Recensie van de Week

Graham Coxon – A + E

De mede-oprichter van de britpopband Blur, Graham Coxon, heeft inmiddels zijn achtste solo album afgeleverd. Het voorlaatste album The Spinning Top uit 2009 leek haast een poging om het singer-songwriter-genre te verkennen en staat dan ook mijlen ver af van Coxons laatste album A+E. Geen folky fingerpicking maar stevige gitaarpop dat soms klinkt als Blur of Ween en soms hoor je zelfs de postpunkliedjes van oude rotten als The Buzzcocks.

Bij elke song die voorbijkomt krijg je het gevoel dat je het al eens gehoord hebt. Gewoon omdat dit soort liedjes in je hoofd blijven hangen. Ze zijn luchtig, licht en liggen goed in het gehoor. Maar er gebeurd genoeg met de muziek om niet saai te worden. De mooie gitaarrifjes denderen lekker door het liedje heen en de herontdekking van frivole synthesizergeluiden geven de liedjes stuk voor stuk een fris en energiek geluid.

Bij het nummer Meet and Drink and Pollinate klinkt het alsof Coxon voor het schrijven een paar Ween albums heeft gehoord, ter inspiratie. Maar hij heeft weer genoeg eigen aardigheden gevonden om het nummer een eigen gevoel mee te geven. In het nummer Seven Naked Valleys krijg de basgitaar een mooie hoofdrol, geholpen door een sax mag zo’n basloopje van mij de hele avond duren. Het gitaargeluid van Coxon is prachtig op dit album en snijdt helder als glas door een nummer als Running for Your Life heen.

Bah Singer is een prachtig nummer dat zo maar van een John Lennon album geplukt zou kunnen zijn. Een uitschieter, in positieve zin, op het album is Knife in the Cast gewoon omdat het nummer anders is dan de rest. Even naar een andere sfeer dan de postpunkliedjes en gitaarpop. Het doet het album goed om dit buitenbeentje er tussen te zetten.  A+E wordt afgesloten met de potentiële meezinger Ooh Yeh Yeh, een rustig grunge-popliedje met een lekkere smerige gitaarsolo.

A+E zou zomaar eens Coxons beste album kunnen zijn. Inmiddels de veertig jaar gepasseerd heeft hij blijkbaar zijn nieuwe energie gevonden. Vooral als je A+E afzet tegen zijn vorige album. Het album vormt een mooi uitgebalanceerd geheel en heeft vooral een goed geluid mede dankzij de keuze van de instrumenten. Het album is voor de verzamelaar ook uitgebracht op vinyl. Van de CD versie is ook een special edition met DVD uitgegeven waarop onder andere interviews en live stukken te zien zijn. Al met al een album dat, in welke vorm dan ook, een mooie plek verdient in de platenkast.

De video van Graham Coxon met What’ll It Take