Ultra kort verhaal – Bijna thuis

Schrijven Magazine daagt schrijvers uit een verhaal te schrijven van 99 woorden.

Bijna thuis.  

Vol verwachting denkt Jaap, in het Canadese Sydney, op de valreep van de SS Towa aan thuis. Sinds zijn ‘maiden voyage’ heeft hij zijn broertjes en zusjes niet meer gezien. Eerst naar het Schotse Oban en dan naar huis.

Waarom hij als 17-jarige heeft aangemonsterd bij de Maatschappij Vrachtvaart in Rotterdam weet hij niet; avontuur, geld of een vlucht voor wat dan ook? Zijn eerste reis bevalt uitstekend. Wereldzeeën liggen aan zijn voeten.

Met een zwaai werpt hij de plunjebaal in zijn kooi, op hetzelfde moment zet de Duitse U96 koers naar de Atlantische Oceaan.

 

pǝ oɯƃǝʞǝǝɹpǝ ʍǝɹǝlp

Het is toch een beetje de omgekeerde wereld met die belasting. Afgelopen drie jaar heb ik vanwege een reorganisatie een WW-uitkering ontvangen en dat is echt geen vetpot. De uitkering is inmiddels stopgezet, de 33 maanden zitten erop. Gelukkig heb ik in mijn kring twee werkgevers die mij een baan gunnen. Bij de één werk ik 16 uur en bij de ander 12 uur in de week, al met al goed voor een inkomen van iets minder dan €1.500,– Mij hoor je niet klagen, ik ben blij dat ik werk heb. Maar als dan de belastingdienst met de mededeling komt dat ik €778,– moet betalen is dat best schrikken. Let wel, ik wil graag belasting betalen maar dan wel naar vermogen. 

Toen ik nog 40 uur in de week werkte met een redelijk goed salaris kreeg ik steevast €2,500 retour van de belastingdienst. Het zal rekenkundig allemaal best in orde zijn maar gevoelsmatig klopt het niet. Eerst verdiende ik meer dan nu en kreeg ik €2.500 terug van de belasting. Nu verdien ik veel minder en moet ik €778,– betalen. Het is toch een beetje de omgekeerde wereld in mijn hoofd. Mensen met een groot inkomen krijgen veel belastinggeld terug, en mensen met een laag inkomen moeten veel betalen. Nogmaals het zal best kloppen maar ik krijg toch het idee dat ik hier enorm in de maling genomen wordt.

pǝ oɯƃǝʞǝǝɹpǝ ʍǝɹǝlp

Misschien moet er een herdefinitie komen van het woord ‘homogeweld’. Waar eerst nog het idee bestond dat ‘homogeweld’ betekende dat homoseksuele mannen en vrouwen slachtoffer waren van geweld blijkt nu, volgens advocaat Roethof, dat twee homoseksuelen een groep van zes jongeren en een betonschaar hebben aangevallen.

Een van de zes verdachten heeft aangifte gedaan omdat hij mishandeld zou zijn door het paar. Uit angst, en wellicht ter zelfverdediging, zou één van de zes belaagden zijn betonschaar hebben gebruikt om de aanvallende homoseksuelen van zich af te slaan. Al beweert advocaat Roethof dat niemand een betonschaar bij zich droeg. Waarom zou je ‘s nachts ook met een betonschaar over straat lopen? 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dagboek van een werkzoekende #30

Er is weer werk aan de winkel en het wordt tijd het dagboek van een werkzoekende maar eens dicht te klappen en in de virtuele kast te leggen. Het mag duidelijk zijn, er valt weinig meer te posten. Van de bruisende ideeën die ik had toen ik drie jaar geleden werkloos werd is niets gekomen. Ik zou vast snel een baan vinden, iets voor mezelf gaan beginnen desnoods met hulp van het UWV. Wie mijn dagboekblog gevolgd heeft weet dat het UWV andere dingen aan het hoofd heeft dan mensen te begeleiden naar werk. De kernactiviteiten van het UWV liggen blijkbaar elders dan ik in al mijn naïviteit bedacht had. Na een paar maanden van begeleiding over hoe je een brief moet schrijven of een sollicitatiegesprek moet voeren is het gedaan met de hulp. Bij de vraag hoe ik een eigen bedrijf moest starten kreeg ik, voordat ik mijn zin had afgemaakt, te horen dat ik 26% van mijn uitkering moest inleveren. Dus dan maar andere plannen maken.

De grootste les die ik geleerd heb in mijn zoektocht naar werk is dat het geweldig is als je een grote groep mensen, vrienden en kennissen, om je heen hebt die meeleven, meedenken en je graag aan het werk helpen. Ik ben enorm dankbaar voor dat mooie inzicht. Je hebt je hele leven vrienden en kennissen en als het dan even tegen zit staan ze allemaal klaar om te helpen. Dat is bijzonder om mee te maken en dat zal ik zeker niet vergeten. Door twee van die vrienden ben ik inmiddels weer aan het werk. Ze wilden mij een kans geven. Bij een vriend mocht ik het ijsbereiden leren in zijn ijssalon. Daar ga ik, inmiddels met een praktijkdiploma op zak, voor het derde seizoen weer met veel plezier heerlijk vers ijs maken. Kees was eerst een ex-collega, we hebben samen gewerkt in Alphen aan den Rijn, we hebben samen in een band gespeeld, we klaverjassen en we zijn in het aanstaande ijsseizoen weer collega’s in IJssalon Fanielje. Zo kan het dus lopen, vier jaar geleden had ik het nooit bedacht maar inmiddels ben ik dus met veel plezier een heuse ijsbereider.

Vanaf januari 2017 heb ik een vaste aanstelling als webredacteur, social-mediamedewerker en administratieve hulp bij Huuralarm.nl. Johan, één van de eigenaren van Huuralarm, leerde ik kennen via Kees en ik zat met Johan in hetzelfde bandje. Hij gunde mij een baan. Ik mocht het gaan proberen en inmiddels werk ik twee dagen in de week met veel plezier bij Huuralarm. Het verhuren van beveiligingssystemen is een wereld waar ik vier jaar geleden geen beeld bij had. Nu leer ik met veel plezier hoe het werkt. Het is heerlijk om nieuwe dingen te leren. Daarom ga ik elke maandag en donderdag met veel plezier naar Den Haag.

Ik heb drie jaar gezocht naar werk. Ik ben in die drie jaar nooit uitgenodigd voor een eerste gesprek. Ik mocht na veel gepraat en geschrijf vrijwilligerswerk doen bij de bibliotheek omdat ik dat een mooie ingang vond naar betaald werk. Inmiddels ben ik bijna drie jaar vrijwilliger bij de bieb. Ik heb op vier vacatures bij de bibliotheek gesolliciteerd maar zelfs bij deze club ben ik nimmer uitgenodigd voor een eerste gesprek. Dan ga je echt twijfelen aan jezelf.  Om wat voor reden lijkt de gunfactor nihil wanneer mensen mijn sollicitatiebrief ontvangen. Gelukkig laat ik mijn brieven lezen om stomme fouten te voorkomen en altijd was het een prima sollicitatiebrief en een mooie cv. Zelfs bij het UWV had mijn begeleidster niets dan lof voor mijn presentatie in mijn brieven, mijn cv en mijn LinkedIn profiel. Er werken overigens ook hele fijne mensen bij het UWV, leerde ik toen ik aan de slag moest met mijn begeleidster. Het zijn niet allemaal harteloze bureaucraten, blijkbaar.

Al met al ben ik een hoop mensen dankbaar voor de steun tijdens mijn zoektocht naar werk. Omdat ik nog nooit werkloos was geweest was het soms niet makkelijk om afhankelijk te zijn van iemand die aan de andere kant van de telefoon, of via een e-mailtje in één zin, mijn hoop op werk de grond in boorde. Ik heb een hoop geleerd, het leven als werkzoekende levert dus ook wat op. Het heeft in mijn geval heel veel opgeleverd.

 

Dagboek van een werkzoekende #29

eigenbedrijfEen nieuw record. Afgelopen maandag kreeg ik om 12:35 uur de bevestiging dat mijn sollicitatie op de functie Redacteur Social Media was ontvangen. Normaal gaat er wat tijd overheen voordat een recruiter of werkgever heeft gewikt en gewogen of de sollicitant geschikt is. Maar wat is normaal? Om 12:51 uur kreeg ik het bericht: Onlangs heeft u gesolliciteerd naar de functie van Redacteur Social Media. Na een eerste selectie …. et cetera enfin afgewezen. Hoezo onlangs? U bedoelt: “nog geen 20 minuten geleden heeft u gesolliciteerd en binnen 20 minuten hebben wij in al onze wijsheid besloten dat u niet geschikt bent”. Helaas. Soms krijg ik het vermoeden dat een blik op mijn geboortedatum al een reden is om mijn sollicitatie ter zijde te schuiven. Maar dat is natuurlijk mijn idee, misschien is goed afgewogen of ik ervaring en kennis genoeg heb voor de functie.  En soms denk ik: “misschien hebben ze gelijk en ben ik niet gekwalificeerd voor zulke banen”. 

Vorige week vertelde ik mijn vriendin dat ik mij regelmatig schaam voor het feit dat ik geen volledige baan heb. Dat, wanneer ik alles over mocht doen, ik het heel anders zou doen. Niet gaan werken op mijn vijftiende om in de praktijk en met behulp van avondopleidingen een vak te leren. Maar te blijven leren om de kans op een baan te vergroten omdat ik dan gewoon een goeie opleiding heb. Ook al heb ik vanaf mijn vijftiende tot mijn vijftigste levensjaar altijd werk gehad met een redelijk salaris. Nu betaal ik de rekening dat opleidingen en cursussen die ik in de avonduren deed niet gewaardeerd worden als een H.B.O. opleiding. En eigenlijk is dat wel een logische gedachte.

Ik schaam mij soms omdat ik blijkbaar niet het lef of het vertrouwen heb om als ZZP’er aan de slag te gaan. Er zijn zoveel mensen (succesvol of niet) die ZZP’er zijn geworden omdat ze geen werkgever meer konden vinden. Sommige zeggen: “dat had ik jaren eerder moeten doen” en anderen zijn ondanks hun harde werk zo arm dat ze hulp nodig hebben om financieel de eindjes elkaar te knopen. En dat is dan gelijk mijn grootste angst. Geen geld om mijn hypotheek te kunnen betalen, mijn huis moeten verkopen en weer bij ma op zolder wonen. Gewoon een gebrek aan zelfvertrouwen.

Maar ik word, zolang ik geen werkgever kan vinden voor een volle werkweek, gedwongen om de stap te zetten. Dus verdiep ik mij in de informatie die de Kamer van Koophandel verstrekt, bezoek ik webinars bij ZZP hulpverleners, schreef ik mij in bij LinkedIn groepen voor ZZP-informatie en volg ik twitterberichten over alles en nog wat over werken als ZZP’er. Ik lees en lees en lees alles wat ik kan vinden. Eerder bezocht ik de informatiemiddagen en -avonden van het FNV en het UWV, over het starten van een eigen bedrijf. En in mijn netwerk zitten veel mensen die hun kennis met mij willen delen.

Maar voordat ik geld kan verdienen met het schrijven van levensverhalen, onderhouden van websites en het verkopen van grammofoonplaten en boeken moet ik ook op zoek naar een webinar, informatieavond of de gratis cursus: ‘Hoe leef ik zonder inkomen’.

 

 

 

Dagboek van een werkzoekende #28

UWV, Uitkering Wanneer je een tijdje ongewild ‘cliënt’ bent van het UWV en je vindt een envelop met het UWV-logo in je bus dan weet je dat er iets mis is. Zo heb ik gemerkt. In de vorige brief, zie Dagboek van een werkzoekende #25, beschuldigde het UWV mij van fraude en moest ik een boete van ruim €12.000,– betalen. Na een telefoongesprek mocht ik de brief als niet verstuurd beschouwen. Ze hebben werkelijk geen idee wat zo’n beschuldiging in een brief met de lezer doet. En afgelopen zaterdag vond ik weer een brief van het UWV in de bus. 

Je moet de brief toch openmaken om te lezen welk onheil er nu weer boven het hoofd hangt. Nee, ze sturen uiteraard geen brief met een compliment over de manier waarop je ondanks alle afwijzingen toch gewoon positief sollicitatiebrieven blijft schrijven. Het worden overigens steeds vaker bedelbrieven, ‘heeft u alstublieft, alstublieft, alstublieft een baantje voor mij?’ Tenminste zo voelt het. Hoe origineel kan je nog zijn, na bijna drie jaar sollicitatiebrieven schrijven? Het wordt steeds moeilijker om op ‘zenden’ te drukken wanneer je weer een brief met de digitale postbode meegeeft als je bijna kunt voorspellen dat je weer niet voor een gesprek wordt uitgenodigd. Gewoon onverstoord doorgaan, dus.

De kop van de UWV brief is: ‘Beslissing: herziening en betalingsregeling’. Herziening? Betalingsregeling? Ik heb met niemand van het UWV contact gehad over een herziening, laat staan een betalingsregeling. Bij uitleg blijkt het over gewerkte uren te gaan. Ik heb de gewerkte uren wel doorgegeven maar ze waren nog niet in het systeem verwerkt. Boven de tweede alinea staat een tussenkop:

‘U heeft te veel ontvangen’

Nou dat is een verrassing, ik vind het wel meevallen zoveel ontvang ik niet met mijn uitkering. Nu blijkt uit de brief dat ik €625,40 teveel heb ontvangen. De 16 uur die ik wekelijks werk bij Huuralarm heb ik uiteraard doorgegeven maar die uren hebben ze bij het UWV niet verwerkt. Het gaat om de periode 28 september tot en met 25 oktober, let wel, van het jaar 2015. Lees: Tweeduizendvijftien. Het UWV heeft een jaar na dato uitgevonden dat ik teveel betaald heb gekregen.

Je zou kunnen zeggen;” had je dat zelf niet kunnen zien?” Natuurlijk had ik dat zelf kunnen zien. Maar ik ben niet het type boekhouder dat elke keer wanneer er een transactie heeft plaatsgevonden ik mijn debet en credit ga narekenen. Ik vraag me af hoeveel mensen dat wel doen. Maar goed, strikt genomen had ik het kunnen weten.

Aan de andere kant had het UWV mij ook kunnen bellen. Ze hadden vorig jaar bijvoorbeeld kunnen zeggen:” Joh Etienne, heel vervelende allemaal maar nadat jij je gewerkte uren hebt ingevuld hebben wij daar helemaal niets mee gedaan. We hebben blindelings, zonder het nog eens te checken, te veel geld overgemaakt naar je rekening. Kunnen we iets bedenken om dat te veel betaalde bedrag weer recht te trekken?”

Verderop in de brief staat nog een ander bedrag. In de week van 4 april 2016 tot 10 april 2016 heeft het UWV €39,55 te weinig overgemaakt naar mijn rekening. Ja, dat kan dus ook. Daar heb ik overigens ook niets van gemerkt. Zoals gezegd, omdat ik niet elke transactie op mijn bankrekening controleer. Dus het te weinig betaalde bedrag wordt verrekend met het teveel ontvangen bedrag. En zonder enig overleg of iets van dien aard meldt het UWV dat ze vanaf augustus 2015 €73,23 inhouden op mijn uitkering.

Zodra het bedrag volledig is verrekend krijg ik weer een brief, zo zegt de schrijver van het UWV. Nou, dat is toch verdomd aardig. Dat ze die moeite dan gewoon nemen om mij een brief te sturen waarin staat dat ik mijn betaling voldaan heb.

Misschien moet Hans Böhm in de UWV radioreclame voor alle duidelijkheid eens zeggen. “Wanneer wij een domme blunder begaan, waar u als ontvanger van een uitkering helemaal niets aan kunt doen, zullen wij in geen geval contact met u opnemen om ons te verontschuldigen. We gaan ook geen betalingsregeling voorstellen die bij u past want wij van het UWV zien geen enkele reden om onze kostbare tijd te verdoen aan iets als algemeen geaccepteerde sociale omgangsvormen.” Dat is pas werken aan perspectief.

Dagboek van een werkzoekende #27

solliciterenDe dagen worden korter, het licht moet ‘s avonds om 9 uur weer ontstoken worden. De zomer loopt op zijn eind. Dat betekent voor mij dat ook het ijsseizoen 2016 er weer bijna op zit want het werk in IJssalon Fanielje loopt hooguit tot begin oktober door. Mijn aanvullende UWV uitkering is ook eindig dus ben ik uiteraard gewoon blijven solliciteren. Op zoek naar die baan waar ik blij van word, waar ik mijn creativiteit in kwijt kan en waar ik hopelijk ook veel kan leren.

Het solliciteren is dus nooit gestopt. Er gaan open sollicitaties naar platenwinkels, open sollicitaties naar boekwinkels en ik solliciteer op functies die misschien niet die droombaan zijn of misschien niet zo goed bij mij passen. Maar soms komt er een vacature voorbij waarvan ik denk dat dat mijn baan is. Zo’n vacature kreeg ik laatst via mijn netwerk. Tip 1 voor werkzoekenden: zorg altijd voor een goed netwerk. Misschien zou ik deze vacature gemist hebben ondanks mijn zoektochten op LinkedIn, Twitter, Facebook, de vacaturebank van het UWV en de talrijke banenwebsites die dagelijks mijn postbus vullen met vacatures. Gelukkig zijn er mensen in mijn netwerk die aan mij denken. Dat is fijn.

Ik heb voor deze vacature ook extra mijn best gedaan. Mijn cv nog eens nagelopen, en nog eens…. Mijn motivatiebrief geschreven, herlezen, nog eens herlezen. Een motivatiebrief met taalfouten voor een baan die ik wil. Daar ben ik tijdens mijn zoektocht naar een baan nog wel eens wakker van geschrokken. Ik heb ‘s nachts nog wel eens de pc aangezet als ik niet zeker was over motivatiebrieven die ik geschreven had, dus herlezen, en weer mijn bed in.

Maar goed, stel dat ik uitgenodigd wordt en stel dat ik in aanmerking kom voor de baan die ik heel graag wil. Ja, dan houdt het werken in IJssalon Fanielje op. Het werk wat ik met heel veel plezier doe. Ik heb het er zo enorm naar mijn zin dat dat best lastig is. Maar ik wil ook gewoon buiten het ijsseizoen een inkomen hebben waar ik van rond kan komen. De vacature waar ik op heb gesolliciteerd is voor 20 uur in de week. Dat zou geweldig passen bij de 16 uur die ik werk bij Huuralarm. Dan heb ik gewoon een 36-urige werkweek. Zou dat niet fantastisch zijn?

De cv en de motivatiebrief zijn de deur uit dus wie weet, wie weet. Ik weet zeker dat de aanhouder wint. Of is dat alleen als je staande gehouden wordt wanneer het achterlicht van je auto defect is?