Dagboek van een werkzoekende #28

UWV, Uitkering Wanneer je een tijdje ongewild ‘cliënt’ bent van het UWV en je vindt een envelop met het UWV-logo in je bus dan weet je dat er iets mis is. Zo heb ik gemerkt. In de vorige brief, zie Dagboek van een werkzoekende #25, beschuldigde het UWV mij van fraude en moest ik een boete van ruim €12.000,– betalen. Na een telefoongesprek mocht ik de brief als niet verstuurd beschouwen. Ze hebben werkelijk geen idee wat zo’n beschuldiging in een brief met de lezer doet. En afgelopen zaterdag vond ik weer een brief van het UWV in de bus. 

Je moet de brief toch openmaken om te lezen welk onheil er nu weer boven het hoofd hangt. Nee, ze sturen uiteraard geen brief met een compliment over de manier waarop je ondanks alle afwijzingen toch gewoon positief sollicitatiebrieven blijft schrijven. Het worden overigens steeds vaker bedelbrieven, ‘heeft u alstublieft, alstublieft, alstublieft een baantje voor mij?’ Tenminste zo voelt het. Hoe origineel kan je nog zijn, na bijna drie jaar sollicitatiebrieven schrijven? Het wordt steeds moeilijker om op ‘zenden’ te drukken wanneer je weer een brief met de digitale postbode meegeeft als je bijna kunt voorspellen dat je weer niet voor een gesprek wordt uitgenodigd. Gewoon onverstoord doorgaan, dus.

De kop van de UWV brief is: ‘Beslissing: herziening en betalingsregeling’. Herziening? Betalingsregeling? Ik heb met niemand van het UWV contact gehad over een herziening, laat staan een betalingsregeling. Bij uitleg blijkt het over gewerkte uren te gaan. Ik heb de gewerkte uren wel doorgegeven maar ze waren nog niet in het systeem verwerkt. Boven de tweede alinea staat een tussenkop:

‘U heeft te veel ontvangen’

Nou dat is een verrassing, ik vind het wel meevallen zoveel ontvang ik niet met mijn uitkering. Nu blijkt uit de brief dat ik €625,40 teveel heb ontvangen. De 16 uur die ik wekelijks werk bij Huuralarm heb ik uiteraard doorgegeven maar die uren hebben ze bij het UWV niet verwerkt. Het gaat om de periode 28 september tot en met 25 oktober, let wel, van het jaar 2015. Lees: Tweeduizendvijftien. Het UWV heeft een jaar na dato uitgevonden dat ik teveel betaald heb gekregen.

Je zou kunnen zeggen;” had je dat zelf niet kunnen zien?” Natuurlijk had ik dat zelf kunnen zien. Maar ik ben niet het type boekhouder dat elke keer wanneer er een transactie heeft plaatsgevonden ik mijn debet en credit ga narekenen. Ik vraag me af hoeveel mensen dat wel doen. Maar goed, strikt genomen had ik het kunnen weten.

Aan de andere kant had het UWV mij ook kunnen bellen. Ze hadden vorig jaar bijvoorbeeld kunnen zeggen:” Joh Etienne, heel vervelende allemaal maar nadat jij je gewerkte uren hebt ingevuld hebben wij daar helemaal niets mee gedaan. We hebben blindelings, zonder het nog eens te checken, te veel geld overgemaakt naar je rekening. Kunnen we iets bedenken om dat te veel betaalde bedrag weer recht te trekken?”

Verderop in de brief staat nog een ander bedrag. In de week van 4 april 2016 tot 10 april 2016 heeft het UWV €39,55 te weinig overgemaakt naar mijn rekening. Ja, dat kan dus ook. Daar heb ik overigens ook niets van gemerkt. Zoals gezegd, omdat ik niet elke transactie op mijn bankrekening controleer. Dus het te weinig betaalde bedrag wordt verrekend met het teveel ontvangen bedrag. En zonder enig overleg of iets van dien aard meldt het UWV dat ze vanaf augustus 2015 €73,23 inhouden op mijn uitkering.

Zodra het bedrag volledig is verrekend krijg ik weer een brief, zo zegt de schrijver van het UWV. Nou, dat is toch verdomd aardig. Dat ze die moeite dan gewoon nemen om mij een brief te sturen waarin staat dat ik mijn betaling voldaan heb.

Misschien moet Hans Böhm in de UWV radioreclame voor alle duidelijkheid eens zeggen. “Wanneer wij een domme blunder begaan, waar u als ontvanger van een uitkering helemaal niets aan kunt doen, zullen wij in geen geval contact met u opnemen om ons te verontschuldigen. We gaan ook geen betalingsregeling voorstellen die bij u past want wij van het UWV zien geen enkele reden om onze kostbare tijd te verdoen aan iets als algemeen geaccepteerde sociale omgangsvormen.” Dat is pas werken aan perspectief.

Dagboek van een werkzoekende #27

solliciterenDe dagen worden korter, het licht moet ‘s avonds om 9 uur weer ontstoken worden. De zomer loopt op zijn eind. Dat betekent voor mij dat ook het ijsseizoen 2016 er weer bijna op zit want het werk in IJssalon Fanielje loopt hooguit tot begin oktober door. Mijn aanvullende UWV uitkering is ook eindig dus ben ik uiteraard gewoon blijven solliciteren. Op zoek naar die baan waar ik blij van word, waar ik mijn creativiteit in kwijt kan en waar ik hopelijk ook veel kan leren.

Het solliciteren is dus nooit gestopt. Er gaan open sollicitaties naar platenwinkels, open sollicitaties naar boekwinkels en ik solliciteer op functies die misschien niet die droombaan zijn of misschien niet zo goed bij mij passen. Maar soms komt er een vacature voorbij waarvan ik denk dat dat mijn baan is. Zo’n vacature kreeg ik laatst via mijn netwerk. Tip 1 voor werkzoekenden: zorg altijd voor een goed netwerk. Misschien zou ik deze vacature gemist hebben ondanks mijn zoektochten op LinkedIn, Twitter, Facebook, de vacaturebank van het UWV en de talrijke banenwebsites die dagelijks mijn postbus vullen met vacatures. Gelukkig zijn er mensen in mijn netwerk die aan mij denken. Dat is fijn.

Ik heb voor deze vacature ook extra mijn best gedaan. Mijn cv nog eens nagelopen, en nog eens…. Mijn motivatiebrief geschreven, herlezen, nog eens herlezen. Een motivatiebrief met taalfouten voor een baan die ik wil. Daar ben ik tijdens mijn zoektocht naar een baan nog wel eens wakker van geschrokken. Ik heb ‘s nachts nog wel eens de pc aangezet als ik niet zeker was over motivatiebrieven die ik geschreven had, dus herlezen, en weer mijn bed in.

Maar goed, stel dat ik uitgenodigd wordt en stel dat ik in aanmerking kom voor de baan die ik heel graag wil. Ja, dan houdt het werken in IJssalon Fanielje op. Het werk wat ik met heel veel plezier doe. Ik heb het er zo enorm naar mijn zin dat dat best lastig is. Maar ik wil ook gewoon buiten het ijsseizoen een inkomen hebben waar ik van rond kan komen. De vacature waar ik op heb gesolliciteerd is voor 20 uur in de week. Dat zou geweldig passen bij de 16 uur die ik werk bij Huuralarm. Dan heb ik gewoon een 36-urige werkweek. Zou dat niet fantastisch zijn?

De cv en de motivatiebrief zijn de deur uit dus wie weet, wie weet. Ik weet zeker dat de aanhouder wint. Of is dat alleen als je staande gehouden wordt wanneer het achterlicht van je auto defect is?

 

Dagboek van een werkzoekende #26

belastingHet is al weer een tijdje geleden dat ik in mijn dagboek van een werkzoekende schreef. En je zou het bijna vergeten nu ik een flink aantal dagen in de week werk, maar ik ben nog steeds werkzoekende. Ik werk met heel veel plezier twee dagen als webredacteur bij Huuralarm. En daarnaast ben ik (ijs en weder dienende) te vinden in de keuken van ijssalon ‘Fanielje’ in Leidschendam. Ik kom dus nog steeds uren werk te kort om mijn uitkering vaarwel te zeggen. Dus op zoek meer uren werk.

Ik richt mijn pijlen op de platenwinkels in de regio Zuid en Noord Holland en Utrecht. Ik stuur open sollicitaties en zie wel hoe daar op gereageerd wordt. Ik ambieer eigenlijk al een baan in een platenwinkel sinds de lagere school. Ik ging dan ook naar de L.E.A.O. in Leiden want daar werd je opgeleid voor zulk werk, zo zeiden ze. Wie weet. De platenwinkels schieten als paddenstoelen uit de grond, wellicht is er een plek voor mij.

Toen ik laatst met mijn vriendin door Lisse liep zagen we dat er wat winkelpanden leeg stonden. Dus ik vroeg zo maar:” zou men in Lisse behoefte hebben aan een platenwinkel?” Het dromen gaat dan beginnen. Een eigen platenwinkel, met vinyl, cd’s, dvd’s, boeken, films en vooruit muziekinstrumenten en alles wat je nodig hebt om muziek te luisteren of muziek te maken. Eigenlijk wil ik dus een muziekwinkel. Met gewoon alles op het gebied van muziek. Maar hoe ga ik dit aanpakken? Zou daar behoefte aan zijn.

Terwijl ik dit soort plannen maak krijg ik bericht van de belastingdienst. Waar ik in het verleden, toen ik nog gewoon een baan had van veertig uur, kreeg ik elk jaar € 2.500 retour van de dienst. En omdat ik afgelopen jaar een vol jaar een uitkering ‘genoot’, toch niet een heel groot salaris, moet ik nog eens € 588,– belasting betalen. Dan schrik je toch. Ik heb een uitkering en wat loon van twee werkgevers, daar kom ik net mee rond. En dan, want leuker kunnen ze het niet maken, moet ik ook nog eens € 588,– ophoesten. Ik snap best dat het belasting is die ik blijkbaar niet betaald heb. Het zal best kloppen maar mijn inkomen is niet zo heel veel hoger dan zo’n € 1.500,– schat ik zo. Ja, de staatskas gaat mijn € 588,– erg missen als ik die niet betaal.

Enniewee, ik ben altijd een voorstander geweest van belasting betalen dus nu ook maar terwijl ik luister naar berichten over de grote graaiers, die op advies van onze staatsbankier Zalm, belasting-ontwijkende maatregelen nemen en hun belastingvrije vermogens dumpen in Panama. Niemand heeft ooit gevraagd om een regering die streeft naar wat meer rechtvaardigheid, blijkbaar. Het land krijgt de leiders dat het verdient.

Terwijl de eerste maand van het ijsbereiden er op zit en ik mijn verdiende loon krijg blijkt dat ik ruim € 200,– minder betaald krijg voor meer uren werk, vergeleken met april 2015. Omdat ik nu twee banen heb, vorig jaar april alleen nog als ijsbereider, geldt de loonheffing maar voor één baan. Met als gevolg dat ik voor hetzelfde werk en meer uren dan vorig jaar zomaar € 200,– minder verdien. Niet dat ik heel veel verdien uiteraard. Er zijn mensen die alleen al met koffie drinken op kantoor meer verdienen. Nee, het is uiteraard terecht dat ik die € 200,– per maand inlever want ik krijg tenslotte ook al zo’n ‘enorme’ uitkering.

Het is dus noodzaak om weer één baan te zoeken, gewoon een baan voor veertig uur. Op deze manier sta ik om kwart over zes naast mijn bed om belasting te betalen. Of ik moet gewoon lef hebben en mij in een avontuur storten waar ik de uitkomst niet van weet. Iets beginnen waarvoor ik ooit naar die L.E.A.O. ben gegaan.  Voor het exploiteren van een muziekwinkel met lp’s, singles, cd’s, dvd’s, boeken, tijdschriften, gitaren, snaren, versterkers, drumvellen, platenspelers. Nou ja zo’n beetje alles zolang er muziek in zit.

David Bowie 1947 – 2016

BowieHet is 1974, ik ben tien jaar oud, als ik voor het eerst het album Hunky Dory te horen krijg. In die tijd leer ik volwassen muziek kennen via G. Ik luister voor het eerst naar David Bowie, The Velvet Underground, Roxy Music en Steve Harley. De laatste drie zijn na een muzikaal hoogtepunt uitgespeeld, David Bowie blijft. Ik ontdek na Hunky Dory Ziggy Stardust en The Thin White Duke. Het is allemaal bijzonder, die vernieuwing, de constante kwaliteit. Dat zoeken naar een nieuwe manier om je creativiteit kwijt te kunnen. Er zijn maar weinig muzikanten die zichzelf telkens vernieuwen, zichzelf keer op keer uitvinden en daarbij garant staan voor kwaliteit, energie en het plezier van het muziek maken. 

Er is slechts één periode die ik heb overgeslagen, daar was ik David Bowie even kwijt. De vreselijke duetten met Tina Turner, Mick Jagger en Freddy Mercury. Na al die creativiteit en dan ineens een partijtje popdrek uitbrengen. Ik kan er niet naar luisteren. Het zal wel iets met geld te maken hebben. Er moet tenslotte ook brood op de plank. Gelukkig kwam hij weer verfrissend terug met Tin Machine. Mijn muziekheld was weer in ere hersteld. Ik kon weer luisteren naar nieuw werk waar ik blij van werd. Hij klonk zelfs weer Engels.

Onder invloed van de nieuwe muziek kwamen er albums met drum & bass ritmes, weer heel verfrissend. En toen het album Heathen verscheen was dat weer zo’n verrassing. Zo’n plaat of schijfje dat maandenlang op of in de speler ligt. Een plaat die je keer op keer kan luisteren. En dan is er tien jaar na Reality het bijzondere album The Next Day. Ik was wel heel teleurgesteld over de hoes. Maar nu ik in december bij David Bowie Is in Groningen ben geweest weet ik wat er met de hoes bedoeld wordt. De hoes past nu ineens wel bij het album. Het klopt.

En dan is het 8 januari 2016, zijn verjaardag wordt over de hele social media wereld gevierd. De plannen om het op die datum uitgebrachte album Black Star te gaan kopen worden gesmeed. En dan hoor ik op 11 januari dat David Bowie op 10 januari is overleden. Alles volgens plan zo lijkt het. De antwoorden liggen blijkbaar besloten in de tekst van Black Star. Er is geen tijd te verliezen, deze plaat maar zo snel mogelijk in huis halen. Om te vieren dat ik zoveel plezier heb beleefd met het luisteren naar David Bowie.

In het Groninger museum stond ik met kippenvel op mijn lijf te genieten van Rock & Roll Suicide op het grote scherm, dat was een bijzonder moment. Op zijn verjaardag post ik het lied op Facebook en het raakt me weer. Vandaag, na het nieuws over zijn overlijden, draai ik het lied nog eens en aangedaan in stilte bedank ik David Bowie voor zijn muziek.