick Jr. dus aan de beurt om wat levensvragen aan te stellen en om in de toekomst te kijken. Wat is liefde?”, zei Kick. “Dat je elkaar kusjes geeft” zei Kick Jr. Of de vraag aan de kleine man hoe hij hoopt dat zijn toekomstige vrouw zal zijn. Waarop Kick Jr. antwoordt: “Dat weet ik nog niet”. Natuurlijk zeggen alle jongetjes van zijn leeftijd; “Net als mamma.” Maar Kick Jr. weet het zo net nog niet, of hij een vrouw wil zoals mamma.

En dan komt de vraag of Kick ook een familiegeheim wil prijsgeven. Die vraag had Pim niet moeten stellen. Wel voor dit verhaal natuurlijk, want anders komen we nergens. Maar in real life is dit heel gevaarlijk, zo lijkt mij. Kinderen, of kleine potjes, zoals we weten hebben grote oren. Ze begrijpen misschien niet alles letterlijk maar kunnen natuurlijk wel luisteren en ongemakkelijke momenten veroorzaken door doodleuk de kleine en grote familiegeheimen op tafel te gooien wanneer het hen gevraagd wordt. Vooral omdat ze de consequentie van hun melding misschien niet kennen.

Van het één komt het ander en voor je het weet heb je een hok vol ruzie door een opmerking van een kind die geen benul heeft wat hij of zij zegt. Dus op de vraag om een familiegeheim op te biechten zegt Kleine Kick: “Ik heb pappa en mamma wel eens zien zoenen.” Het zal niemand verbazen dat pappa en mamma dat wel eens doen, maar met het gevoel voor timing van een stand up comedian voegt de kleine man eraan toe:“Zonder kleren aan.” Een hilarisch moment voor de volwassenen aan tafel uiteraard. Alle volwassenen behalve Bibi dan. Die komt met de tot dusver beste cliffhanger van het feuilleton wanneer ze Kick Jr. vraagt: “En weet je zeker dat het niet met Frederique was?” En ook al is het puur tekst in een zaterdagkrant, na deze zin kan je een speld horen vallen op Gipharts keukenvloer. Alwaar op de kachel de potten en pannen met woordenbrij reeds pruttelen voor aflevering 30.

Fluimende voetballers

rijkaard-vollerIedereen van een bepaalde leeftijd heeft het beeld nog wel op zijn of haar netvlies staan, Frank Rijkaard die een fluim neer laat dalen in het haar van Rudi Völler. Ik moet gelijk weer denken aan de mop die toen de ronde deed, van Rijkaard Shampoo wordt je haar völler. Maar dit terzijde want na een avondje Champions League vraag ik het me weer af; waarom vinden voetballers het prettig om als een puber hun speeksel rond te spugen. Is spugen inherent aan de voetbalsport?

dykstra pruimtabakHet antwoord is nee. Ik heb ook spelers zijn spugen bij rugby en honkbal. Bij honkbal kan je zelfs nog een sliert uitgekauwd pruimtabak langs zien vliegen, vooral bij het Amerikaanse honkbal uiteraard. Heeft het iets te maken met de mentaliteit van de voetballers, rugbyers of honkballers. Geen idee, maar basketballers, volleyballers en handballers zullen toch niet heel anders zijn? Maar die bedrijven hun sport natuurlijk wel binnen. Zouden zaalvoetballers wel gewoon het veld vol spugen? Ik kijk niet genoeg zaalvoetbal om te oordelen.

Ik heb ook zelden buitensporters als hockeyers of tennisspelers zien spugen zoals je dat ziet bij voetballers. Na elke mislukte actie gaat er een fluim uit. Nu heb ik veel tennis gezien als voormalig tennisjournalist maar ik kan me niet heugen dat een speler zijn overtollige speeksel na een gemist punt over het net spuwt in het gras of gravel. Je ziet het overigens ook wel eens bij een gelukte actie van een voetballer. Een tevreden bak spuug daalt neer op het veld nadat de speler gescoord heeft. Waarom toch?

Het zal toch niets met de voetbalsport an sich te maken hebben?  Misschien wel, want YouTube staat ook vol met spugende voetbaldames. Nu ik er over nadenk heb ik een meisje of vrouw nog nooit zien spugen, behalve bij damesvoetbal dan op YouTube. Ik dacht aanvankelijk dat het mannending zou zijn om het overtollige speeksel te moeten lozen. Jongetjes die de kunst van het spugen onder de knie willen krijgen oefenen er lustig op los. Het heeft misschien iets stoers. Maar volwassen voetballers die helden zijn voor hun fans hoeven toch niet meer stoer te doen?

 

Er ligt voor gedragswetenschappers dus nog wel een heel onderzoeksveld open om eens in te duiken. Toen ik in China was zag ik dat het de gewoon was om de straat te spugen na eerst een enorme rochel naar boven te halen. Maar die mensen denken gek genoeg dat de duivel in hun speeksel zit dus die moet eruit. Voetballers zullen dat toch niet denken?  En nu ben ik ineens ook heel erg benieuwd of de Formule 1 coureur zijn brandwerende balaclava vol spuugt wanneer hij een weergaloze inhaalactie ten beste geeft en als eerste onder de zwart/wit geblokte vlag doorrijdt.

 

De keuken van Giphart XV

Ronald Giphart, de schrijver van onder andere GiphPhileine zegt sorry, en Ik omhels je met duizend armen, schrijft een feuilleton voor de weekend-editie van De Volkskrant.  Dat doet hij niet alleen. Via social media als de Facebook-pagina Volkskrant Feuilleton vraagt Giphart zijn volgers om tips, ideeën en laat hij af en toe een poll op hen los. Zo krijg je een mooi kijkje in de keuken van een schrijver en het ontstaan van een verhaal, boek of in dit geval een feuilleton.

giphartHet is gezellig druk op de Facebookpagina van het Volkskrant Feuilleton. Giphart legt uit hoe hij soms worstelt en dan zijn geschreven teksten moet dumpen omdat ze toch niet passen of in zijn ogen niet goed genoeg zijn. Alinea’s blijken te lang of niet leesbaar genoeg. Schrijven is schrappen en op Gipharts keukenvloer liggen de krullen die achterblijven na het nodige schraapwerk.

Er is ook weer een poll, één voor de lange termijn. De vraag is of Bibi en Kick uiteindelijk hun huwelijk gaan redden. De mogelijke antwoorden zijn: Ja, Nee en de derde mogelijkheid is om het open te laten. Ik heb er voor gepleit om dat huwelijk op spectaculaire wijze uit elkaar te laten spatten. Sneu in real life, maar smeuïg in een roman, een tv serie of in dit geval een feuilleton.

Het verhaal mag niet als een nachtkaars uit gaan is mijn idee. Er moet iets gebeuren waar niemand rekening mee houdt. Het onmogelijke moet waarheid kunnen worden in een verhaal als dit. In die trend heb ik dan ook de poll beantwoord. Het kan wat mij betreft niet gek genoeg eindigen. Nou ja, zolang er maar geen ufo’s landen die Bibi en Kick ophalen.

Het was ook leuk om te lezen dat de bijdrage van Theo Stepper om het eetcafé van De Vijf ‘Over den Tong’ te noemen gehonoreerd werd. De man is zo betrokken bij het feuilleton, hij leest volgens mij wekelijks elke aflevering nog eens terug om connecties met de laatste aflevering te vinden. Het levert mooie bespiegelingen op in zijn blog en leuke bijdragen op de Facebookpagina

Op Facebook staat inmiddels weer een uitnodiging voor een tweede breinbruissessie. De eerste was al heel aangenaam waar plots, ideeën en verhaallijnen heen en weer over tafel vlogen in De Bastaard in Utrecht. Dus daar wil ik weer bij zijn, het sleurt je het verhaal in wanneer je mag meedenken en de ideeën van meelezers ook gewoon in het feuilleton ziet terugkeren.

In de keuken van Giphart leer je niet alleen wat over wat schrijvers zoal uitspoken en hoe ze tot hun verhaal komen. Bij Giphart krijg je elke week een weetje voorgeschoteld. Gewoon aardig om te weten. Ronald is waarschijnlijk net zo verzot op weetjes als ik, nutteloze wetenschap waar je niks mee kan maar oh zo fijn om te weten. Trivia is leuk, tenminste dat vind ik. Daarom ook fijn om elke week getrakteerd te worden op een weetje van Giphart.

In aflevering 28 kregen we bijvoorbeeld een uitleg over wat liefde doet in het brein. ‘Verschillende delen van het brein houden zich bezig met verschillende facetten van de liefde volgens wetenschappers’, zo schrijft Giphart. Je wordt er geen Dick Swaab van maar als je het nog niet wist weet je het nu dankzij Ronald Giphart, die met wat geroer in zijn pannen met woordenbrij elke week weer een schitterend gerecht uit zijn keuken serveert.

 

Een weergaloos mooi lied

Nadat ik bij Eels ben geweest in Paradiso draai ik de hersenspinsels van E steeds vaker. Ze blijken heel vaak overeen te komen met die kronkels in mijn hoofd. Zo ook het nummer ‘She’ ook wel genoemd ‘Her’ van het album met B-kanten, sountracks, rariteiten en ander materiaal dat hij als Useless betitelde.

Even klikken op de link… en genieten maar.

Eels – She

 

Eels Useless Trnklets

De keuken van Giphart XIV

Ronald Giphart, de schrijver van onder andere GiphPhileine zegt sorry, en Ik omhels je met duizend armen, schrijft een feuilleton voor de weekend-editie van De Volkskrant.  Dat doet hij niet alleen. Via social media als de Facebook-pagina Volkskrant Feuilleton vraagt Giphart zijn volgers om tips, ideeën en laat hij af en toe een poll op hen los. Zo krijg je een mooi kijkje in de keuken van een schrijver en het ontstaan van een verhaal, boek of in dit geval een feuilleton.

giphartGiphart stelt het geduld van de lezers wederom op de proef. Ook in de laatste aflevering, deel 27, van het feuilleton krijgt de lezer slechts een kleine blik in de confrontatie tussen Bibi en Silvijn. De schrijver wil nog wel prijsgeven dat Bibi aan het nasidderen is van het telefoongesprek dat ze had met haar minnaar. Bibi stond op het punt haar frustraties uit te schreeuwen maar werd geremd door de komst van de mannen.

Dan ga je als lezer toch invullen wat Bibi te horen heeft gekregen van Silvijn. Wat is zo heftig dat haar nog doet nasidderen? Toch maar even opgezocht wat Giphart allemaal bedoeld kan hebben met ‘nasidderen’. Zo lees ik dat ‘sidderen’ over het algemeen voortkomt uit angst. Maar ik kan me niet voorstellen dat Bibi erg angstig is. Sidderen is sterker dan beven en wijst op een innerlijke aandoening, zo lees ik. Als het geen angst is moet het een andere innerlijke aandoening zijn; walging, boosheid, verdriet?

Wat kan Bibi gehoord hebben van Silvijn dat haar zo doet reageren. Het zou mij niet verbazen dat Silvijn Bibi haarfijn heeft uitgelegd dat haar man, Kick, een verhouding had met zijn vrouw, Nathalie. Zou Kick iets te maken hebben met het fatale auto-ongeluk? Zou Silvijn gedacht hebben,” Pak jij mijn vrouw, dan pak ik jouw vrouw”? Is dat zijn wraak? Zijn er na een mogelijke onthulling van het geheim puzzelstukken op hun plaats gevallen voor Bibi, doet dat haar sidderen van woede? Of is ze zo in de war omdat ze beseft dat ze zelf geen haar beter is?

Het uitstellen van Giphart om de lezers de verlossende informatie te geven maakt het wel veel spannender en laat ruimte om zelf verhaallijnen in te vullen. Je leeft meer mee met het verhaal. Stel dat Giphart twee afleveringen geleden de informatie al had gegeven, dan had de lezer geweten wat er tussen Bibi en Silvijn speelt, en dan? Nee, hoe vervelend het ook kan zijn, maar het het verhaal wordt mooier wanneer de spanning tot het uiterste wordt opgebouwd. Vooral omdat we nog een flink aantal afleveringen voor de boeg hebben.

Ondertussen wordt er vrolijk geproost op de liefde, en beschrijft Giphart in deze aflevering hoe het allemaal zo vreselijk fout kan gaan met diezelfde liefde. Van monsterlijke liefdescreaties bij de oude Grieken tot aan het uit elkaar gespatte huwelijk na een kinderfeestje. Ook de liefde tussen Kick en Bibi lijkt redelijk bekoeld na achttien jaar samenzijn. Of het door het gesprek met Silvijn komt moeten we nog ontdekken maar Bibi voelt inmiddels een jaloerse pijn wanneer ze ziet hoe Kick het glas heft en vrolijk meeproost met het gezelschap. Kick heeft blijkbaar ook niet in de gaten wat Giphart in zijn keuken nog aan het klaarstomen is voor hem.